Το τοπίο δεν αλλάζει. Η παραλία είναι εκεί, ακίνητη, με τη θάλασσα να παίζει στο ίδιο μοτίβο κάθε καλοκαίρι. Αλλά εσύ, εγώ, όλοι μας – αλλάξαμε. Το καταλαβαίνεις καλύτερα όταν ξαναβρίσκεσαι στο ίδιο μέρος, με τα ίδια βήματα, αλλά με άλλα σύνεργα, άλλες συμπεριφορές, άλλη ζωή στις αποσκευές.
Ας γίνω συγκεκριμένη. Μιλάω για τις δικές μας παραλίες. Αγιόκαμπος, Βελίκα, Πλαταμώνας, Νέοι Πόροι. Εκεί που οι Λαρισαίοι κάνουμε τα μπάνια του λαού. Αυθημερόν. Σάββατο ή Κυριακή. Εκεί που η εκδρομή είναι λιγότερο αναψυχή και περισσότερο αποστολή.
Από τα ταπεράκια με κεφτεδάκια… στα οργανωμένα SPF kit
Παλιά, έπαιρνες μαζί σου έναν θερμός, τα κλασικά ταπεράκια με κεφτεδάκια, Παπαδοπούλου μπισκοτάκια, σταφύλια σε σακούλα, και έλπιζες να βρεις μια σκιά ή να στήσεις την ομπρέλα στη σωστή γωνία. Τώρα;
Τώρα έχεις:
Αντηλιακά για πρόσωπο, σώμα, παιδιά, μαλλιά.
Στολές UV για παιδιά.
Παπουτσάκια θαλάσσης με δείκτη προστασίας.
Κουβαδάκια σετ επαγγελματικού εξοπλισμού.
Sup. Πολλά sup.
Ομπρέλες Maui & Sons, ασημί, γιγαντιαίες και ακριβείς.
Φουσκωτά όλων των ειδών – λιγότερα φλαμίνγκο ευτυχώς.
Ο εξοπλισμός παραλίας πλέον θυμίζει αποστολή σε κατασκήνωση
Η ποσότητα των πραγμάτων δεν άλλαξε. Το περιεχόμενο όμως άλλαξε δραστικά. Εκεί που είχαμε τρία βασικά αντικείμενα, τώρα έχουμε λίστα Amazon. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Από ένα φτυάρι και μια Bibi-bo, έχουμε περάσει στα αμμόμυλα, νερόμυλους, σετ κατασκευών άμμου και γυαλιά ηλίου με UV φίλτρα.
Και φυσικά, εκεί που προσπαθούσες να τα ταΐσεις κεφτεδάκια, τώρα τα κυνηγάς για να τα ψεκάσεις με αντηλιακό. Στην κυριολεξία.
Οι έφηβοι στο άλλο άκρο: από την ολόσωμη προστασία… στο ελάχιστο ύφασμα
Η εφηβεία λειτουργεί αντιδραστικά. Ενώ τα μικρά παιδιά είναι ολόσωμα ντυμένα σαν λουόμενοι του 1900, οι έφηβοι προτιμούν μαγιό τόσο μικροσκοπικά, που ανοίγει συζήτηση για το τι συνιστά… ύφασμα. Οι καυγάδες για τον «πολύ πωπό» ή το «βρεγμένο εσώρουχο» κάτω από το μαγιό είναι δεδομένοι.
Η μεταμόρφωση του παραθεριστή: από το 1980 στο Instagram
Και κάπου εκεί, κουρασμένος από το μποτιλιάρισμα, το κουβάλημα και το στήσιμο, κάθεσαι. Απολαμβάνεις; Ναι, λίγο. Κυρίως όμως ανεβάζεις stories. Γιατί, όπως λέει και το ρητό: αν δεν το δεις στο Instagram, δεν συνέβη.
Η μετάβαση από την εποχή του «μπάνιου με ταπεράκι» στην εποχή του «μπάνιου με εξοπλισμό επαγγελματία διασώστη» δεν είναι απλώς αισθητική. Είναι και κοινωνική. Μικροαστική, λίγο επιδεικτική, αλλά και ανθρώπινη. Είναι το δικαίωμα στην καλοκαιρινή ανάσα, όπως κι αν την εξοπλίζεις.
Τα μπάνια του λαού άλλαξαν – ή μάλλον ντύθηκαν αλλιώς. Το τοπίο έμεινε το ίδιο. Εσύ όμως κουβαλάς sup, σκηνές, UV-στολές και τον κόπο μιας εποχής που δεν επιτρέπει αυθορμητισμό. Αλλά εκεί, στην αμμουδιά, ανάμεσα στις ιστορίες της παιδικής ηλικίας και στα stories του Instagram, ίσως να βρίσκεται ακόμη κάτι απλό, σταθερό, παρηγορητικό. Όπως μια μπουκιά κεφτεδάκι με αλμύρα.
Με στοιχεία άρθρου της Εύης Μποτσαροπούλου στο onlarisa.gr
