Δεν ξέρω τι συνέβη με τις 17χρονες στην Ηλιούπολη. Ξέρω όμως αυτό που έχω ζήσει η ίδια στο σχολείο μου -όταν ήμουν στο Ρέθυμνο- και ποτέ δεν έμαθα τι συνέβη και γιατί. Δεν είχε και νόημα να μάθω. Απλώς η "καλή μαθήτρια" του σχολείου, από "καλή οικογένεια", με μια ήσυχη και τακτοποημένη ζωή, αν θυμάμαι καλά οι γονείς την προόριζαν για την ιατρική, μια μέρα βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού της και έπεσε στο κενό. Αυτό συνέβη.
Ήμουν μικρότερη από εκείνη. Από τότε το μυαλό μου δεν έχει ησυχάσει ποτέ. Κάθε φορά που βλέπω παιδιά πιεσμένα από πανελλήνιες, αξιολογήσεις, βαθμούς και άλλες βλακείες, κάθε φορά που ακούω για οικογένειες που δεν δέχονται ότι το παιδί τους είναι γκέι, τρανς, οτιδήποτε, κάθε φορά που ακούω γονείς να θέλουν να επιβάλλουν στο παιδί τους οτιδήποτε, σκέφτομαι το μπαλκόνι. Κι ότι το βασικό μέλημά μας ως γονιών είναι τα παιδιά μας να είναι ζωντανά και υγιή -για να μπορέσουν να γίνουν ό,τι τα ίδια θέλουν.
Καμιά φορά, τα παιδιά δραπετεύουν. Δεν δραπετεύουν όλα. Δεν δραπετεύουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Δεν σημαίνει ότι οι γονείς είναι κακοί. Σημαίνει ότι μπορεί να μην σκέφτηκαν την ψυχική υγεία του παιδιού πάνω από όλα τα άλλα. Ξέρετε τι λένε οι έρευνες; Ότι στην Ελλάδα, το καταθλιπτικό συναίσθημα μπορεί να φτάσει το 29% στα κορίτσια και το 13% στα αγόρια, ενώ το 18% των εφήβων 10-19 ετών αντιμετωπίζει κάποια ψυχική διαταραχή. Αυτά δεν είναι σκέτοι αριθμοί, είναι παιδιά, ίσως τα παιδιά μας. Κι αυτό είναι εξαιτίας της κοινωνίας που έχουμε φτιάξει για να ζουν.
Όχι ότι τα παιδιά δίνουν πάντα δείγματα -χειρότερο είναι όταν δεν δίνουν δείγματα, όταν είναι απολύτως υπάκουα και "συνεργάσιμα". Πόσο λογικό είναι ο έφηβος να είναι "συνεργάσιμος"; Εξ ορισμού δεν είναι αυτή η δουλειά του! Πόσο λογικό είναι ένα παιδί να το θυσιάζεις στη λογική της "αριστείας" -όπως είδαμε πρόσφατα πάλι με τις εξετάσεις για τα πρότυπα; Εξ ορισμού δεν είναι η δουλειά του παιδιού να μπαίνει σε ανταγωνισμό εξετάσεων!
Ξεκινήστε από τα απλά: τα παιδιά πρέπει να είναι ζωντανά, υγιή και χαρούμενα. Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να μπορούν να εκφραστούν. Κι αν δεν μπορούν να εκφραστούν στους γονείς τους, για χίλιους λόγους, να μπορούν να τα πουν σε έναν ψυχολόγο, στον αγαπημένο τους καθηγητή, στην κουλ θεία της οικογένειας. Να ενθαρρύνονται να τα πουν. Να μην φοβούνται. Να μην τα βάζουμε να πιστεύουν ότι οι δικές τους ανάγκες είναι σε δεύτερη μοίρα, να μην τα αφήνουμε να πιστεύουν ότι υπάρχει το "πώς πρέπει να φέρονται, να ντύνονται και να αισθάνονται". Γιατί τότε, τα πιο οξυδερκή από αυτά, θα κάνουν masking, θα προσαρμοστούν στο "πώς-να-είμαι-για-να-είναι-ευτυχισμένοι-η-μαμά-και-ο-μπαμπάς" και τότε θα πέσουν χειρότερα στην κατάθλιψη.
Και κυρίως να ζητάμε ένα σχολείο που να έχει παραπάνω την ψυχική και πνευματική υγεία των παιδιών από τις "επιδόσεις" και την "αξιολόγηση". Δηλαδή το ανάποδο από το σχολείο που φτιάχνουν εδώ και χρόνια, υπό τις ιαχές των νεοσυντηρητικών. Η ψυχική υγεία των παιδιών, η ελευθερία τους, η έκφρασή τους, η δόμηση του χαρακτήρα τους έξω από καλούπια, είναι πολύ πιο σημαντικά από τους βαθμούς, από την "ησυχία-τάξη-ασφάλεια".
Ως γονείς έχουμε υποχρέωση να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας. Από εκεί και πέρα, να ευχόμαστε να είναι και τυχερά, για να φύγουμε εμείς πριν από αυτά. Με τη σειρά, όπως πρέπει. Μακάρι...
Από το fb
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Ανατροπές στις αναθέσεις μαθημάτων: Τι αλλάζει για χιλιάδες εκπαιδευτικούς
Οι 20 βασικοί συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα - Τα ονόματα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
