Η απόγνωση ενός 59χρονου ωρομίσθιου

Αγαπητέ κύριε Γ.Δ.,

(κάτι σαν σχολιασμός ή απάντηση στο πρόβλημα του συντάκτη της επιστολής)

Διάβασα με προσοχή την επιστολή σου και εννοείται πως κατανοώ την το σοβαρό σου πρόβλημα και που νομίζω ότι θα είναι πρόβλημα και πολλών άλλων συναδέλφων σου με ανάλογα χαρακτηριστικά.

Θα μου επιτρέψεις όμως να σου παρουσιάσω και την άλλη πλευρά που αφορά εμένα και μερικές χιλιάδες συναδέλφους μου και που μέχρι να γίνει αυτή η αλλαγή από τον υπουργό βρισκόμαστε στην μοίρα και απόγνωση που είσαι εσύ τώρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αλλαγή του νομοσχεδίου θα λύσει το δικό μας πρόβλημα.

Εγώ λοιπόν εργαζόμουν σαν ιδιωτικός υπάλληλος σε επιχειρήσεις για 27 χρόνια από τα οποία τα τελευταία 14 σε πολυεθνική εταιρεία. Μέχρι το 2010 όλα ήταν μια χαρά, πολύ δουλειά μεν (12άωρα), αλλά καλός μισθός. Η γυναίκα μου το 2008 σταμάτησε την δουλειά της μια και ήταν και αυτή ιδιωτική υπάλληλος, αφενός για να μεγαλώσει το μοναδικό μας παιδί και αφετέρου γιατί τα χρήματα που εγώ έπαιρνα αρκούσαν για μια τριμελή οικογένεια. Μη φανταστείς τρελό μισθό, αλλά δόξα τω Θεώ ζούσαμε αξιοπρεπώς. Ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο η περιουσία μας. Και επειδή εγώ δεν ήθελα δεύτερο αυτοκίνητο ή εξοχικό ή ταξίδια, σκέφτηκα το όποιο οικονομικό περίσσεμα να το επενδύσω σε επιμόρφωση. Και έτσι ξεκίνησα το μεταπτυχιακό μου, βελτίωσα τα αγγλικά μου, πήρα το ECDL μου, πήρα βεβαίωση Παιδαγωγικής επάρκειας, πήρα πιστοποίηση εκπαιδευτών ενηλίκων, έκανα σεμινάρια στο αντικείμενο των σπουδών μου κλπ. Και όλα αυτά από το 2011 έως το 2018. Και βέβαια για όλα αυτά έδωσα μια μικρή περιουσία γιατί όπως καλά ξέρεις καμία επιμόρφωση στην χώρα μας δεν είναι δωρεάν.

Στα τέλη του 2012 λοιπόν και καταμεσής της κρίσης στην χώρα μας, η πολυεθνική που εργαζόμουν τα μάζεψε και έφυγε αφήνοντας στην ανεργία καμιά 20αριά ανθρώπους. Τότε εγώ ήμουν 51 ετών με σύζυγο που δεν εργαζόταν και ένα παιδί στο Δημοτικό. ¨Όπως καταλαβαίνεις το 2012 που όλες οι επιχειρήσεις έδιωχναν δυναμικό δεν είχα τύχει να βρω μαι δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, έστω και με βασικό μισθό μιας και η ηλικία μου ήταν μειονέκτημα.

Επειδή όμως είχα ήδη αρκετά τυπικά προσόντα και επειδή στις εταιρείες που εργαζόμουν ήμουν υπεύθυνος για τις εκπαιδεύσεις του προσωπικού και συνεπώς είχα αρκετή εμπειρία στο αντικείμενο, σκέφτηκα να στραφώ προς τον τομέα της εκπαίδευσης. Βέβαια στον ΟΠΣΥΔ ήμουν και είμαι στους πίνακες μηδενικής και μάλιστα αρκετά χαμηλά και λόγω της ειδικότητας μου (οικονομολόγος), ανεβαίνω με ρυθμό χελώνας. Μόνη διέξοδος η μη τυπική εκπαίδευση. Αλλά και εκεί η αποδεδειγμένη εμπειρία πριμοδοτείται πολύ υψηλά και συνεπώς πολλοί άλλοι συνάδελφοι με πολύ λιγότερα τυπικά προσόντα, αλλά μεγάλη προϋπηρεσία επιλέγονται κάθε φορά από τους πίνακες.

Αυτή τη στιγμή που είμαι 59 ετών με παιδί που ετοιμάζετε για πανελλαδικές, με τη σύζυγο να εργάζεται (από το 2015 ήδη) με βασικό μισθό, καταλαβαίνεις συνάδελφε ότι δεν είμαι σε καλύτερη μοίρα από εσένα για να μην πω ότι είμαι σε χειρότερη.

Το μόνο λοιπόν που έχω να σου πω είναι αυτή η πολύ γνωστή και σοφή φράση του Λουντέμη που λέει: ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΟΜΟΥΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΧΩΡΙΣ ΠΟΔΙΑ.

Με εκτίμηση

Δ.Φ.

 

σχετικά άρθρα

«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
Γράφει η Τζένη Σιούτη, εκπαιδευτικός, υπεύθυνη πολιτιστικής ομάδας, 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
«Ικέτιδες του χθες, του σήμερα ικέτες»: Στο youtube η βραβευμένη ταινία του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης
Μνημείο κατά του ρατσισμού, του μίσους και της μισαλλοδοξίας θα αναγείρει ο δήμος Αθηναίων
Μνημείο κατά του ρατσισμού, του μίσους και της μισαλλοδοξίας θα αναγείρει ο δήμος Αθηναίων
Συζήτηση για την πρόταση του Νάσου Ηλιόπουλου να μετονομαστεί σε οδό «Ζακ Κωστόπουλου» η οδός «Γλάδστωνος»
Μνημείο κατά του ρατσισμού, του μίσους και της μισαλλοδοξίας θα αναγείρει ο δήμος Αθηναίων