Υπάρχουν λέξεις της αρχαίας ελληνικής που, αν και σχεδόν εξαφανίστηκαν από την καθημερινή χρήση, κρύβουν μέσα τους ολόκληρες φιλοσοφίες ζωής. Μία από αυτές είναι η λέξη «μενεχάρμης», ένας όρος που συναντάται στην αρχαία γραμματεία και περιγράφει έναν άνθρωπο με αξιοθαύμαστη ψυχική δύναμη.
Η λέξη προέρχεται από το ρήμα «μένω» και τη λέξη «χαρμή» που σήμαινε χαρά, πολεμική ορμή ή ψυχικό σθένος. Κυριολεκτικά ο μενεχάρμης είναι εκείνος που διατηρεί ακλόνητο το θάρρος και τη δύναμή του ακόμη και στις πιο δύσκολες περιστάσεις.
Στην αρχαιότητα ο χαρακτηρισμός αυτός αποδιδόταν σε πολεμιστές, ηγέτες και ανθρώπους που δεν λύγιζαν μπροστά στις αντιξοότητες.
Στη σύγχρονη εποχή θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιον που παραμένει ψύχραιμος και σταθερός όταν όλοι γύρω του καταρρέουν.
Ίσως σε μια κοινωνία γεμάτη ανασφάλεια, η λέξη «μενεχάρμης» να αξίζει να επιστρέψει στο λεξιλόγιό μας.
