Χρήστος Κάτσικας Υπάρχουν γεγονότα που, ακόμη κι αν ξεκινούν ως μια τοπική αντιπαράθεση, γρήγορα αποκτούν ευρύτερη σημασία. Δεν είναι μόνο το ποιος εμπλέκεται, αλλά το τι συμβολίζουν. Η αγωγή ύψους 30.000 ευρώ που κατέθεσε διευθυντής δημοτικού σχολείου κατά του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Αμαρουσίου και του προέδρου του, Δημήτρη Πολυχρονιάδη, είναι ένα τέτοιο γεγονός.
Στο alfavita.gr αυτές τις μέρες έρχονται από όλη την Ελλάδα (από τα Ιόνια Νησιά μέχρι τα Νησιά του Αιγαίου και από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη) ανακοινώσεις - καταγγελίες για το πρωτοφανές αυτό γεγονός, καθώς είναι φανερό ότι δεν πρόκειται απλώς για μια δικαστική διεκδίκηση. Πρόκειται για μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της συνδικαλιστικής ελευθερίας και του δικαιώματος των εκπαιδευτικών να εκφράζονται, να παρεμβαίνουν και να υπερασπίζονται συλλογικά τα δικαιώματά τους.
Η αφορμή είναι γνωστή: το σωματείο προχώρησε, με ομόφωνη απόφαση, στη διαγραφή του συγκεκριμένου διευθυντή από το μητρώο μελών του, μετά από καταγγελίες συναδέλφων και με αιχμή τη στάση του απέναντι σε αποφάσεις του Συλλόγου Διδασκόντων για την αυτοαξιολόγηση. Αντί για έναν θεσμικό διάλογο ή μια δημόσια αντιπαράθεση, η απάντηση που επιλέχθηκε ήταν η προσφυγή στη Δικαιοσύνη με μια υψηλή οικονομική απαίτηση.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ζήτημα.
Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα κάθε πολίτη να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη όταν θεωρεί ότι θίγεται. Όμως, όταν αυτό το δικαίωμα στρέφεται απέναντι σε ένα σωματείο και τον εκλεγμένο πρόεδρό του, με ποσά που υπερβαίνουν κατά πολύ τις δυνατότητες ενός εκπαιδευτικού, τότε η πράξη αποκτά άλλη διάσταση.
Δεν είναι απλώς νομική. Είναι βαθιά πολιτική.
Γιατί το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: όποιος ασκεί δημόσια κριτική, όποιος συμμετέχει ενεργά σε συλλογικές διαδικασίες, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με σοβαρές συνέπειες. Όχι μόνο θεσμικές, αλλά και οικονομικές.
Και κάπως έτσι, χωρίς να επιβληθεί καμία επίσημη απαγόρευση, διαμορφώνεται ένα κλίμα φόβου.
Ένα κλίμα που δεν χρειάζεται νόμους για να λειτουργήσει. Αρκεί η απειλή.
Ποιος εκπαιδευτικός θα νιώσει άνετα να καταγγείλει ένα πρόβλημα, όταν γνωρίζει ότι μπορεί να σύρεται για χρόνια σε δικαστικές αίθουσες; Ποιος θα συμμετάσχει ενεργά σε ένα σωματείο, όταν η συνδικαλιστική δράση μπορεί να μετατραπεί σε προσωπικό ρίσκο;
Η απάντηση είναι προφανής: όλο και λιγότεροι.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο αποτέλεσμα τέτοιων ενεργειών. Δεν είναι η ίδια η αγωγή. Είναι το αποτύπωμα που αφήνει.
Η εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργήσει σε καθεστώς σιωπής. Δεν μπορεί να ζητά από τους μαθητές να σκέφτονται κριτικά και ταυτόχρονα να αποθαρρύνει την κριτική των ίδιων των εκπαιδευτικών. Το σχολείο δεν είναι διοικητικός μηχανισμός. Είναι ζωντανός οργανισμός, που προϋποθέτει διάλογο, αντιπαράθεση, συλλογικές αποφάσεις.
Όταν αυτές οι διαδικασίες μεταφέρονται από το πεδίο του διαλόγου στο πεδίο των δικαστηρίων, κάτι βαθιά δυσλειτουργεί.
Και η συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι μεμονωμένη. Οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί κάνουν λόγο για ένα ευρύτερο κλίμα αυξανόμενων διώξεων: πειθαρχικές διαδικασίες, καθαιρέσεις, μηνύσεις, αγωγές. Από τη Ζάκυνθο μέχρι τον Πειραιά και από τη Νέα Σμύρνη μέχρι την Κέρκυρα, καταγράφεται μια επαναλαμβανόμενη τάση.
Μια τάση που, σύμφωνα με τα σωματεία, επιχειρεί να επιβάλει «σιγή νεκροταφείου» στους χώρους εργασίας.
Μπορεί κανείς να διαφωνήσει με τον χαρακτηρισμό. Δύσκολα, όμως, μπορεί να αγνοήσει το φαινόμενο.
Γιατί όταν οι συγκρούσεις πολλαπλασιάζονται και μεταφέρονται εκτός των συλλογικών διαδικασιών, τότε το πρόβλημα δεν είναι προσωπικό. Είναι συστημικό.
Η ουσία δεν βρίσκεται στο ποιος έχει δίκιο σε μια συγκεκριμένη αντιπαράθεση. Αυτή θα κριθεί στα δικαστήρια. Η ουσία βρίσκεται στο αν οι εκπαιδευτικοί θα μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν ως συλλογικό σώμα, με φωνή, με λόγο, με δυνατότητα παρέμβασης.
Γιατί ο συνδικαλισμός δεν είναι «εμπόδιο» στη λειτουργία του σχολείου. Είναι μέρος της δημοκρατικής του λειτουργίας.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι εργαζόμενοι υπερασπίζονται όχι μόνο τα δικά τους δικαιώματα, αλλά και την ποιότητα της εκπαίδευσης. Είναι το εργαλείο που επιτρέπει να αναδεικνύονται προβλήματα, να ασκείται πίεση, να διεκδικούνται λύσεις.
Χωρίς αυτόν, το σχολείο γίνεται πιο ήσυχο. Αλλά όχι καλύτερο.
Η αγωγή των 30.000 ευρώ δεν αφορά μόνο έναν πρόεδρο σωματείου ή ένα Διοικητικό Συμβούλιο. Αφορά το αν η φωνή των εκπαιδευτικών θα παραμείνει ελεύθερη ή θα περιοριστεί μέσα από έμμεσους μηχανισμούς πίεσης.
Και αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν μπορεί να αφήνει κανέναν αδιάφορο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη.
Το ερώτημα είναι αν η Δικαιοσύνη χρησιμοποιείται ως εργαλείο προστασίας ή ως μέσο εκφοβισμού.
Και η απάντηση σε αυτό θα καθορίσει όχι μόνο την έκβαση μιας υπόθεσης, αλλά το κλίμα μέσα στο οποίο θα λειτουργούν οι εκπαιδευτικοί τα επόμενα χρόνια.
Γιατί ένα σχολείο χωρίς φωνές, χωρίς διαφωνίες, χωρίς συλλογική έκφραση, δεν είναι ένα ήρεμο σχολείο.
Είναι ένα σιωπηλό σχολείο. Και η σιωπή, στην εκπαίδευση, δεν είναι ποτέ ουδέτερη.
Ποιος είναι ο ΣΕΠΕ Αμαρουσίου - Η παρουσία και οι αγώνες του
Σε μια περίοδο όπου η δημόσια εκπαίδευση βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο αλλαγών, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αμαρουσίου (ΣΕΠΕ Αμαρουσίου) συνεχίζει να αποτελεί έναν ενεργό πυρήνα διεκδίκησης και παρέμβασης για τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και τη λειτουργία των σχολείων.
Ο ρόλος του Συλλόγου δεν περιορίζεται σε τυπικές ανακοινώσεις. Αντιθέτως, πρόκειται για έναν ζωντανό φορέα που εκφράζει την καθημερινή αγωνία των εκπαιδευτικών μέσα στις σχολικές αίθουσες, αλλά και την ανάγκη για ένα σταθερό και ποιοτικό εκπαιδευτικό σύστημα.
Παρεμβάσεις για την καθημερινότητα των σχολείων
Ο ΣΕΠΕ Αμαρουσίου έχει επανειλημμένα αναδείξει ζητήματα που αφορούν την καθημερινή λειτουργία των σχολείων: ελλείψεις προσωπικού, υπερφορτωμένα τμήματα, κτιριακά προβλήματα και αυξημένες απαιτήσεις χωρίς την αντίστοιχη στήριξη.
Οι παρεμβάσεις αυτές δεν έχουν μόνο καταγγελτικό χαρακτήρα. Συχνά συνοδεύονται από προτάσεις, αιτήματα προς τη διοίκηση και πίεση για άμεσες λύσεις, με στόχο να διασφαλιστεί ένα αξιοπρεπές περιβάλλον για μαθητές και εκπαιδευτικούς.
Η παρουσία του Συλλόγου είναι έντονη και στο πεδίο των κινητοποιήσεων. Ο ΣΕΠΕ συμμετέχει σε απεργίες, στάσεις εργασίας και συγκεντρώσεις, ευθυγραμμιζόμενος με τις ευρύτερες διεκδικήσεις του κλάδου.
Κεντρικά αιτήματα παραμένουν:
- η ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης
- οι μόνιμοι διορισμοί
- η βελτίωση των εργασιακών συνθηκών
- η αντίσταση σε μέτρα που θεωρούνται επιβαρυντικά ή απορρυθμιστικά
Η δράση αυτή συχνά ξεπερνά τα στενά όρια του Αμαρουσίου, εντασσόμενη σε πανελλαδικές κινητοποιήσεις.
Υπεράσπιση του ρόλου του εκπαιδευτικού
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην υπεράσπιση της επαγγελματικής αξιοπρέπειας των εκπαιδευτικών. Ο ΣΕΠΕ Αμαρουσίου παρεμβαίνει σε ζητήματα αξιολόγησης, μετακινήσεων, εργασιακής ασφάλειας και καθημερινών πιέσεων που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί.
Σε μια περίοδο όπου οι απαιτήσεις αυξάνονται, ο Σύλλογος επιχειρεί να αναδείξει την ανάγκη για στήριξη — όχι μόνο θεσμική, αλλά και ουσιαστική.
Δημόσιο σχολείο για όλους
Στον πυρήνα της δράσης του ΣΕΠΕ βρίσκεται η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Η έννοια του «σχολείου για όλους» επανέρχεται σταθερά στις ανακοινώσεις και τις παρεμβάσεις του.
Ο Σύλλογος εκφράζει ανησυχίες για πολιτικές που ενδέχεται να ενισχύσουν ανισότητες ή να διαφοροποιήσουν την πρόσβαση στην εκπαίδευση, επιμένοντας στη σημασία της ισότητας και της συμπερίληψης.
Ένας θεσμός με φωνή
Ο ΣΕΠΕ Αμαρουσίου δεν είναι απλώς ένας συνδικαλιστικός φορέας. Είναι ένας χώρος συλλογικής έκφρασης, όπου οι εκπαιδευτικοί βρίσκουν βήμα για να διατυπώσουν προβληματισμούς, να οργανώσουν δράσεις και να διεκδικήσουν αλλαγές.
Σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται συνεχώς, η παρουσία τέτοιων συλλογικών σχημάτων παραμένει κρίσιμη. Γιατί πίσω από κάθε σχολείο, πίσω από κάθε τάξη, υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται στήριξη, φωνή και προοπτική.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750€: Βγήκε το Μητρώο Ωφελουμένων - Μάθετε αν είστε μέσα και ξεκινήστε
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
