Νίκος Τσούλιας Μπορεί αυτή η βαθιά επιθυμία του ανθρώπου να ‘ναι αρχέτυπο – πολύ πριν δημιουργηθεί το δεύτερο ισχυρό αρχέτυπο, που επικρατεί και σήμερα, εκείνο της μόνιμης κατοικίας που έγινε ρίζωμα με το να φτιάχνει το σπιτικό του, με την οικογένειά του, να έχει έναν τόπο να τον αγαπάει, να τον ονομάζει πατρίδα, ιδιαίτερη πατρίδα και μετά άλλη μια πιο μεγάλη πατρίδα και έτσι να πορεύεται η ζωή του…
Μπορεί να είναι το αρχέτυπο της νομαδικής ζωής, ναι τότε που ο μακρινοί μας πρόγονοι μετακινούνταν συνεχώς αναζητώντας όλο και πιο καινούργιους τόπους, πιο καινούργιους ορίζοντες, για την εύρεση τροφής και καλύτερων συνθηκών. Αυτό το φωλιασμένο για τα καλά στο υποσυνείδητό μας αρχέτυπο δεν παύει να υπάρχει και να εκδηλώνεται με τη βαθιά επιθυμία του αρχέγονου στοιχείου, της πάντα ισχυρής ανησυχίας και της διαρκούς αναζήτησης – άλλοτε για καλύτερη τύχη, άλλοτε για να γνωρίσει άλλους τόπους και άλλους ανθρώπους.
Ναι, κάθε άνθρωπος θέλει να ταξιδεύει. Ναι μπορεί τώρα τα ταξίδια του να είναι με επιστροφή και να τροφοδοτούν τη διασκέδαση και την ψυχαγωγία, αλλά δεν παύει το αρχέγονο κίνητρο, να βγαίνει στην επιφάνεια ζητώντας έκφραση. Να μην εθίζεται στις ίδιες εικόνες, να μην χορταίνουν τα μάτια του με πάγιες παραστάσεις. Να ποθεί η ψυχή του κι άλλες εμπειρίες, να βιώνει πρωτόγνωρα στοιχεία, να αλλάζει παραστάσεις.
Γι’ αυτό σήμερα ο τουρισμός έχει γίνει ίσως το πιο βασικό πολιτιστικό χαρακτηριστικό. Σαρώνει όλους τους ανθρώπους, τους συνεπαίρνει με την πιο βαθιά επιθυμία, να ταξιδέψουν να γνωρίσουν σε άλλα μέρη, να γεμίσει η ζωή τους με αλλότριες μορφές, με διαφορετικές κουλτούρες και νοοτροπίες. Υπάρχει άνθρωπος, που στη μικρή του ηλικία, τότε που αρχίζει να κατανοεί τον κόσμο και τον εαυτό του που να μην αναρωτιέται τι “είναι εκεί πέρα από τον ορίζοντά μου”, και να ποθεί να μάθει;
Άλλωστε συμβαίνει και ένα πολύ παράξενο συναίσθημα. Κάθε φορά που ταξιδεύεις διαπιστώνεις ότι αγαπάς τον τόπο σου όλο και πιο πολύ, τον νοσταλγείς, και όταν γυρίζεις γεμάτος εμπειρίες και γνώσεις και βιώματα είναι ένα αποκούμπι ο τόπος σου, για να μπορείς να τακτοποιήσεις όλο αυτό τον πλούτο συναισθημάτων που σου γέννησε το ταξίδι. Άραγε υπάρχει άνθρωπος στη Γη που δεν θέλει να ταξιδεύει, δεν είναι ένα όνειρό του σαν τελειώσει τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του να έχει χρήματα, για να μπορεί να κινηθεί έξω από τους συνηθισμένους ορίζοντές του;
Να δει εντελώς διαφορετικά τοπία, να φύγει από τους Μεσογειακούς τόπους της Ελλάδας, για παράδειγμα, και να βρεθεί στα φιορδ της Νορβηγίας, στα καταπράσινα λιβάδια της Ιρλανδίας και της Σκωτίας, να δει το όμορφο Παρίσι και την τόσο ξεχωριστή Βαρκελώνη, να πάει στην Αίγυπτο, να πάρει μια γεύση ενός τόσο σημαντικού και αρχαίου πολιτισμού, να βρεθεί στην Ινδία να δει μια άλλη κουλτούρα, να επισκεφτεί το Μαρόκο να δείτε τελικά τι είναι αυτή η τόσο άγνωστη Αφρική…
Ο ταξιδιώτης μετασχηματίζεται και πάντα κάτι μένει μέσα στους κώδικές του. Διαστέλλοντας το πεδίο αναφοράς “εν χώρω”, συστέλλει τον χρόνο. Γεμίζει η ζωή του. Ζει πιο έντονα και πιο πολύ στην ίδια κλίμακα του χρόνου. Η ηλικία του δεν είναι εκείνη της …ακινησίας – γίνεται πιο νέος. Οι αισθήσεις του είναι διαρκώς διεγερμένες, τον καλούν να ρουφήξει τα μηνύματά τους και την ίδια στιγμή να αλλάζει και αυτός, για να μπορεί να τα ερμηνεύσει, να τα τακτοποιήσει στο αφήγημά του, στο αφήγημα της ζωής του, που είναι σε διαρκή εξέλιξη.
Ο Μάρκος Αυρήλιος (Τα Εις Εαυτόν) μας καλεί σε έναν αναστοχασμό, να αναρωτηθούμε και να προβληματιστούμε έξω από την τύρβη της καθημερινότητας για τον πυρήνα της ζωής μας. “Η ύπαρξη είναι σαν ποταμός σε διαρκή ροή, οι ενέργειές της σε συνεχείς μεταβολές και τα αίτια σε αναρίθμητες αλλαγές, και σχεδόν τίποτα δεν υπάρχει σταθερό και κοντινό μαςˑ και η απειρότητα του παρελθόντος και του μέλλοντος, μέσα στην οποία εξαφανίζονται τα πάντα, είναι αχανής”.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
