Η λέξη «λεκές» αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ελληνικής ομιλίας, περιγράφοντας κάθε ανεπιθύμητο σημάδι ή φθορά σε ρούχα, επιφάνειες ή ακόμη και στην... υπόληψη. Λίγοι όμως γνωρίζουν πως ο όρος έχει τουρκική προέλευση, καθώς προέρχεται από τη λέξη leke.
Στη λόγια και πιο επίσημη χρήση, η ελληνική γλώσσα διαθέτει αντίστοιχους όρους με βαθύτερες ρίζες: η «κηλίδα», με καταγωγή από την αρχαία ελληνική λέξη κηλίς, και το «στίγμα», που επίσης ανάγεται στην αρχαιότητα. Αμφότερες οι λέξεις χρησιμοποιούνται όχι μόνο κυριολεκτικά, αλλά και μεταφορικά — για να δηλώσουν ντροπή, ηθική αμαύρωση ή κοινωνικό ψεγάδι.
Έτσι, ενώ ο «λεκές» παραμένει η καθομιλουμένη επιλογή για τα μικρά ατυχήματα της καθημερινότητας, η «κηλίδα» και το «στίγμα» συνεχίζουν να υπηρετούν έναν πιο φορτισμένο ή επίσημο λόγο, αποδεικνύοντας τη γλωσσική ευελιξία και τον πλούτο της ελληνικής.
