Πού ήμουνα στις 10 Αυγούστου 2020;
Ποιον και γιατί μπορεί να ενδιαφέρει που ήμουνα κάποια ημέρα του Αυγούστου; Προφανώς με χαρακτηρίζει αυθαιρεσία, αλαζονεία ή και κάτι άλλο παράξενο, μπορεί να πει κάποιος…

Όμως, κάτι άλλο θέλω να δείξω – και θα προσπαθήσω και εύχομαι να μην απογοητεύσω τόσο πολύ, για να μη θεωρηθεί ο χρόνος που θα σας απασχολήσω χαμένος.

     Είναι μια συνηθισμένη ημέρα διακοπών στο χωριό μου. Το πρωινό μου δεν είχε τίποτα το πρωτότυπο αλλά ήταν όπως πάντα όμορφο. Γιατί; Απλά γιατί είχε γράψιμο και το γράψιμο με κάνει οιονεί ευτυχισμένο. Εσπρέσο λοιπόν στο γραφείο μου, αγνάντιο τον Ερύμανθο στο βάθος του ορίζοντα και το ροδοχάραμα να αρχίζει να αποδιώχνει το σκοτάδι. Η φύση αποκαλύπτεται – μια μαγεία να παρακολουθείς το φαινόμενο. Κρύβει συναίσθημα και στοχασμό – δικά σου, αρκεί να τα καλλιεργείς.

     Και ποιο το θέμα του γραψίματος; Μια βιβλιοπαρουσίαση ενός εξαιρετικού βιβλίου, τη «Βιβλιοθηκάριο του Άουσβιτς». Ένα μυθιστόρημα εμπνευσμένο από το Ολοκαύτωμα βασισμένο σε μαρτυρία κοριτσιού που επέζησε. Είναι βιβλίο καταπέλτης στο φαινόμενο του ναζισμού, βιβλίο ύμνος στον αγώνα για επιβίωση, στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου, στην ίδια τη ζωή. Είχα «βρεθεί» λοιπόν στα μαύρα σκοτάδια των στρατοπέδων συγκέντρωσης και έγραψα τη δική μου θεώρηση για το βιβλίο. «Συζήτησα» με τον συγγραφέα. Ένιωσα μια δοκιμασία εξανθρωπισμού μου.

     Έκανα την πρωινή μου ανάρτηση στο fb από το αντίστοιχο κείμενό μου, που ήταν δημοσιευμένο στο ιστολόγιό μου και αφορούσε τη Ρόδο – πήγα και μια ψηφιακή βόλτα εκεί για υλικό και φωτογραφίες.

     Στη συνέχεια (και αρκετά πρωί) για να προλάβουμε τη θάλασσα γαληνεμένη και να κάνουμε τη «διαδρομή μας», στην Κουρούτα της Αμαλιάδας. Ένα χιλιόμετρο περίπου δυνατή κολύμβηση και η όμορφη άσκηση του σώματός μου μού δίνει πάντα σκέψεις για το επόμενο ή το μεθεπόμενο κείμενό μου. Και η γραφή του είναι τόσο απλή… Όταν συλλαμβάνω το θέμα, στοχάζομαι τρεις – τέσσερις πλευρές του και είναι έτοιμο. Το γράψιμο στο λάπτοπ βγαίνει σε ένα τέταρτο.

     Το θέμα μου; Διήγημα βγαλμένο από τη δεκαετία του 1950 από τις πολιτικές διαμάχες σε ένα χωριό, διαμάχες του εμφυλίου που τις πρόλαβα και εγώ αργότερα, αφού ο εμφύλιος έληξε οριστικά τη δεκαετία του 1980. Και ήταν εύκολη η αφήγησή μου. Έφτιαξα έναν ήρωα, γυμνασιόπαιδο – που είχε μανία με το διάβασμα – και ένα σκληρό αφεντικό, που ήταν ο κομματικός δερβέναγας εκείνων των καιρών και κανόνιζε σε μεγάλο βαθμό το τι θα γινόταν στο μικρό χωριό. Και έτσι …βρέθηκα σε προδικτατορικές εποχές.

     Στην παραλία συνέχισα το διάβασμα του επόμενου μυθιστορήματος. Διάβασα την «Αργώ» του Γ. Θεοτοκά και έτσι «να ‘μαι στον μεσοπόλεμο». Δύσκολες εποχές. Οι νέοι ονειροπολούν και αγωνίζονται αλλά οι πολιτικές και ιδεολογικές διαμάχες σε κορύφωση. Η Αθήνα βράζει. Το μεσημέρι συνέχισα την «Αργώ». Είχα γίνει Αργοναύτης εξ αποστάσεως – άλλωστε και οι ήρωες του Θεοτοκά το ίδιο δεν ήταν;

     Το απόγευμα και πάλι γραφείο, εσπρέσο, η λίμνη του Πηνειού αριστερά στο παράθυρό μου και γράψιμο, ναι το διήγημα για τη δεκαετία του 1950. Μετά διάβασμα δοκιμίου - διαβάζω εδώ και χρόνια παράλληλα δύο βιβλία, ένα λογοτεχνικό και ένα δοκίμιο: επιστημονικό, πολιτικό, φιλοσοφικό. Διάβασα λοιπόν μερικά δοκίμια από το βιβλίο «Η ‘Εντολή’ του Γαλιλαίου» (μια ανθολογία από σημαντικές στιγμές του επιστημονικού λόγου).

     Και να ποια ήταν τα δοκίμια. Η “δημιουργία της Αιγύπτου” του Ηρόδοτου (περί το 444 π.Χ.) και γεύομαι την προσπάθεια του πρώτου ιστορικού της Δύσης να εξηγήσει φυσικά φαινόμενα. Είμαι στην αρχαιότητα.

     Ακολουθεί «Η κίνηση των παγετώνων» του Ντε Σωσύρ και βρίσκομαι σε περιηγήσεις για την κίνηση των παγετώνων στις Άλπεις το 1796 και συναντώ το Σαμονί, το παραμυθένιο χωριό των Άλπεων που το είχα επισκεφτεί πηγαίνοντας με το 3ο Λύκειο του Ζωγράφου στο CERN στην Ελβετία. Πράγματι, τι μικρός που είναι ο κόσμος… να ξαναβρίσκω ένα παραμυθένιο μέρος – που ονειρεύομαι να ξαναπάω – μέσα από αφήγηση του 18ου αιώνα.

     Τέλος διάβασα τα «Μόρια» του Μάξγουελ που ενοποίησε τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό με τις περίφημες εξισώσεις του και ο οποίος έκανε διάλεξη σε επιστημονικό κοινό με αυτό το θέμα συνδιαλεγόμενος με τον Δημόκριτο! Τώρα ήμουνα στον 19 αιώνα, το 1873. Και το βράδυ έκλεισε πάλι με την «Αργώ».

     Πού ήμουνα στις 10 Αυγούστου; Σε διάφορα απρόσμενα μέρη, σε αλλοτινούς καιρούς, στη χώρα της φαντασίας μου. Όταν διαβάζω βιβλία, δεν κάθομαι απέξω απ’ αυτά. Μπαίνω μέσα στις γραμμές του, ζω τους κόσμους τους. Αλλά και όταν γράφω, εκεί είμαι αλλού γι’ αλλού…

 

 

Διαβάστε Επίσης:
 

ΑΣΕΠ: Tο ΚΟΡΥΦΑΙΟ Σεμινάριο στην ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ με ανοικτές αιτήσεις

 

Παν.Αιγαίου: Έκπτωση σε σεμινάρια Σχολική Ψυχολογίας ή Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης

 

ΒΡΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΓΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

 

 

 

σχετικά άρθρα

Τακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές: Η αστυνομία ζήτησε από διευθυντές σχολείων ονόματα για τις καταλήψεις στο Ηράκλειο Κρήτης
Τακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές: Η αστυνομία ζήτησε από διευθυντές σχολείων ονόματα για τις καταλήψεις στο Ηράκλειο Κρήτης
Σύμφωνα με δηλώσεις του Προέδρου της ΕΛΜΕ Ηρακλείου, Ζαχαρία Ρηγάκη, υπάρχουν τουλάχιστον δύο διευθυντές σχολείων, οι οποίοι «δέχθηκαν όχληση από...
Τακτικές που θυμίζουν άλλες εποχές: Η αστυνομία ζήτησε από διευθυντές σχολείων ονόματα για τις καταλήψεις στο Ηράκλειο Κρήτης