Χρήστος Κάτσικας Η Τετάρτη 29 Απριλίου δεν είναι μια συνηθισμένη ημέρα για την εκπαίδευση. Στις 8.30 το πρωί, έξω από το Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αττικής, στην οδό Ξενίας 24, κοντά στο μετρό Μέγαρο Μουσικής, αναμένεται μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας εκπαιδευτικών, σωματείων, μαθητών και αλληλέγγυων.
Την ίδια μέρα εκδικάζονται πέντε πειθαρχικές υποθέσεις εκπαιδευτικών. Στο επίκεντρο βρίσκονται η υπόθεση της Χρύσας Χοτζόγλου, που έχει τεθεί σε δυνητική αργία, και η υπόθεση του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, ο οποίος καλείται επίσης με το ερώτημα της δυνητικής αργίας. Μαζί τους, τρεις καθηγήτριες του 4ου ΓΕΛ Γαλατσίου περνούν πειθαρχικό έλεγχο για τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή για μέντορες και συντονιστές.
Το κοινό νήμα όλων των υποθέσεων είναι η αντίδραση στην αξιολόγηση και η συμμετοχή σε συλλογικές αποφάσεις σωματείων. Για τους εκπαιδευτικούς που κινητοποιούνται, δεν πρόκειται απλώς για πειθαρχικές διαδικασίες. Πρόκειται για μια στιγμή που δοκιμάζει τα όρια της συνδικαλιστικής δράσης μέσα στο δημόσιο σχολείο.
Η Χρύσα Χοτζόγλου έχει γίνει ήδη σύμβολο αυτής της υπόθεσης. Η ίδια υποστηρίζει ότι διώκεται γιατί συμμετείχε σε διαμαρτυρία μαζί με συναδέλφους και μαθητές, στο πλαίσιο αποφάσεων του εκπαιδευτικού κινήματος. «Δικάζεται η ελεύθερη συνδικαλιστική έκφραση», αναφέρει, τονίζοντας ότι η υπεράσπιση της μόνιμης εργασίας και η αντίθεση στην αξιολόγηση παρουσιάζονται ως «παράβαση καθήκοντος» ή «αναξιοπρεπής συμπεριφορά».
Ανάλογη είναι και η τοποθέτηση του Δημήτρη Χαρτζουλάκη, νεοδιόριστου πλέον εκπαιδευτικού, ο οποίος είχε συμμετάσχει στην ίδια κινητοποίηση ως μέλος τότε του Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Πειραιά. Ο ίδιος θέτει το ερώτημα τι σημαίνει τελικά «δημόσιο συμφέρον»: να απομακρύνεται ένας εκπαιδευτικός από το σχολείο του ή να διασφαλίζεται το δικαίωμα των μαθητών να έχουν τους καθηγητές τους στην τάξη;
Η υπόθεση προκαλεί έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί εκπαιδευτικοί βλέπουν πίσω από τις διώξεις μια ευρύτερη πολιτική πειθάρχησης. Μιλούν για έναν ασφυκτικό κλοιό γύρω από τα σχολεία, όπου η διαφωνία με τις επιλογές της διοίκησης κινδυνεύει να μετατραπεί σε πειθαρχικό παράπτωμα.
Στο πλευρό των διωκόμενων έχουν σταθεί σωματεία, σύλλογοι, εκπαιδευτικές συλλογικότητες και μαθητές. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η παρουσία μαθητών της Χρύσας Χοτζόγλου, που έναν χρόνο τώρα τη στηρίζουν δημόσια, θεωρώντας ότι η απομάκρυνσή της από το σχολείο δεν αφορά μόνο την ίδια, αλλά και τη δική τους σχολική ζωή.
Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ έχουν προκηρύξει στάσεις εργασίας, ενώ παραμένει ενεργό το αίτημα για πιο γενικευμένη απεργιακή απάντηση. Η συγκέντρωση της Τετάρτης αναμένεται να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς για το εκπαιδευτικό κίνημα.
Στις 29 Απριλίου, λοιπόν, δεν κρίνονται μόνο πέντε πειθαρχικές υποθέσεις. Κρίνεται αν το σχολείο θα παραμείνει χώρος λόγου, διαφωνίας και συλλογικής έκφρασης ή αν θα μετατραπεί σε χώρο σιωπής, φόβου και συμμόρφωσης. Γιατί η εκπαίδευση δεν είναι μόνο ύλη, εξετάσεις και αξιολόγηση. Είναι και δημοκρατία στην πράξη.
