Σε πλήρη διάψευση των προσδοκιών που η ίδια η Χαριλάου Τρικούπη είχε καλλιεργήσει το προηγούμενο διάστημα, εξελίχθηκε το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ. Ενώ οι επίσημες διαρροές και οι πολιτικές εκτιμήσεις προεξοφλούσαν μια οριστική ρήξη του ΠΑΣΟΚ με τον Γιάννη Παναγόπουλο, η πραγματικότητα της κάλπης και οι εσωτερικές διεργασίες έδειξαν μια εντελώς διαφορετική εικόνα, μακριά από τη στρατηγική της «νέας παράταξης» που είχε δοκιμαστεί στο Εργατικό Κέντρο Αθηνών.
Το πολιτικό ρεπορτάζ των τελευταίων μηνών επέμενε πως το ΠΑΣΟΚ ήταν αποφασισμένο να τραβήξει μια κόκκινη γραμμή στις σχέσεις του με την ηγεσία της Συνομοσπονδίας. Η δημιουργία μιας αυτόνομης, νέας συνδικαλιστικής παράταξης θεωρούνταν δεδομένη, ακολουθώντας τα βήματα της παρέμβασης που πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο Αθηνών. Ωστόσο, στην κορυφαία συνδικαλιστική αναμέτρηση της ΓΣΕΕ, οι σχεδιασμοί αυτοί φάνηκε να μένουν «στον αέρα», καθώς η Χαριλάου Τρικούπη δεν προχώρησε τελικά στο αναμενόμενο τολμηρό βήμα της πλήρους αυτονόμησης.
Αντί για τη μετωπική σύγκρουση, το προσκήνιο κατέλαβαν οι τακτικοί ελιγμοί και η συμπόρευση. Η λεγόμενη «ομάδα Μότσιου», η οποία εμφανιζόταν ως ο εκφραστής της ανανέωσης και της ρήξης με το παλιό κατεστημένο, κατέληξε σε μια στρατηγική σύμπραξη με τον Γιάννη Παναγόπουλο. Το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στο κοινό ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ, όπου η εν λόγω ομάδα κατάφερε να εκλέξει δύο μέλη στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Συνομοσπονδίας. Η εξέλιξη αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία, η οποία όμως αφήνει εκτεθειμένη την επίσημη ρητορική του κόμματος περί «αποστασιοποίησης».
Παρά τη de facto συνεργασία των δύο πλευρών κάτω από την ομπρέλα της ΠΑΣΚΕ, παραμένει ένα αναπάντητο ερώτημα που προκαλεί αμηχανία: Γιατί το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να διατηρεί σε αναστολή την κομματική ιδιότητα του προέδρου της ΓΣΕΕ; Η αντίφαση είναι προφανής, καθώς από τη μία πλευρά το κόμμα εμφανίζεται θεσμικά να «τιμωρεί» τον Γιάννη Παναγόπουλο, ενώ από την άλλη οι συνδικαλιστικές του δυνάμεις συμπορεύονται πλήρως μαζί του για τη διατήρηση των ισορροπιών στη διοίκηση του τριτοβάθμιου οργάνου. Η επόμενη μέρα βρίσκει το συνδικαλιστικό κίνημα της παράταξης σε μια ιδιότυπη ισορροπία, που πολλοί χαρακτηρίζουν ως επιστροφή στην πεπατημένη, μακριά από τις υποσχέσεις για ριζικές αλλαγές.
