Σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας, οι σχολικές μονάδες όλων των βαθμίδων δύνανται να υλοποιήσουν δράσεις και εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, η οποία τιμάται κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου.
«Ο κ. Κουμουτσάκος χαρακτήρισε πριν λίγες εβδομάδες ιστορική την ανακήρυξη της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας και σημείωσε ότι αυτήν την ημέρα θα γίνονται εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.»
Την ώρα που κυβερνητικοί παράγοντες φωτογραφίζονται κάτω από πολυελαίους, μιλώντας με στόμφο για την «παγκόσμια ακτινοβολία» και τη «διαχρονική αξία» της ελληνικής γλώσσας, την ώρα που δίνουν εντολές από το υπ. Παιδείας για σχολικές δράσεις η ίδια η γλώσσα σβήνει σιωπηλά εκεί όπου τη χρειάζονται περισσότερο.
Όχι στα συνέδρια και στις δεξιώσεις.
Αλλά στις σχολικές αίθουσες που δεν ανοίγουν πια.
Συναντήσεις υψηλού συμβολισμού, ανακηρύξεις ημερών, ευχές και μεγάλα, παχιά λόγια. Και την ίδια στιγμή, σύμφωνα με καταγγελίες ενώσεων γονέων σε τουλάχιστον εννέα ευρωπαϊκές χώρες, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία, Λιθουανία, Πολωνία, Γερμανία, Ελβετία, Ισπανία, Ουκρανία, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση καταρρέει.
Τμήματα κλείνουν, ώρες χάνονται, παιδιά της ομογένειας μεγαλώνουν χωρίς δάσκαλο ελληνικών παρά την προσπάθεια των οικογενειών τους που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την κυβερνητική, κρατική αδιαφορία.
Η UNESCO μπορεί να ανακηρύσσει ημέρες. Οι γονείς όμως μετρούν ελλείψεις εκπαιδευτικών, ασυνέχεια στη διδασκαλία, σχολεία που λειτουργούν αποσπασματικά ή καθόλου. Και η ελληνική Πολιτεία; Απούσα. Βολεμένη στον συμβολισμό, αδιάφορη για την ουσία.
Η υποστελέχωση των σχολείων της ομογένειας ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια είναι συστηματική, είναι πολιτική επιλογή.
Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό αντιμετωπίζεται ως «κόστος» και όχι ως πολιτιστική, κοινωνική και εθνική επένδυση. Οι αποσπάσεις των κακοπληρωμένων εκπαιδευτικών περικόπτονται, καθυστερούν ή ακυρώνονται, χωρίς σταθερό σχεδιασμό, χωρίς μακροπρόθεσμη στρατηγική. Και το βάρος μεταφέρεται στους γονείς και στις κοινότητες.
Όπου αποσύρεται το κράτος, εισβάλλει η ιδιωτικοποίηση: δίδακτρα, φροντιστήρια, εθελοντισμός ανάγκης.
Η ελληνική γλώσσα παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται προνόμιο για όσους μπορούν να πληρώσουν. Οι υπόλοιποι απλώς χάνουν τη σύνδεση.
Και μαζί με τη γλώσσα χάνεται κάτι βαθύτερο: η ιστορική μνήμη, η πολιτισμική συνέχεια, η ζωντανή σχέση με τη σύγχρονη Ελλάδα.
Τα παιδιά της διασποράς μαθαίνουν –αν μαθαίνουν– αποσπασματικά, χωρίς συνέχεια, χωρίς ουσιαστικό δεσμό με την κοινωνία που υποτίθεται πως τα αφορά. Έτσι η ομογένεια μετατρέπεται σταδιακά από ζωντανό κύτταρο σε μουσειακό και φολκλορικό αποτύπωμα.
Κανείς δε μιλά ούτε για τους ίδιους τους χαμηλά αμειβόμενους πλέον εκπαιδευτικούς: επισφάλεια, καθυστερήσεις πληρωμών, έλλειψη θεσμικής στήριξης, επαγγελματική απαξίωση. Ποιος νέος δάσκαλος θα φύγει στο εξωτερικό χωρίς σταθερότητα, χωρίς σχέδιο, χωρίς προοπτική;
Τι αξία έχει, λοιπόν, μια Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας, όταν η ίδια η Ελλάδα δε φροντίζει να διδάσκεται η γλώσσα της; Ακόμα κι όταν διδάσκεται στην Ελλάδα δεν έχουμε ικανοποιητικά αποτελέσματα λόγω ακατάλληλων προγραμμάτων σπουδών; Τι νόημα έχουν οι δηλώσεις περί πολιτιστικής κληρονομιάς, όταν η πολιτεία εγκαταλείπει τα παιδιά της ομογένειας;
Ποιον κοροϊδεύουμε τελικά; Τον εαυτό μας ή εκείνους που παλεύουν να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα μακριά από την πατρίδα;
Οι γονείς δε ζητούν φιέστες.
Απαιτούν το αυτονόητο: εκπαιδευτικούς, σταθερή διδασκαλία, κρατική συνέπεια και ευθύνη.
Πράξεις, όχι λόγια. Πολιτική βούληση, όχι επικοινωνιακή βιτρίνα.
Γιατί η γλώσσα δε σώζεται με ανακηρύξεις.
Σώζεται στην πράξη και στην τάξη.
Και εκεί, δυστυχώς, η υποκρισία μιλά άπταιστα ελληνικά.
*Δάσκαλος Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης,
Μέλος του Δ.Σ. του Ζ΄Σ.Ε.Π.Ε. «Φίλιππος» Θεσσαλονίκης
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
