Καφές: Φρέντο ή Φραπές;
Στην Αθήνα κυριαρχεί ο φρέντο. Ο κρύος εσπρέσο ή καπουτσίνο, ελληνικής επινόησης των ’90s, έγινε εμμονή. Ο φραπέ παραχώρησε τη θέση του και οι παραγγελίες εξελίχθηκαν σε μικρά δοκίμια: ντεκαφεϊνέ, φυτικό γάλα, σιρόπι, ειδική ζάχαρη.
Στη Θεσσαλονίκη, όμως, ο φραπές παραμένει κομμάτι ταυτότητας. Η πόλη απέκτησε μέχρι και το προσωνύμιο «φραπεδούπολη». Σκάρτος, μέτριος ή γλυκός, με ή χωρίς γάλα, πίνεται αργά, σχεδόν τελετουργικά, στο σπίτι, στη δουλειά, στην παραλία.
Σουβλάκι, καλαμάκι ή σάντουιτς;
Εδώ αρχίζει η μεγάλη παρεξήγηση.
Στην Αθήνα, "καλαμάκι" είναι το κρέας στο ξυλάκι, ενώ «σουβλάκι» ή "τυλιχτό" είναι η πίτα με γύρο ή καλαμάκι και τα συνοδευτικά. Η λέξη "σάντουιτς" δεν χρησιμοποιείται για πίτα.
Στη Θεσσαλονίκη ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Το ξυλάκι με κρέας λέγεται «σουβλάκι», το «καλαμάκι» είναι μόνο για τον καφέ και η πίτα με τα υλικά ονομάζεται "σάντουιτς". Η λέξη "τυλιχτό" απουσιάζει πλήρως από το λεξιλόγιο.
Τσίπουρο: Με ή χωρίς;
Στον νότο επικράτησε το "άνευ", δηλαδή χωρίς γλυκάνισο. Το απόσταγμα παραμένει διάφανο, πιο αυστηρό, πιο «καθαρό» στη γεύση.
Στη βόρεια Ελλάδα, αντίθετα, προτιμούν το τσίπουρο «με» γλυκάνισο, που θυμίζει ούζο και ασπρίζει με την προσθήκη νερού. Το αρωματικό προφίλ είναι αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας.
Σαλάτες ή αλοιφές;
Στην Αθήνα σχεδόν κάθε κρύο ορεκτικό βαφτίζεται "σαλάτα". Μελιτζανοσαλάτα, ταραμοσαλάτα, τυροσαλάτα, όλα ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Στη Θεσσαλονίκη, όμως, τα πολτοποιημένα ορεκτικά ονομάζονται "αλοιφές". Η έμφαση είναι στην υφή: κάτι που απλώνεται στο ψωμί, άρα είναι αλοιφή.
Μπιφτέκια ή σουτζουκάκια;
Η Αθήνα έχει παράδοση στα μπιφτέκια σχάρας, αφράτα, ζουμερά, γεμιστά ή κλασικά, με πατάτες ή ρύζι.
Στη Θεσσαλονίκη θα συναντήσεις συχνότερα τα σουτζουκάκια σχάρας, πικάντικα και καλοζυμωμένα, συχνά με κύμινο και πάπρικα, σερβιρισμένα με μπούκοβο.
Κρασί ή ρετσίνα;
Οι Αθηναίοι δίνουν ραντεβού "για κρασί", συνήθως ξηρό και αρετσίνωτο, πιο διεθνές σε χαρακτήρα.
Στη Θεσσαλονίκη η ρετσίνα κρατά γερά. Παρότι γεννήθηκε στην Αττική, ρίζωσε στη βόρεια Ελλάδα και πίνεται σκέτη, με σόδα ή ακόμη και με αναψυκτικό.
Τυρόπιτα ή μπουγάτσα;
Η τυρόπιτα είναι το απόλυτο αθηναϊκό πρωινό. Σφολιάτα, κουρού ή ταψιού, συνοδεύεται συχνά από σοκολατούχο γάλα.
Στη Θεσσαλονίκη, το πρωινό ανήκει στη μπουγάτσα. Με κρέμα, τυρί ή κιμά, κόβεται σε κομμάτια, ζυγίζεται και σερβίρεται ζεστή. Το τραγανό φύλλο είναι το στοιχείο που την καθορίζει, όχι η γέμιση.
Μελιτζανοσαλάτα ή ψητή μελιτζάνα;
Στην Αθήνα η μελιτζανοσαλάτα σερβίρεται σε ποικίλες εκδοχές, συχνά με σκόρδο, ξίδι ή μαγιονέζα.
Στη Θεσσαλονίκη η πιο λιτή εκδοχή, ολόκληρη ψητή μελιτζάνα με λάδι και φέτα, είναι αγαπημένος μεζές για τσίπουρο.
Γαρίδες ή μύδια;
Η πρωτεύουσα έβαλε τις γαρίδες στο αστικό της μενού: κοκτέιλ, μακαρονάδες, ριζότο.
Η Θεσσαλονίκη, δίπλα στον Θερμαϊκό, τιμά τα μύδια σε κάθε μορφή: αχνιστά, σαγανάκι ή πιλάφι. Θεωρούνται αναπόσπαστο κομμάτι της θαλασσινής εξόδου.
Σούπα ή πατσάς;
Μετά το ξενύχτι, ο Αθηναίος θα στραφεί σε κοτόσουπα ή μοσχάρι βραστό.
Ο Θεσσαλονικιός θα καθίσει για πατσά, ψιλοκομμένο ή χοντροκομμένο, με μπόλικο σκόρδο και μπούκοβο. Είναι τελετουργία, όχι απλώς φαγητό.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
ΕΟΠΥΥ: Πώς θα πάρετε το «άγνωστο» επίδομα των 900 ευρώ
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
