Η έλλειψη θεσμικής εκπροσώπησης και κατοχυρωμένων επαγγελματικών δικαιωμάτων για τους Βιοεπιστήμονες επανέρχεται στο προσκήνιο, με την Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημόνων (ΠΕΒ) να καταγγέλλει πολυετή αδράνεια της Πολιτείας απέναντι σε αιτήματα που, όπως υποστηρίζει, παραμένουν αναπάντητα εδώ και χρόνια.
Σε ανακοίνωσή της, η ΠΕΒ αναφέρεται στον εξαετή αγώνα για τη μετατροπή της Ένωσης σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ), καθώς και στη διεκδίκηση της αναγνώρισης επαγγελματικών δικαιωμάτων για έναν κλάδο που δραστηριοποιείται στους τομείς της υγείας, της έρευνας και της εκπαίδευσης. Παράλληλα, επισημαίνει ότι οι Βιοεπιστήμονες διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο κατά τη διάρκεια της πανδημίας, χωρίς ωστόσο να διαθέτουν, όπως αναφέρουν, σαφώς κατοχυρωμένο θεσμικό και επαγγελματικό πλαίσιο.
Η Ένωση κάνει λόγο για διαχρονικές καθυστερήσεις, συναντήσεις χωρίς αποτέλεσμα και απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων από τα αρμόδια υπουργεία, ζητώντας την άμεση προώθηση των θεσμικών αλλαγών που θεωρεί αναγκαίες για την αναγνώριση και εκπροσώπηση του κλάδου.
Αναλυτικά η ανακοίνωση
«Χρονικό μιας διεκδίκησης που το κράτος αρνείται να ακούσει — ή τι σημαίνει να μην ανήκεις στους «κολλητούς»
Έξι ολόκληρα χρόνια. Τόσο κρατά η μάχη μας για την αυτονομία της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων και τη μετατροπή της σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) — χωρίς να ζητάμε ούτε ένα ευρώ κρατικής χρηματοδότησης.
Τα τελευταία δύο χρόνια η διεκδίκηση αυτή συνοδεύεται από ένα ακόμη εξίσου αυτονόητο αίτημα: την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των Βιοεπιστημόνων, ενός επιστημονικού κλάδου που επί δεκαετίες καλύπτει κρίσιμες ανάγκες του συστήματος υγείας, της έρευνας και της εκπαίδευσης, χωρίς να διαθέτει το αναγκαίο και σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο άσκησης του επαγγέλματός του.
Κατά την περίοδο της πανδημίας COVID-19, χιλιάδες μοριακές διαγνωστικές εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν με την επιστημονική ευθύνη Βιοεπιστημόνων, οι οποίοι στήριξαν έμπρακτα την εθνική προσπάθεια. Την ίδια στιγμή, όμως, αναδείχθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο ένα θεσμικό παράδοξο: οι επιστήμονες που είχαν την ευθύνη της διενέργειας των εξετάσεων δεν διέθεταν ούτε σαφώς κατοχυρωμένα επαγγελματικά δικαιώματα ούτε τη δυνατότητα υπογραφής των αποτελεσμάτων τους. Ενημερώσαμε εγκαίρως την Πολιτεία για το κενό αυτό, ότι είμαστε δηλαδή ο μόνος κλάδος υγείας ο οποίος, με ευθύνη της Πολιτείας δεν έχει επαγγελματικά δικαιώματα και άδεια εργασίας. Τεκμηριώσαμε την ανάγκη δημιουργίας θεσμικού πλαισίου ακόμη πιο απαραίτητο τώρα που υλοποιείται η Εργαστηριακή Γενετική και έχει εξαγγελθεί και η Κλινική Εμβρυολογία, ειδικότητες που αφορούν και τον Κλάδο μας!
Αντίστοιχες συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν και με το Υπουργείο Παιδείας και τον Υφυπουργό κ. Παπαϊωάννου, που μας υποσχέθηκε ότι «θα μελετήσει το θέμα». Η μελέτη, προφανώς, συνεχίζεται επ' αόριστον: καμία ουσιαστική απάντηση, κανένα βήμα.
Ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές. Η σύσταση ενός Νομικού Προσώπου δεν κοστίζει στο κράτος απολύτως τίποτα. Δεν ζητάμε χρήματα, δεν ζητάμε προνόμια — ζητάμε απλώς το δικαίωμα ενός επιστημονικού κλάδου να οργανωθεί θεσμικά, να εκπροσωπείται αποτελεσματικά και να συμβάλλει με υπευθυνότητα στην ανάπτυξη της χώρας. Κι όμως, ακόμη κι αυτό το λογικό θεσμικά αναγκαίο και μηδενικού κόστους αίτημα παραμένει στάσιμο. Γιατί; Η παρατεταμένη αυτή αδράνεια γεννά εύλογα ερωτήματα για τα κριτήρια με τα οποία η Πολιτεία επιλέγει ποια αιτήματα επιστημονικών και επαγγελματικών φορέων προχωρούν και ποια παραμένουν επί χρόνια σε εκκρεμότητα. Μήπως επειδή υπάρχουν φορείς με περισσότερη ισχύ που πολύ απλά, δεν θέλουν τους Βιοεπιστήμονες οργανωμένους και με φωνή;
Μετά από έξι χρόνια προσπαθειών, δύο υπουργεία, αμέτρητες συναντήσεις και δεκάδες παρεμβάσεις μηδέν ουσία. Αναρωτιόμαστε λοιπόν — ρητορικά, εννοείται: Τι ακριβώς απαιτείται στην Ελλάδα του 2026 ώστε ένας επιστημονικός κλάδος να αποκτήσει την αυτονόητη θεσμική εκπροσώπηση και τα επαγγελματικά δικαιώματα που δικαιούται; Και γιατί το αυτονόητο πρέπει να γίνεται κατόρθωμα;
Το ΔΣ της ΠΕΒ
