Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η καλύτερη ηλικία του ανθρώπου είναι η εφηβεία. Τα ανέμελα χρόνια που βρίσκεσαι ανάμεσα στο παιδί και τον ενήλικα. Δεν είσαι περιορισμένος, αλλά ούτε έχεις ευθύνες. Είσαι χαρούμενος και ξένοιαστος. Για μια στιγμή. Μήπως όχι; Μήπως πλέον οι νέοι χάνουν τον ενθουσιασμό και τη θέληση να ζήσουν, να αποκτήσουν εμπειρίες και να κατανοήσουν πως λειτουργεί ο κόσμος;
Ίσως ακούγεται περίεργο αλλά ο σύγχρονος έφηβος αρχίζει να μοιάζει ανησυχητικά με τον μέσο, διαρκώς αγχωμένο, ενήλικα. Αναλαμβάνει απότομα πολλές ευθύνες και η κοινωνία απαιτεί από αυτόν να ενταχθεί στο σύστημα της άμεσα. Δεν του δίνει δηλαδή κανένα περιθώριο να προσαρμοστεί, να βρει τα "πατήματά" του.
Ας ξεκινήσουμε από τα απλά πράγματα, το σχολείο.
Ο μαθητής καλείται να ανταπεξέλθει σε ένα εξαντλητικό πρόγραμμα μαθημάτων, εξετάσεων, τα οποία "κατασπαράσσουν" τον ελεύθερο χρόνο του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην προλαβαίνει να ασχοληθεί ουσιαστικά με τον εαυτό του. Δεν έχει χρόνο να ανακαλύψει από τα πιο μικρά όπως το τι του αρέσει, τα χόμπυ του, έως και τα πιο σημαντικά, τον ίδιο του τον χαρακτήρα. Να κατανοήσει τις ανάγκες του, να βρει τους κατάλληλους ανθρώπους γύρω του... Αποκορύφωμα αυτού του πιεστικού σχολικού περιβάλλοντος αποτελούν οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ένας "αγώνας" που διαρκεί δύο χρόνια (ίσως και παραπάνω), μέσα στα οποία καλείται να επιλέξει τι θα ακολουθήσει στη ζωή του, όταν δεν έχει χρόνο ούτε καν να το σκεφτεί! Εδώ βέβαια επεμβαίνει η κοινωνία που θα πιέσει λέγοντας πως πρέπει να γράψει καλά για να βρει μια υποτιθέμενα "καταξιωμένη" σχολή, για να βρει μια καλοπληρωμένη δουλειά, να ζήσει ανεξάρτητα, να έχει σταθερότητα, γιατί μόνο έτσι θα ζήσει ευτυχισμένα.
Πόσο τραγικά ειρωνικό είναι αυτό; Θέλουμε να πείσουμε ένα παιδί δεκαεφτά χρόνων ότι σε αυτή την ηλικία πρέπει να έχει πλάνο για την υπόλοιπη ζωή του. Να σχεδιάζει την κάθε του κίνηση, να μην τολμήσει, αλλά να έχει απόλυτη γνώση μέχρι και του πότε και του πως θα κατακτήσει την ευτυχία του.
Φτάνουμε λοιπόν στο ερώτημα: ακούσαμε ποτέ το παιδί; Κατανοήσαμε την ανάγκη του να ανακαλύψει και να ονειρευτεί όπως επιθυμεί το μέλλον του; Απ' ότι φαίνεται όχι. Προσπαθούμε να προβλέψουμε τα πάντα, να ελέγξουμε τα πάντα. Αυτό φυσικά μπορεί να μη γίνεται με κακή πρόθεση, αλλά από αγωνία και δική μας προσπάθεια να ζήσει καλύτερα από εμάς. Κάτι τέτοιο είναι λογικό και ίσως απαραίτητο ως έναν βαθμό. Όμως βλέπουμε ότι χάσαμε το μέτρο. Ασκούμε τόση πίεση στα παιδιά, προσπαθούμε ασταμάτητα να τους επιβάλλουμε πρότυπα υποτιθέμενης επιτυχίας, ώστε τους δημιουργούμε ένα διαρκές άγχος που τα τραυματίζει ψυχικά. Με άλλα λόγια τα κάνουμε να πιστεύουν ότι ποτέ δεν είναι αρκετά. Πώς επιβάλλεται να μοχθούν συνέχεια για να ικανοποιήσουν αυτό που πιστεύουμε πως είναι το σωστό.
Γίνεται συνεπώς κατανοητό, πως ο κάθε νέος χρειάζεται να είναι ελεύθερος να κάνει τις δικές του επιλογές. Και ναι μπορεί να είναι λανθασμένες, ή να νομίζουμε πως είναι, επειδή δε συμβαδίζουν με τις απόψεις μας. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση οφείλουμε να σταθούμε δίπλα του στηρίζοντας τις. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να τον συμβουλεύουμε, να του πούμε τη γνώμη μας. Αν όμως προσπαθήσουμε να την επιβάλλουμε, αυτομάτως τον βάζουμε στον φαύλο κύκλο, να αισθάνεται πάντα ελλιπής, να προσπαθεί να κατακτήσει διαρκώς μια επίπλαστη τελειότητα, κάτι μάλιστα που κανένας ποτέ δεν κατάφερε. Τι είναι συμπερασματικά προτιμότερο: να διαλέγει κάνεις τον δρόμο που επιθυμεί για να ζήσει ευτυχισμένα ή να αναλωθεί κυνηγώντας μια ουτοπία;
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
Προσλήψεις εκπαιδευτικών – ΟΠΣΥΔ: Τα 6 βήματα για σωστά δικαιολογητικά και φάκελο
Πανελλήνιες 2026: Το έγγραφο «κλειδί» για την είσοδο στα εξεταστικά κέντρα
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
