Alfavita Newsroom Δεν ήταν απλώς μια άστοχη φράση. Ήταν μια δήλωση που λειτούργησε σαν καθρέφτης. Το «το τζάμπα πέθανε» της βουλεύτριας Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνας Αλεξοπούλου, ειπωμένο με ελαφρότητα σε τηλεοπτικό πάνελ, την ώρα που συζητιέται το αδιέξοδο χιλιάδων εκπαιδευτικών με μισθούς των 800 ευρώ και ενοίκια των 400, δεν ήταν απλώς κυνικό. Ήταν αποκαλυπτικό.
Αποκαλυπτικό όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο ένα τμήμα της κυβερνητικής παράταξης αντιλαμβάνεται τη ζωή των εργαζομένων, αλλά και για το πώς η πολιτική αποσυνδέεται πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα – ειδικά όταν αυτή δεν βιώνεται προσωπικά.
Κι όμως, όσοι παρακολουθούν τη δημόσια διαδρομή της κ. Αλεξοπούλου γνωρίζουν καλά ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο «ολίσθημα». Είναι μάλλον ο πιο πρόσφατος κρίκος σε μια αλυσίδα δηλώσεων και επιλογών που κάθε τόσο προκαλούν θόρυβο, αντιδράσεις και –σχεδόν πάντα– αμηχανία.
Από το «αγέννητο παιδί» στην πολιτική αμνησία
Το καλοκαίρι του 2019, η κ. Αλεξοπούλου είχε επιλέξει να πάρει δημόσια θέση κατά των αμβλώσεων, αναπαράγοντας άρθρο εκκλησιαστικού ιστότοπου και μιλώντας για «αγέννητο παιδί» ως «εικόνα Θεού». Μια τοποθέτηση σαφώς ιδεολογική, που ευθυγραμμιζόταν με συντηρητικά αντανακλαστικά, αλλά ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με κατακτήσεις δεκαετιών.
Σήμερα, η ίδια εμφανίζεται να επιτίθεται σε πρόσωπα που διατυπώνουν παρόμοιες απόψεις, σαν να μην υπήρξε ποτέ εκείνη η ανάρτηση. Η πολιτική μνήμη, φαίνεται, είναι επιλεκτική.
Η Porsche και η «κανονικότητα»
Το καλοκαίρι του 2024, η εικόνα μιας υφυπουργού που «οργώνει» τη Λέσβο με Porsche Cayenne, παραχωρημένη από το Αστικό ΚΤΕΛ, έκανε τον γύρο των ΜΜΕ. Την ώρα που η κυβέρνηση μιλούσε για «λιτότητα», «μέτρο» και «καθημερινότητα του πολίτη», η πολυτελής μετακίνηση έστελνε το ακριβώς αντίθετο μήνυμα.
Όχι γιατί απαγορεύεται η άνεση. Αλλά γιατί, όταν εκπροσωπείς το κράτος, η εικόνα σου είναι πολιτική πράξη. Και τότε, όπως και τώρα, η εικόνα έδειχνε απόσταση. Μεγάλη απόσταση.
Και τώρα, οι εκπαιδευτικοί
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το «το τζάμπα πέθανε» δεν μοιάζει πια ατύχημα. Μοιάζει συνέπεια. Συνέπεια ενός πολιτικού ύφους που αντιμετωπίζει τα κοινωνικά αδιέξοδα με ειρωνεία, τις δομικές ανισότητες με shrug και την αγωνία των εργαζομένων ως υπερβολή.
Για τους εκπαιδευτικούς, όμως, δεν είναι ρητορική. Είναι καθημερινότητα. Είναι δεύτερα σπίτια που δεν βγαίνουν, είναι αναπληρωτές που κοιμούνται σε αυτοκίνητα, είναι δάσκαλοι που πληρώνουν για να δουλεύουν.
Όταν αυτά αντιμετωπίζονται με το «ποιος θα τα πληρώσει;», τότε το πρόβλημα δεν είναι η ατάκα. Είναι η πολιτική αντίληψη πίσω από αυτήν.
Και αυτή η αντίληψη, όσο κι αν προσπαθεί να ντυθεί με τον μανδύα του «ρεαλισμού», μοιάζει όλο και περισσότερο με κάτι άλλο: με πλήρη αποσύνδεση από την κοινωνία που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
