Λεωνίδας Βουρλιώτης Η λέξη «λεκές» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ελληνικής ομιλίας, περιγράφοντας κάθε ανεπιθύμητο σημάδι ή φθορά σε ρούχα, επιφάνειες ή ακόμη και στην... υπόληψη. Λίγοι όμως γνωρίζουν πως ο όρος έχει τουρκική προέλευση, καθώς προέρχεται από τη λέξη leke.
Στη λόγια και πιο επίσημη χρήση, η ελληνική γλώσσα διαθέτει αντίστοιχους όρους με βαθύτερες ρίζες: η «κηλίδα», με καταγωγή από την αρχαία ελληνική λέξη κηλίς, και το «στίγμα», που επίσης ανάγεται στην αρχαιότητα. Αμφότερες οι λέξεις χρησιμοποιούνται όχι μόνο κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά — για να δηλώσουν ντροπή, ηθική αμαύρωση ή κοινωνικό ψεγάδι.
Έτσι, ενώ ο «λεκές» παραμένει η καθομιλουμένη επιλογή για τα μικρά ατυχήματα της καθημερινότητας, η «κηλίδα» και το «στίγμα» συνεχίζουν να υπηρετούν έναν πιο φορτισμένο ή επίσημο λόγο, αποδεικνύοντας τη γλωσσική ευελιξία και τον πλούτο της ελληνικής.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
