Βασίλης Γκουζέλος Η υπόθεση του εργοστασίου της Βιολάντα εξελίσσεται σε μία από τις πιο βαριές εργατικές τραγωδίες των τελευταίων ετών, καθώς οι αποκαλύψεις για σοβαρές παραλείψεις σε ζητήματα ασφάλειας διαδέχονται η μία την άλλη. Παράλληλα με τα ευρήματα για ελλιπή πυροπροστασία, ύπαρξη παράτυπων χώρων και προβλήματα που φέρεται να ήταν γνωστά στη διοίκηση, μέρος των εργαζομένων επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια υπέρ του ιδιοκτήτη της εταιρείας, Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη, δημιουργώντας έντονο προβληματισμό στην κοινή γνώμη.
Η κοινωνία παρακολουθεί συγκλονισμένη την εξέλιξη της υπόθεσης, καθώς πέντε γυναίκες εργαζόμενες έχασαν τη ζωή τους, σε ένα περιστατικό που φαίνεται να συνδέεται άμεσα με σοβαρές αμέλειες στους χώρους εργασίας. Κι όμως, αντί η συζήτηση να εστιάζει πρωτίστως στις συνθήκες που οδήγησαν στην τραγωδία, η δημόσια παρέμβαση ορισμένων εργαζομένων μετατόπισε το ενδιαφέρον στην υπεράσπιση της διοίκησης.
Χαρακτηριστική ήταν και η εικόνα έξω από τα δικαστήρια στα Τρίκαλα, όπου εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στον επιχειρηματία την ώρα που περνούσε το κατώφλι του ανακριτή. Για πολλούς παρατηρητές, η κίνηση αυτή φάνηκε πρόωρη και άστοχη, τη στιγμή που τα ερωτήματα για την ασφάλεια στους χώρους εργασίας παραμένουν αναπάντητα.
Λίγες ώρες αργότερα δημοσιοποιήθηκε ανακοίνωση με 256 υπογραφές εργαζομένων, στην οποία, αφού γίνεται μια σύντομη και μάλλον τυπική αναφορά στα θύματα και τις οικογένειές τους, ακολουθεί εκτενής υπεράσπιση του εργοδότη. Οι υπογράφοντες περιγράφουν έναν άνθρωπο «κοντά στους εργαζομένους», με ανοιχτή πόρτα στο γραφείο του και προσωπικό ενδιαφέρον για το προσωπικό, υποστηρίζοντας ότι η δημόσια εικόνα του δεν συμβαδίζει με τη δική τους εμπειρία. Ταυτόχρονα, σημειώνουν ότι η κρίση για τα νομικά ζητήματα ανήκει αποκλειστικά στη Δικαιοσύνη.
Ωστόσο, η παρέμβαση αυτή άφησε περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Η έμφαση στον “καλό εργοδότη” επισκίασε την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή το κατά πόσο τηρούνταν οι κανόνες ασφαλείας και αν οι παραλείψεις αυτές συνέβαλαν στον θάνατο των εργαζομένων. Πολλοί στάθηκαν στο γεγονός ότι η αναφορά στις πέντε γυναίκες που χάθηκαν ήταν περιορισμένη, σχεδόν προσχηματική, ενώ απουσίαζε οποιαδήποτε αναγνώριση της ανάγκης για ουσιαστικό έλεγχο και απόδοση ευθυνών.
Ειδικοί επισημαίνουν ότι η θετική προσωπική εμπειρία κάποιων εργαζομένων δεν μπορεί να αναιρέσει τη θεσμική ευθύνη μιας επιχείρησης να διασφαλίζει ασφαλείς συνθήκες εργασίας. Η ανθρώπινη προσέγγιση ενός εργοδότη δεν υποκαθιστά τα συστήματα πυροπροστασίας, τους ελέγχους, ούτε την τήρηση των κανονισμών. Σε τέτοιες υποθέσεις, το κρίσιμο δεν είναι ο χαρακτήρας της διοίκησης, αλλά το αν εφαρμόστηκαν όλα όσα προβλέπει ο νόμος για την προστασία της ζωής των εργαζομένων.
Καθώς η δικαστική διερεύνηση βρίσκεται σε εξέλιξη, το βάρος πέφτει πλέον στα στοιχεία, στις μαρτυρίες και στα πορίσματα των ελέγχων. Η κοινωνία αναμένει απαντήσεις για το πώς λειτουργούσε το εργοστάσιο και αν οι παραλείψεις μπορούσαν να είχαν αποτρέψει την τραγωδία. Σε αυτό το πλαίσιο, η δημόσια στήριξη προς τον ιδιοκτήτη από μέρος του προσωπικού μοιάζει για πολλούς να απομακρύνει τη συζήτηση από το πραγματικό διακύβευμα: την ασφάλεια στην εργασία και την απόδοση ευθυνών για τον χαμό πέντε ανθρώπων.
Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι η διαμόρφωση εικόνας, αλλά η πλήρης διαλεύκανση των συνθηκών που οδήγησαν στην τραγωδία, ώστε παρόμοια περιστατικά να μην επαναληφθούν και η ανθρώπινη ζωή να μην αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια της παραγωγικής διαδικασίας.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750 ευρώ σε εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα - Ανοίγουν οι αιτήσεις
