Η απόφαση της κυβέρνησης να αποστείλει τέσσερα εκατομμύρια «φύλλα αξιολόγησης» για το Δημόσιο, τα οποία θα συμπληρώσουν οι πολίτες, εντάσσεται στο πλαίσιο ενός ευρύτερου «μεταρρυθμιστικού λαϊκισμού», που ξεκίνησε με την προώθηση της «συνταγματοποίησης» της αξιολόγησης. Ωστόσο, η μέθοδος που προωθεί η κυβέρνηση εγείρει σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια της διαδικασίας.
Για τους γνώστες της κοινωνικής έρευνας, είναι προφανές ότι οι ερωτήσεις του εν λόγω αξιολογικού ερωτηματολογίου μπορεί να διαμορφωθούν με τρόπο που να εξυπηρετούν συγκεκριμένα πολιτικά συμφέροντα, ερχόμενα σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της ανεξαρτησίας και αντικειμενικότητας. Πώς, λοιπόν, μπορεί κανείς να εμπιστευτεί μια κυβέρνηση, των στελεχών της οποίας η πολιτική κατεύθυνση και ιδεοληψία στρέφεται εναντίον του Δημοσίου και των εργαζομένων του, συνεχώς αναπαράγοντας αρνητικά στερεότυπα;
Αυτή η διαδικασία, που παρουσιάζεται ως αξιολόγηση, δεν συνιστά τίποτα άλλο από μια επιφανειακή πράξη χωρίς κοινωνική λογοδοσία. Αλλά γιατί προχωρά η κυβέρνηση σε αυτή την πρωτοβουλία;
Μια πιθανή εξήγηση είναι η στρατηγική της «φυγής προς τα μπρος», δηλαδή η απόπειρα να απομακρυνθούν οι κοινωνικές αντιδράσεις και οι ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών και την προσπάθεια συγκάλυψης που ακολούθησε. Μέσω αυτής της κίνησης, η κυβέρνηση προσπαθεί να αποστρέψει την προσοχή από τη διαχείριση της κρίσης, επιχειρώντας να μετατρέψει μια κοινωνική κατακραυγή σε πολιτική ευκαιρία.
Η τακτική αυτή περιλαμβάνει και την υποκρισία του να υποδεικνύονται έμμεσα ως υπεύθυνοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, με την επίκληση της δήθεν «απουσίας αξιολόγησης», ενώ είναι ευρέως γνωστό πως η διακυβέρνηση με ρουσφετολογικές πρακτικές και τοποθετήσεις ακατάλληλων προσώπων σε κρίσιμες θέσεις αποτέλεσε τον κύριο παράγοντα για την αδυναμία του σιδηροδρομικού συστήματος, που προηγήθηκε του δυστυχήματος.
Ταυτόχρονα, αυτή η κυβέρνηση αξιοποιεί την αξιολόγηση ως εργαλείο για την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του Δημόσιου Τομέα, με στόχο να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις και πώληση δημόσιων υπηρεσιών. Αυτή η στρατηγική έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις πραγματικές ανάγκες του Δημοσίου, που είναι η χρηματοδότηση, η στελέχωση και η ενίσχυση των μισθών των εργαζομένων, ώστε να μην εγκαταλείπουν τη δημόσια υπηρεσία λόγω μισθών πείνας.
Η κυβέρνηση θα μπορούσε να προχωρήσει σε μια ουσιαστική και τεκμηριωμένη αξιολόγηση των δημόσιων υπηρεσιών, με στόχο την ενίσχυση των μηχανισμών κοινωνικής λογοδοσίας και τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητάς τους, με όρους πραγματικής διαφάνειας και κοινωνικής ευθύνης. Ωστόσο, αντί για αυτό, επιλέγει την επιφανειακή αξιολόγηση ως εργαλείο επικοινωνιακής στρατηγικής και πολιτικής χειραγώγησης.
