Η επίδραση της τουρκικής γλώσσας στην ελληνική δεν περιορίζεται σε λέξεις της καθομιλουμένης. Φτάνει πολύ βαθύτερα — αγγίζοντας ακόμη και τα ίδια τα οικογενειακά μας ονόματα. Επώνυμα που ακούμε καθημερινά, και που σε πολλές περιπτώσεις τα φέρουμε κι εμείς οι ίδιοι, κουβαλούν πίσω τους μια ιστορία επαγγελμάτων και κοινωνικών ρόλων από την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας.
Η γλωσσική αυτή διείσδυση αποτελεί αντικείμενο μακροχρόνιας μελέτης από γλωσσολόγους, οι οποίοι εντοπίζουν πλήθος ελληνικών επωνύμων με καταγωγή από τουρκικές λέξεις που δηλώνουν επάγγελμα. Μια εντυπωσιακή καταγραφή είχε γίνει ήδη από το 1920 στην εφημερίδα «Πειρασμός», η οποία είχε καταγράψει επίθετα ελληνικά με ρίζες σε τουρκικά επαγγέλματα.
Ανάμεσά τους, γνωστά ονόματα που συναντώνται μέχρι και σήμερα:
Κουντουριώτης, Κουντούρης, Κουντουράς: Προέρχονται από την τουρκική λέξη kundura, που σημαίνει «παπούτσι» — άρα, πρόκειται για τον τσαγκάρη ή τον κατασκευαστή υποδημάτων.
Καζαντζής, Καζαντζάκης, Καζαντζόπουλος: Από το kazan (καζάνι) — ο χαλκουργός ή κατασκευαστής καζανιών.
Κανταρτζής: Από το kantar (ζυγαριά) — αυτός που κατασκευάζει ή χρησιμοποιεί ζυγαριές, κυρίως ορειχάλκινες.
Τουφεξής: Από το tüfek (τουφέκι) — δηλαδή ο οπλουργός ή κατασκευαστής όπλων.
Καζάζης: Με ρίζες στο kazzaz, δηλώνει τον μεταξουργό.
Σέκερης: Από το şeker (ζάχαρη) — ζαχαροπλάστης ή έμπορος ζάχαρης.
Αμπατζής: Κατασκευαστής συγκεκριμένου είδους μάλλινου υφάσματος (aba).
Σαγιαξής: Παρόμοια περίπτωση — κατασκευαστής μάλλινου υφάσματος τύπου şayak.
Κιατίπης: Από το katip, που σήμαινε γραμματέας ή γραφιάς.
