Λεωνίδας Βουρλιώτης Ένα περιστατικό που προκαλεί προβληματισμό για τα όρια της διδακτικής πρακτικής ήρθε στο φως από τον Βόλο, όπου καθηγήτρια ξένων γλωσσών φέρεται να προέβαλλε επανειλημμένα ταινίες θρίλερ κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αντί για τη διδακτική διαδικασία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρακτική αυτή ξεκίνησε πριν από τις διακοπές του Πάσχα και αρχικά αντιμετωπίστηκε θετικά από μέρος των μαθητών. Ωστόσο, η επανάληψη των προβολών δημιούργησε σοβαρό ζήτημα, όταν μία μαθήτρια εξέφρασε τον φόβο και τη δυσφορία της, δηλώνοντας ότι δεν επιθυμούσε να παρακολουθεί τέτοιου είδους περιεχόμενο.
Όταν η «χαλαρή» ώρα γίνεται πίεση
Η μαθήτρια, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, απευθύνθηκε στους γονείς της και στη συνέχεια στον διευθυντή του σχολείου, περιγράφοντας μια κατάσταση που την έκανε να νιώθει άβολα και φοβισμένη. Όπως εκμυστηρεύτηκε, έφτασε στο σημείο να μην θέλει να πηγαίνει στο σχολείο, ανησυχώντας παράλληλα για το πώς θα την αντιμετωπίσουν οι συμμαθητές της, οι οποίοι δεν φαίνονταν να έχουν αντίρρηση για τις προβολές.
Το περιστατικό αναδεικνύει μια συχνά υποτιμημένη διάσταση της σχολικής ζωής: ακόμη και μια «αθώα» επιλογή, όπως μια ταινία στην τάξη, μπορεί να έχει διαφορετική επίδραση σε κάθε παιδί. Η έννοια της ασφάλειας δεν αφορά μόνο τη σωματική ακεραιότητα, αλλά και την ψυχολογική ισορροπία των μαθητών.
Η παρέμβαση της διεύθυνσης
Η αντίδραση της σχολικής διοίκησης υπήρξε άμεση. Ο διευθυντής, αφού άκουσε τόσο τη μαθήτρια όσο και τη μητέρα της, ξεκαθάρισε ότι τέτοιες πρακτικές δεν συνάδουν με τον παιδαγωγικό ρόλο του σχολείου.
«Δεν έπρεπε να προβληθεί καμία ταινία», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι το θέμα θεωρείται λήξαν και ότι δεν θα υπάρξουν συνέπειες για το παιδί που μίλησε. Παράλληλα, έθεσε σαφή όρια προς την εκπαιδευτικό, τονίζοντας ότι το μάθημα θα διεξάγεται χωρίς προβολές που δεν έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα και χωρίς να προκαλείται φόβος σε μαθητές.
Για την υπόθεση έχει ενημερωθεί και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η οποία αναμένεται να εξετάσει το περιστατικό και να λάβει τα προβλεπόμενα μέτρα.
Η χρήση οπτικοακουστικού υλικού μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο εργαλείο μάθησης, όταν εντάσσεται σε ένα σαφές διδακτικό πλαίσιο. Όταν όμως λειτουργεί ως υποκατάστατο του μαθήματος ή αγνοεί τις ανάγκες των μαθητών, τότε μετατρέπεται σε προβληματική πρακτική.
Το σχολείο ως χώρος ασφάλειας
Η συγκεκριμένη υπόθεση φωτίζει και κάτι ακόμη: τη σημασία του να ακούγεται η φωνή των μαθητών. Η στάση της μαθήτριας, που βρήκε το θάρρος να μιλήσει, αλλά και η άμεση ανταπόκριση της διεύθυνσης, δείχνουν ότι το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως χώρος προστασίας – όταν οι μηχανισμοί του ενεργοποιούνται.
Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα των παιδιών είναι ήδη φορτισμένη με εικόνες και ερεθίσματα, το σχολείο καλείται να αποτελέσει ένα σταθερό και ασφαλές περιβάλλον. Όχι έναν ακόμη χώρο όπου το άγχος και ο φόβος βρίσκουν διέξοδο.
Γιατί τελικά, η εκπαίδευση δεν είναι μόνο γνώση. Είναι και ευθύνη απέναντι σε κάθε παιδί – και αυτή δεν μπορεί να μπαίνει σε «παύση».
