Όταν η βαθμοθηρία γίνεται κυρίαρχη γονεϊκή στάση, το σχολείο χάνει τον παιδαγωγικό ρυθμό του.
Η συνεργασία οικογένειας–σχολείου μεταφράζεται σε διαπραγμάτευση μονάδων· ο/η εκπαιδευτικός εγκαταλείπει τον ρόλο του/της μέντορα για να γίνει «λογιστής» βαθμών.
Ασκείται πίεση για «διόρθωση» αξιολογήσεων, αιτήματα για εξαιρέσεις κανόνων, «μικρές χάρες» που ρηγματώνουν την αίσθηση δικαιοσύνης.
Έρχεται πληθωρισμός βαθμών και υπονομεύεται η αξιοπιστία της αξιολόγησης, ενώ οι μαθητές μαθαίνουν ότι η επιμονή μπορεί να αντικατασταθεί από «ένα τηλέφωνο του μπαμπά».
Η τάξη στενεύει: προτιμώνται «ασφαλείς» εργασίες και τεστ-προπόνηση, μειώνονται τα ανοιχτά έργα, η δημιουργικότητα και οι ευκαιρίες για λάθος που διδάσκει.
Η ψυχική φθορά των εκπαιδευτικών βαθαίνει: διαρκής αμφισβήτηση, e-mails εκτός ωραρίου, αναφορές σε διοίκηση ή νομικές απειλές, δημόσιες αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα που στοχοποιούν πρόσωπα, γεννούν φόβο και αυτολογοκρισία.
Η σχολική κοινότητα πολώνεται: «παιδιά με πλάτες» απέναντι στους «αόρατους», καχυποψία μεταξύ εκπαιδευτικών, διοίκηση που αφιερώνει χρόνο στη «διαχείριση δυσαρέσκειας» αντί στην παιδαγωγική στήριξη.
Διαρρηγνύονται όρια: παραβίαση ιδιωτικότητας, άτυπη παρουσία γονέων σε αξιολογικές διαδικασίες, απαίτηση άμεσης ανταπόκρισης οποιαδήποτε ώρα.
Τελικά ζημιώνεται και το παιδί: αυξημένο άγχος, «μάθηση για το χαρτί», δυσανεξία στην αστοχία, χαμηλή αυτονομία και εσωτερικό κίνητρο. Χωρίς να δαιμονοποιούμε τις προθέσεις—η αγωνία της αγάπης είναι αληθινή—οφείλουμε να υπερασπιστούμε ένα κοινό συμβόλαιο αξιοπρέπειας: καθαρά κριτήρια, σταθερά όρια, χρόνο για διάλογο, σεβασμό ρόλων. Έτσι ξαναγίνεται η αξιολόγηση γέφυρα και όχι ρόπαλο.
