Βασίλης Γκουζέλος Στη διεθνή πολιτική σκηνή, συχνά λέγεται ότι οι μεγαλύτερες θηριωδίες δεν διαπράττονται από τέρατα, αλλά από ανθρώπους που λειτουργούν με τρομακτική ψυχραιμία και στρατηγικό υπολογισμό. Η πρόσφατη δήλωση του Αμερικανού «Υπουργού Πολέμου», Πιτ Χέγκσεθ, ότι «οι μόνοι που πρέπει να ανησυχούν είναι οι Ιρανοί που νομίζουν ότι θα συνεχίσουν να ζουν», δεν ήταν απλώς μια λεκτική απειλή· ήταν το προοίμιο μιας αιματηρής πραγματικότητας που ξεδιπλώθηκε στο νότιο Ιράν.
Το πρωινό της 28ης Φεβρουαρίου, η πόλη Μιναμπ ζούσε στους ήσυχους ρυθμούς της. Στο Δημοτικό Σχολείο Θηλέων Shajareh-Tayyebeh, κορίτσια ηλικίας επτά έως δώδεκα ετών βρίσκονταν στις αίθουσες διδασκαλίας. Στις 10:45 ακριβώς, η καθημερινότητα διαλύθηκε.
Ένας πύραυλος Τόμαχοκ (Tomahawk), γνωστός για τη δυνατότητά του να πλήττει στόχους με απόκλιση ελάχιστων μέτρων, χτύπησε απευθείας τη στέγη του σχολείου. Ακολούθησαν δύο ακόμη εκρήξεις, η μία εκ των οποίων στην αυλή του κτιρίου, την ώρα που έντρομα παιδιά προσπαθούσαν να διαφύγουν. Ο απολογισμός ήταν εφιαλτικός: 170 νεκροί, στην πλειονότητά τους μαθήτριες, και εκατοντάδες τραυματίες.
Η ανάλυση των δεδομένων καταρρίπτει το σενάριο του λάθους. Η χρήση όπλων υψηλής ακρίβειας σε ώρα αιχμής για ένα σχολείο υποδηλώνει σκόπιμη ενέργεια. Δεν επρόκειτο για σύγχυση με στρατιωτική εγκατάσταση, αλλά για ένα μήνυμα τρόμου που στάλθηκε από την πρώτη κιόλας ημέρα του πολέμου.
Το μοτίβο αυτό επαναλήφθηκε σε όλη τη χώρα, με πλήγματα σε γειτονιές, νοσοκομεία, εμπορικά κέντρα, ακόμη και σε κτίρια της Ερυθράς Ημισελήνου. Η πρόθεση επιβεβαιώθηκε από τις δημόσιες τοποθετήσεις του Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος απείλησε με «Θάνατο, Φωτιά και Οργή» και την εξουδετέρωση υποδομών που θα καθιστούσαν αδύνατη την ανοικοδόμηση του έθνους.
Από την πλευρά του Διεθνούς Δικαίου, οι πράξεις αυτές δεν είναι απλές παραβιάσεις, αλλά καταγεγραμμένα εγκλήματα πολέμου.
Καταστατικό της Ρώμης: Το Άρθρο 8 ορίζει ρητά ως έγκλημα τη σκόπιμη επίθεση εναντίον κτιρίων εκπαίδευσης.
Ιστορικά Προηγούμενα: Τα δικαστήρια για την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη Ρουάντα έχουν αποφανθεί ότι η καταστροφή σχολείων και η στοχοποίηση αμάχων που θεωρούνται hors de combat (εκτός μάχης) επιφέρουν βαριές ποινικές ευθύνες.
Στο επίκεντρο της νομικής ευθύνης βρίσκεται η αλυσίδα διοίκησης. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ως αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, και ο Υπουργός Πολέμου, Πιτ Χέγκσεθ, φέρουν την ύψιστη ευθύνη. Το δόγμα της ευθύνης διοίκησης ορίζει ότι οι ηγέτες λογοδοτούν για εγκλήματα που διέταξαν ή που γνώριζαν και απέτυχαν να αποτρέψουν.
Στο νότιο Ιράν, οι άνθρωποι λένε ότι «η θάλασσα τελικά επιστρέφει στην ακτή τα κομμάτια από τα σπασμένα σκάφη». Με τον ίδιο τρόπο, η ιστορία και η δικαιοσύνη αναμένεται να αναδείξουν την αλήθεια για τα παιδιά του Μιναμπ. Η προσπάθεια κανονικοποίησης του θανάτου αμάχων μέσω της κατάργησης των «κανόνων εμπλοκής» αποτελεί μια οπισθοδρόμηση στην ανθρωπιστική ηθική που ο κόσμος δεν μπορεί να αποδεχθεί.
Το ιρανικό έθνος, παρά τον πόνο και την καταστροφή, παραμένει σταθερό στην αναζήτηση λογοδοσίας για το αίμα που χύθηκε στις σχολικές αίθουσες.
Το παρόν άρθρο αποτελεί δημοσιογραφική απόδοση της τοποθέτησης του Ali Bahreini, πρέσβη του Ιράν στον ΟΗΕ.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Βγήκαν οι προκηρύξεις εκπαιδευτικών - Όλα τα κριτήρια
Τσίπρας: Καθηγητής στην Κρήτη έκανε το πρωί μάθημα και το βράδυ ντελίβερι
