Χρήστος Κάτσικας Δεν ήταν μια απλή διοικητική πράξη. Δεν ήταν ένα τυπικό έγγραφο που προστέθηκε σε έναν φάκελο. Για τη Λίτσα Ρέπα, η επιστολή διαγραφής της από το Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας δεν σήμανε απλώς το τέλος μιας εκκρεμότητας. Σήμανε την ανάγκη να μιλήσει δημόσια.
«Από σήμερα έπαψα να είμαι “βάρος” ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ», γράφει στην ανάρτησή της, μετατρέποντας μια διοικητική διαγραφή σε προσωπική και πολιτική δήλωση.
Η ίδια αυτοπροσδιορίζεται ως «αιώνια φοιτήτρια». Όχι από αδιαφορία ή αμέλεια, αλλά από συνθήκες που περιγράφει ως αδιάκοπη μάχη επιβίωσης. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, με μητέρα βαριά άρρωστη και με εισόδημα που, όπως λέει, μετά βίας εξασφάλιζε τα στοιχειώδη. Από τα 14 της εργαζόταν για να στηρίξει το σπίτι: σε συνεργεία καθαρισμού, σε δουλειές με βαριά χημικά, σε διανομές φυλλαδίων, σε πωλήσεις. Περιγράφει εγκαύματα, λιποθυμίες, εξάντληση. Περιγράφει και μια απόπειρα σεξουαλικής κακοποίησης από εργοδότη της, καταγγέλλοντας ότι τότε δεν βρήκε προστασία.
Και παράλληλα διάβαζε. Σε λεωφορεία και τρένα. Με κερί όταν, όπως σημειώνει, κοβόταν το ρεύμα. Μέχρι που πέρασε στο πανεπιστήμιο. «Έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά», γράφει.
Το όνειρο, όμως, δεν εξελίχθηκε όπως το είχε φανταστεί. Οι αιτήσεις μεταγραφής της απορρίφθηκαν διαδοχικά. «Για το Κράτος τότε δεν είχαν σημασία τα κριτήρια που τα είχα όλα… είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο», αναφέρει, αποτυπώνοντας μια βαθιά αίσθηση αδικίας. Το αποτέλεσμα ήταν να «θάψει» –όπως λέει– το όνειρο και να συνεχίσει τη ζωή της εργαζόμενη, με το παράπονο να παραμένει.
Η πρόσφατη διαγραφή της, στο πλαίσιο της εφαρμογής των διατάξεων για τους λεγόμενους «αιώνιους φοιτητές», ήρθε να κλείσει τυπικά μια εκκρεμότητα χρόνων. Εκείνη, όμως, αρνείται να δεχθεί ότι υπήρξε ποτέ «βάρος». Αντίθετα, υποστηρίζει πως ουδέποτε επιβάρυνε οικονομικά το Δημόσιο. «Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε», γράφει με πικρή ειρωνεία.
Η ανάρτησή της δεν περιορίζεται σε μια προσωπική διαμαρτυρία. Αγγίζει το ευρύτερο ζήτημα των κοινωνικών ανισοτήτων και της πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση. Πόσο «αιώνιοι» είναι, τελικά, οι «αιώνιοι φοιτητές»; Είναι μια κατηγορία που κρύβει πίσω της κοινωνικά και οικονομικά εμπόδια; Είναι περιπτώσεις ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν από αδιαφορία, αλλά επειδή η ζωή απαίτησε προτεραιότητες επιβίωσης;
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις διαγραφές συχνά εστιάζει στους αριθμούς. Στα ποσοστά. Στη «λειτουργικότητα» των μητρώων. Η Λίτσα Ρέπα επιλέγει να αντιπαραθέσει μια αφήγηση που μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τη στατιστική στην ανθρώπινη εμπειρία. «Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο», σημειώνει.
Και κλείνει με μια φράση που συνοψίζει το νόημα της παρέμβασής της: «Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει».
Η υπόθεσή της δεν αποτελεί απλώς μια μεμονωμένη ιστορία. Λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε «διαγραφή» υπάρχει μια διαδρομή. Και ότι η συζήτηση για την ανώτατη εκπαίδευση δεν αφορά μόνο θεσμούς και κανόνες, αλλά και τις αντοχές, τα όρια και τις αθέατες μάχες των ανθρώπων που προσπαθούν να χωρέσουν μέσα σε αυτούς.
«Το ραβασάκι»
Αναλυτικά η ανάρτηση της Λίτσας Ρέπα
Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.
Από σήμερα έπαψα να είμαι “βάρος: ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ΠΟΤΕ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…
Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…
Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…
Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…
Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…
Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…
Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο…
Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.
Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…
Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…
Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…
Γιατί για το Κράτος τότε σημασία δεν είχαν τα κριτήρια που τα είχα όλα: χωρίς πατέρα, με μάνα βαριά άρρωστη και εισόδημα πείνας…
Για το Κράτος τότε είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο…
Έθαψα τη στεναχώρια, τον θυμό και την οργή μαζί με τ’ όνειρό μου και συνέχισα τη ζωή μου, έχοντας το για πάντα παράπονο και δίκαιο απωθημένο, το μόνο μου απωθημένο…
Γιατί ό,τι άλλο ονειρεύτηκα και δεν εξαρτιόταν, ευτυχώς, από το Κράτος αν θα το βρω αλλά από εμένα, το βρήκα…
Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…
Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…
Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο. Ό,τι δεν μου έδωσε το Κράτος, το έχτισα με ιδρώτα, πόνο και πείσμα.
Δεν ήμουν ποτέ σε μητρώα με Χασάπηδες και Φραπέδες.
Κι αν κάποτε ένα όνειρό μου περίμενε να ανοίξει μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σήμερα ξέρω πως έμαθα να στέκομαι όρθια, γκρεμίζοντας εμπόδια και χτίζοντας τη ζωή μου με αξιοπρέπεια και περηφάνια.
Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αριθμός. Ήμουν και είμαι μια ζωή που δεν λύγισε.
Και είμαι πολύ μα πάρα πολύ περήφανη για όσα κατάφερα να ξεπεράσω κόντρα σ ότι μου προδιέγραφαν οι “συνθήκες”
Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
ΕΟΠΥΥ: Πώς θα πάρετε το «άγνωστο» επίδομα των 900 ευρώ
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
