Μπορεί να μη σας λέει τίποτα με την πρώτη ματιά η λέξη «κορνούτος», όμως πίσω από τον παράξενο ήχο της κρύβεται μια από τις πιο φορτισμένες –και πασίγνωστες– έννοιες της καθημερινής ζωής: η απιστία.
Προερχόμενη από τη λατινική λέξη cornu, που σημαίνει «κέρατο», η λέξη «κορνούτος» μεταφράζεται ευθέως ως «κερατάς» και χρησιμοποιείται μεταφορικά για να περιγράψει το άτομο που έχει πέσει θύμα ερωτικής προδοσίας μέσα σε μια σχέση ή γάμο.
Η ταύτιση του κέρατου με τη μοιχεία δεν είναι καινούργια – ούτε και μονόδρομη. Αντίθετα, συνοδεύεται από λαογραφικές και ιστορικές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν πώς ένα τόσο χαρακτηριστικό στοιχείο της φύσης μετατράπηκε σε σύμβολο ανθρώπινης ταπείνωσης.
Η επικρατέστερη εξήγηση παραπέμπει στους αρχαίους πολεμιστές: Το κράνος τους, στολισμένο με κέρατα, έμεινε πίσω όταν εκείνοι έφευγαν για μάχες. Στο μεσοδιάστημα, λέγεται πως ορισμένες σύζυγοι παραδίδονταν στον πειρασμό, με αποτέλεσμα το «κέρατο» να γίνει σημάδι όχι ανδρείας, αλλά απιστίας.
Σήμερα, η λέξη «κορνούτος» έχει σχεδόν εξαφανιστεί από το καθημερινό λεξιλόγιο, δίνοντας τη θέση της σε πιο κοινές εκφράσεις, όμως το νόημά της –και κυρίως το συναίσθημα που τη συνοδεύει– παραμένει αναλλοίωτο. Για όσους την ακούσουν τυχαία ή τη συναντήσουν σε κάποιο παλιό κείμενο, ίσως να είναι μια απροσδόκητη υπενθύμιση ότι η γλώσσα δεν ξεχνά.
