Νίκος Τσούλιας 
Έχω αρκετά χρόνια που έκανα την έξοδό μου από το σχολείο, το τελευταίο ήταν το 3ο Γενικό Λύκειο Ζωγράφου. Στην αρχή δεν μπορείς να συνηθίσεις στην ιδέα ότι δεν θα διδάσκεις – μια φοβερά ιερή κοινωνική θέσπιση και λειτουργία -, ότι δεν θα έχεις μαθητές και μαθήτριες…
Φυσικά δεν ξεχνάς ότι δεν είσαι εκπαιδευτικός, γιατί είναι πολύ ισχυρή η επίδραση της εκπαιδευτικής λειτουργίας στην προσωπικότητά σου και στον χαρακτήρα σου που σου αφήνει όλα εκείνα τα τόσα και τόσα θετικά στοιχεία που αποκόμισες όλα αυτά τα χρόνια της σταδιοδρομίας σου.
Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν αναιρείται. Χωρίς το σχολείο δεν μπορείς να βιώνεις τη ζωή σου ως εκπαιδευτικός. Ζεις σε μια αντίφαση. Ένα ισχυρό παρελθόν είναι μόνιμα αγκυροβολημένο στο παρόν σου. Εύκολα έρχονται περιστατικά του σχολείου στην μνήμη σου, και συχνά χωρίς κάποιο εξωτερικό ερέθισμα αλλά ως γενική περιπλάνηση της μνήμης σου. Όταν έχει ζήσει σχεδόν όλη τη ζωή σου στο σχολείο – ως μαθητής και ως εκπαιδευτικός –, έχεις διαμορφώσει την κουλτούρα σου, τον τρόπο σκέψης σου, τον συναισθηματικό σου κόσμο με άρωμα διδασκαλίας, σχολικής αίθουσας, θρανίων , πίνακα, κιμωλίας, εργαστηρίου.
Έτσι λοιπόν πιάνω τον εαυτό μου να σκέπτεται ότι θα μπορούσα να είχα αποφύγει τα λάθη αν…, θα μπορούσα να κάνω καλύτερη διδασκαλία αν…, θα μπορούσα να έχω καλύτερες και πιο επιδραστικές σχέσεις με τους μαθητές αν…, θα μπορούσα να έχω καλύτερη γενική προσφορά στο σχολείο αν… Και όλα αυτά δεν συνδέονται από το αν νιώθω ικανοποιημένος από τον εαυτό μου ως εκπαιδευτικός αλλά από μια βαθιά πεποίθηση ότι θα μπορούσα να είμαι καλύτερος.
Είχα βάλει από την αρχή της καριέρας μου ένα μέτρο σύγκρισης, που ήταν πολύ απαιτητικό και αυτό με στοίχειωνε. Ποιο είναι αυτό; Έχει να κάνει με ένα περιστατικό, όταν ήμουν μαθητής στο Δημοτικό Σχολείο. Ο δάσκαλος, που είχα στην Ε΄ και στην ΣΤ΄ τάξη, μου είχε πει μια ημέρα πριν πάμε μακρινή εκδρομή στο Μεσολόγγι μαζί με άλλα σχολεία της περιοχής μας.
“Θα γράψεις μια έκθεση για την Έξοδο του Μεσολογγίου. Έχω πει στους άλλους δασκάλους ότι ‘έχω τον καλύτερο μαθητή απ’ όλους’ και θέλω να μιλήσει μόνο αυτός”. Επειδή είδε την απορία μου και τη συστολή μου – σίγουρα είχα γίνει κατακόκκινος – και με δεδομένο ότι δεν υπήρχε καμιά πηγή για να πάρω πληροφορίες, μου είπε. “Να φανταστείς τι μπορεί να συνέβη, τι συναισθήματα είχαν, πώς το είδαν οι άλλοι Έλληνες κλπ”.
Αυτή η ενθάρρυνση και η εμπιστοσύνη του δάσκαλου μου έδωσε φοβερή αυτοπεποίθηση. Όταν μετά από πολλά χρόνια με πήρε τηλέφωνο στην ΟΛΜΕ – και χωρίς να με θυμάται αλλά βλέποντας την καταγωγή μου ότι ήμουν από χωριό που είχε διδάξει – ήθελε να μάθε αν τον είχα πράγματι δάσκαλο και αν τον θυμόμουνα. Όταν του θύμισα το περιστατικό και του είπα ότι ό,τι δημιουργικό έκανα στη ζωή μου οφειλόταν σε αυτόν, έκλαιγε από συγκίνηση και μου ζήτησε να με ξαναπάρει όταν θα ηρεμούσε. Σκεπτόμουνα και σκέπτομαι. Αυτό το μεγαλείο του δασκάλου μου μπορεί να το αγγίξω;
Η εκπαιδευτική εμπειρία μου, του σχολείου ως μαθητής, του σχολείου ως καθηγητής αλλά και ως πρόεδρος της ΟΛΜΕ για αρκετά χρόνια – μέσα από την οποία κατανόησα πολλά όσον αφορά την εκπαιδευτική πολιτική – είναι ο κορμός της όλης εμπειρίας της ζωής μου.
Δεν μπορείς να την απωθήσεις στο παρελθόν. Είναι πάντα ζώσα πραγματικότητα. Δεν είναι ίζημα των χρόνων και των καιρών. Είναι δρώσα νοσταλγία και συνεχής στοχασμός ως προς το πώς έπρεπε να είμαι καλύτερος… Και περιμένω πάντα με αγωνία και ελπίδα να ζήσω μια έστω υποψία ανάλογου περιστατικού με εκείνο του δασκάλου μου, του κ. Στάθη Πολυχρονόπουλου!
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Αποτελέσματα Κοινωνικού Τουρισμού: Όλη η λίστα όσων δικαιούνται Voucher
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
