Μπορεί να κοσμεί πλατείες, πάρκα και αυλές σε ολόκληρη τη χώρα, όμως η λέξη «σιντριβάνι» δεν έχει ελληνική καταγωγή. Παρά τη μακραίωνη παρουσία της στη γλώσσα μας, πρόκειται για δάνειο ξένης προέλευσης που ενσωματώθηκε πλήρως στην καθομιλουμένη.
Κι αν αναρωτιέστε ποιος είναι ο αυθεντικά ελληνικός όρος, η απάντηση είναι λιγότερο γνωστή αλλά απολύτως υπαρκτή: το «αναβρυτήριο».
Ένας όρος πιο λόγιος, που σπανίως χρησιμοποιείται σήμερα, αλλά διατηρεί την ποιητική και καθαρή ελληνική χροιά του, περιγράφοντας με ακρίβεια αυτό ακριβώς που κάνει ένα συντριβάνι — το νερό που «αναβρύζει».
