Ντροπή η [dropí] Ο29 : 1α. το δυσάρεστο συναίσθημα που μας δημιουργεί η επίγνωση της ενοχής μας η οποία μας εκθέτει και μας μειώνει στη συνείδηση των άλλων ανθρώπων: Aισθάνομαι μεγάλη ~ για τη διαγωγή μου.
Στις μέρες μας καθώς πολλοί έχουν συνειδητά ξεχάσει το νόημα των λέξεων, τα δε συναισθήματα θάβονται βαθιά γιατί εκθέτουν, το να επαναφέρουμε στην επιφάνεια το εννοιολογικό τους περιεχόμενό τους, είναι τουλάχιστον αναγκαίο.
Πως αλήθεια αισθάνεται κανείς όταν δεν αντιδρά απέναντι στην επιθετικότητα, τον αυταρχισμό, την αντιδημοκρατική λειτουργία μιας κυβέρνησης που περιφρονεί ακόμα και βασικά συνταγματικά δικαιώματα ενός ολόκληρου λαού, ενώ εφαρμόζει μια πρωτοφανή αντιλαϊκή πολιτική, ευθύνεται για τη τραγωδία των Τεμπών, τα σκάνδαλα της Siemens, της Novartis, των παρακολουθήσεων, του ΟΠΕΚΕΠΕ…
Και αν ακόμα, με περισσή ακραία επιείκεια θεωρήσουμε, ότι όλα αυτά είναι μακριά από τα «άμεσα ενδιαφέροντα» ενός πανεπιστημιακού δασκάλου, δεν θα έπρεπε να ενδιαφερθεί τουλάχιστον για τα ζητήματα που αφορούν το Πανεπιστήμιο, το χώρο που ορκίστηκε να υπηρετεί;
Το Πανεπιστήμιο, λοιπόν, ως θεσμός, έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, συγκεκριμένο περιεχόμενο, αποστολή και στόχους. Ας θυμηθούμε την απλούστερη εκδοχή τους:
Η γνώση αποτελεί δημόσιο αγαθό και το πανεπιστήμιο οφείλει να την παράγει και να τη διαχέει μακριά από αγοραίες, ιδιωτικές ή κερδοσκοπικές λογικές.
Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση είναι καθολικό κοινωνικό δικαίωμα, που δεν μετατρέπεται σε ατομική επένδυση ούτε εξαρτάται από κοινωνική ή οικονομική θέση.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η θεσμική αυτονομία είναι αδιαπραγμάτευτες, απέναντι σε κρατικούς, επιχειρηματικούς ή τεχνοκρατικούς καταναγκασμούς.
Η διακυβέρνηση του πανεπιστημίου είναι συλλογική και δημοκρατική, βασισμένη στη συμμετοχή της ακαδημαϊκής κοινότητας και όχι σε εταιρικά πρότυπα διοίκησης.
Η εκπαίδευση και η έρευνα έχουν κατ’ ανάγκην κριτικό και κοινωνικό προσανατολισμό, αποσκοπώντας στη συγκρότηση ενεργών πολιτών και όχι απλώς «απασχολήσιμων» υποκειμένων.
Ποια είναι η στάση ενός μεγάλου μέρους των διδασκόντων, απέναντι στη παραβίαση ΟΛΩΝ των παραπάνω προφανών αρχών; Αυτών των στοιχειωδών, των αστικοδημοκρατικών, των προφανών, όχι εκείνων που θα ισχύσουν σε μια σοσιαλιστική κοινωνία.
Σιωπή, ανοχή στον κυβερνητικό αυταρχισμό, υπακοή και εν τοις πράγμασι, συμπόρευση.
Χρόνια μετά την περίοδο του κορονοϊού, διοικητικά όργανα συνεδριάζουν με μέλη ΔΕΠ κρυμμένα πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών τους, διαδικτυακά, αποκλείοντας κάθε δημοκρατική ακαδημαϊκή αλληλεπίδραση, καθώς και ουσιαστικά τη φοιτητική συμμετοχή. Τα πρόσφατα αποτελέσματα των εισαγωγικών εξετάσεων κατέδειξαν την απαξίωση των βασικών επιστημών, την εξαφάνιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Συνεχίζεται η απομείωση του διδακτικού προσωπικού, η δραματική περικοπή των δαπανών για την εκπαίδευση και την έρευνα , ενώ καλπάζει η ανεργία των επιστημόνων και όσοι αντέχουν τρέχουν, για να επιβιώσουν, να βρουν καταφύγιο σε ξένες χώρες.
Ένα μέρος του ΔΕΠ στη καλλίτερη περίπτωση σιωπά, συμμετέχοντας στην εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης, στη Δια Βίου Μάθηση, στο e-learning, στα μεταπτυχιακά με δίδακτρα, ιδρύοντας spin-off εταιρείες, αναλαμβάνοντας ερευνητικά προγράμματα για στρατιωτικούς σκοπούς, ιδρύοντας σωρεία Ινστιτούτων, αμφιβόλου ποιότητας και σκοπιμότητας, ευελπιστώντας στη χρηματοδότησή τους. Επέτρεψε παρακολουθώντας, και όχι μόνο, την γελιοποίηση του όρου «ανώτατη εκπαίδευση», αποδεχόμενο την ίδρυση των ιδιωτικών «πανεπιστημίων».
Και τώρα επιτρέποντας στη κυβέρνηση να προχωρά ανενδοίαστα στη διαγραφή χιλιάδων φοιτητών τους, τους οποίους προσβάλλει βάναυσα, τους απαξιώνει θεωρώντας τους «βαρίδια» στην εμπορευματική λειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου. Φοιτητές που κουράστηκαν για να εισαχθούν στο Πανεπιστήμιο, που σε πολλούς οι εκάστοτε αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές δεν τους επέτρεψαν να αποφοιτήσουν «έγκαιρα», που έτσι και αλλιώς ο χρόνος αποφοίτησης ήταν δικαίωμά τους έχοντας με κόπο νομιμοποιήσει την είσοδό τους και την εγγραφή τους στο Πανεπιστήμιο.
Μια και το καλεί η αυγή ενός νέου χρόνου, αλλά κυρίως οι πραγματικές και οξυμένες κοινωνικές ανάγκες, ας αναδείξουμε με τη στάση μας απέναντι στα όσα συμβαίνουν, τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και στη καθημερινή μας ζωή, ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και ενεργοί πολίτες, τα χαρακτηριστικά που ως εκ της θέσης μας θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτα: ακαδημαϊκή ευθύνη, και κοινωνική ευαισθησία.
Γ. Π.Τριμπέρης,
Ομότιμος Καθηγητής, Τμήμα Φυσικής Ε.Κ.Π.Α.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Γιατί τα Ταμεία σούπερ μάρκετ αργούν σκόπιμα;
«Αποκάλεσαν μαθητές "ζώα" και "μηδενικά"»: Σοκαριστικές καταγγελίες γονέων για Πειραματικό Λύκειο
Παν.Αιγαίου: Νέα Μοριοδοτούμενα σεμινάρια για Εκπαιδευτικούς με Υποτροφίες έως 5/2
