Πώς πραγματοποιήθηκε η έρευνα
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science, εξέτασε 26 βρέφη ηλικίας από 4 έως 24 μηνών, χωρισμένα σε δύο ομάδες: κάτω των 12 μηνών και από 12 έως 24 μηνών. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) για να καταγράψουν τη δραστηριότητα στον ιππόκαμπο, την εγκεφαλική περιοχή που είναι υπεύθυνη για τη μνήμη και τα συναισθήματα.
«Ο ιππόκαμπος είναι μια δύσκολα προσβάσιμη εγκεφαλική δομή, οπότε έπρεπε να αναπτύξουμε νέες τεχνικές για να μελετήσουμε πώς τα βρέφη επεξεργάζονται τις μνήμες», εξηγεί ο δρ. Νικ Τερκ-Μπράουν, επικεφαλής της έρευνας από το Πανεπιστήμιο Yale.
Τι αποκαλύπτουν τα συμπεράσματα
Οι επιστήμονες παρακολούθησαν τις αντιδράσεις των βρεφών σε γνωστές και νέες εικόνες. Εάν ένα μωρό κοιτούσε για περισσότερη ώρα μια ήδη γνωστή εικόνα, αυτό έδειχνε ότι την είχε αποθηκεύσει στη μνήμη του.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο ιππόκαμπος ήταν πιο ενεργός στα μεγαλύτερα βρέφη κατά τη διαδικασία της μνημονικής κωδικοποίησης. Επιπλέον, μόνο τα μωρά άνω των 12 μηνών παρουσίαζαν δραστηριότητα στον προμετωπιαίο φλοιό, μια περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με τη λήψη αποφάσεων και τη μακροπρόθεσμη μνήμη.
Πώς αυτό επηρεάζει τους γονείς
Παρόλο που τα μωρά μπορεί να μην θυμούνται γεγονότα από τη βρεφική τους ηλικία, οι εμπειρίες που βιώνουν είναι καθοριστικές για τη γνωστική τους ανάπτυξη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μαθαίνουν να συσχετίζουν ήχους με έννοιες, να αντιλαμβάνονται τα μέλη της οικογένειας και να αποκτούν βασικές γνώσεις για το περιβάλλον τους.
Η επανάληψη τραγουδιών, παραμυθιών και καθημερινών δραστηριοτήτων βοηθά τα μωρά να αναπτύξουν συναισθηματικούς και γνωστικούς δεσμούς με τους γονείς τους, γεγονός που ενισχύει τη μάθηση και την αίσθηση ασφάλειας.
