Κάποτε οι γονείς αντιμετώπιζαν τον δάσκαλο με σεβασμό και δέος.
Η είσοδος στο σχολείο για να παραλάβουν τους βαθμούς των παιδιών τους, συνοδευόταν από αγωνία και φόβο. Στο σπίτι τα παιδιά προειδοποιούνταν: οι καλές επιδόσεις δεν ήταν μόνο επιθυμητές, ήταν απαραίτητες. Οι σαββατιάτικες έξοδοι, οι βόλτες με φίλους, ακόμη και μικρές χαρές και παιχνίδια, εξαρτιόνταν από την προσπάθεια και τη συμμόρφωσή τους.
Ο δάσκαλος ήταν αυθεντία, η γνώση του, αδιαμφισβήτητη, και η κρίση του αναγνωριζόταν από όλους με σεβασμό. Δεν ήταν μόνο φορέας γνώσης, ήταν φάρος που καθοδηγούσε τα παιδιά και γονείς μαζί στον δρόμο της μάθησης.
Σήμερα, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική. Οι γονείς παρακολουθούν κάθε πρόοδο των παιδιών μέσω τεχνολογίας, εφαρμογών και πλατφορμών. Ο βαθμός δεν είναι πια απλός αριθμός, είναι μέτρο σύγκρισης, επιβεβαίωσης και κοινωνικής αναγνώρισης. Κάθε λέξη του δασκάλου ζυγίζεται, κάθε σχόλιο μπορεί να προκαλέσει ένταση.
«Γιατί δεν έβαλες 20;», «Γιατί δεν πήρε καλύτερο βαθμό;» είναι φράσεις που ακούγονται συχνά, με τον δάσκαλο να γίνεται μόνος υπεύθυνος για τις αδυναμίες, τις αναποδιές και τα λάθη του παιδιού. Κι ενώ άλλοτε ο σεβασμός ήταν δεδομένος, σήμερα ο δάσκαλος πρέπει να προσέχει κάθε του λέξη, κάθε του κίνηση, κάθε του απόφαση, κάθε στιγμή νιώθει εκτεθειμένος.
Αυτή η αλλαγή δεν είναι μόνο ζήτημα συμπεριφοράς ή προσωπικής στάσης. Αντικατοπτρίζει βαθύτερες κοινωνικές και πολιτισμικές μεταβολές. Η κοινωνία σήμερα έχει υποβαθμίσει τη σημασία της γνώσης. Η επιτυχία, τα χρήματα και η εικόνα γίνονται πιο σημαντικά από τη διαδικασία της μάθησης.
Ο δάσκαλος, άλλοτε σεβαστός και αυθεντικός καθοδηγητής, σήμερα δέχεται συνεχή πίεση από γονείς που θέλουν εγγυήσεις για την επιτυχία του παιδιού τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η μάθηση είναι δρόμος και όχι τελικό αποτέλεσμα.
Κι όμως, υπάρχει ελπίδα. Ο σεβασμός μπορεί να ξαναχτιστεί. Μέσα από σαφή και ειλικρινή επικοινωνία, με συνεργασία, συνέπεια και σεβασμό προς μαθητές και γονείς, ο δάσκαλος μπορεί να επαναφέρει το κύρος του. Μπορεί να δείξει ότι η γνώση δεν είναι αριθμός ή βαθμός. είναι φως που ανοίγει δρόμους, που δίνει φτερά για όνειρα, για δημιουργία, για ζωή.
Ο δάσκαλος μπορεί να θυμίσει σε γονείς και μαθητές ότι η μάθηση είναι ταξίδι και όχι πίεση, ότι η προσπάθεια και η επιμονή αξίζουν περισσότερο από κάθε άμεση επιβράβευση.
«Στο τέλος της μέρας, όταν κλείνει η πόρτα και φεύγουν ολοι οι μαθητές κάθομαι στο γραφείο μου και κοιτάζω τα τετράδια. Όχι για να μετρήσω λάθη, και να τα γεμίσω με κόκκινες υπογραμμίσεις, αλλά για να θυμηθώ πρόσωπα. Θυμάμαι ποιος σήμερα δεν μίλησε, ποιος προσπάθησε περισσότερο απ’ όσο άντεχε, ποιος φοβήθηκε μήπως απογοητεύσει. Δεν διορθώνω μόνο γραπτά, κουβαλάω ευθύνες, αγωνίες, ελπίδες παιδιών. Ξέρω ότι για κάποιους είμαι απλώς ένας βαθμός. Ένα 18 αντί για 20. Μια φράση που παρεξηγήθηκε. Μια κρίση που αμφισβητήθηκε. Μα εγώ κάθε πρωί μπαίνω στην τάξη με την ίδια σκέψη: πώς θα βοηθήσω αυτά τα παιδιά να σταθούν λίγο πιο γερά στα πόδια τους. Όχι πώς θα φανούν άριστα, αλλά πώς θα νιώσουν ικανά. Πώς θα πιστέψουν ότι αξίζουν, ακόμα κι όταν δεν τα καταφέρνουν. Δεν ζητώ να μη με κρίνουν. Ζητώ να με εμπιστευτούν. Να θυμηθούν ότι δεν είμαι απέναντι στο παιδί τους, αλλά δίπλα του. Ότι δεν παλεύουμε σε αντίπαλα στρατόπεδα, αλλά στον ίδιο δρόμο. Είμαστε συμπαίχτες στον αγώνα. Γιατί η γνώση δεν ανθίζει μέσα στον φόβο και την καχυποψία, ανθίζει μέσα στη σχέση. Κι αν κάτι θέλω να μείνει στο τέλος, δεν είναι ο βαθμός που έβαλα, αλλά το παιδί που κάποτε θα θυμηθεί ότι στο σχολείο υπήρξε ένας άνθρωπος που το είδε, το άκουσε και δεν το μέτρησε μόνο με αριθμούς. Αν αυτό συμβεί έστω και μία φορά, τότε άξιζε κάθε κόπος.»
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
