Η Χρύσα Χοτζόγλου και ο Δημήτρης Χαρτζουλάκης είναι δύο νέοι εκπαιδευτικοί, άνθρωποι που βρίσκονται ακόμη σε μια περίοδο ζωής κατά την οποία χτίζουν την επαγγελματική τους διαδρομή, προσπαθούν να σταθούν οικονομικά, να οργανώσουν τη ζωή τους και να κάνουν αυτό που χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί επιχειρούν καθημερινά: να επιβιώσουν με έναν μισθό που συχνά εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας και ταυτόχρονα να παραμείνουν όρθιοι μέσα σε ένα σχολείο με ολοένα περισσότερες απαιτήσεις.
Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αντιλαμβάνονται το σχολείο ως επάγγελμα και υπάρχουν και εκείνοι που το κουβαλούν ως στάση ζωής, που θεωρούν ότι ο δάσκαλος δεν βρίσκεται στην τάξη μόνο για να παραδώσει ύλη, αλλά και για να δείξει με τη στάση του ότι η αδικία δεν γίνεται λιγότερο άδικη όταν όλοι αποφεύγουν να μιλήσουν γι’ αυτήν.
Η Χρύσα Χοτζόγλου και ο Δημήτρης Χαρτζουλάκης είναι από εκείνους που δεν έμαθαν εύκολα να σκύβουν το κεφάλι όταν πιστεύουν ότι κάτι είναι άδικο, που δεν θεωρούν τη σιωπή αρετή όταν απέναντί τους βλέπουν κάτι που θεωρούν κακό και που γνωρίζουν ότι κάποιες φορές η επιλογή να σταθείς όρθιος έχει πραγματικό κόστος.
Κουβαλούν, με τις διαφορές κάθε εποχής και χωρίς εύκολες εξισώσεις, κάτι από την παράδοση εκείνων των δασκάλων που άφησαν βαθιά ίχνη στην ιστορία της ελληνικής εκπαίδευσης: του Δημήτρη Γληνού, που συνέδεσε την παιδεία με τον κοινωνικό μετασχηματισμό και τη δημοκρατία, του Μιχάλη Παπαμαύρου, που πλήρωσε τις ιδέες και τη δράση του με διώξεις, και του Νίκου Τεμπονέρα, του καθηγητή που το όνομά του έμεινε δεμένο με τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας και με μια ολόκληρη εποχή.
Και γι’ αυτό μπορείς να βγάλεις έναν εκπαιδευτικό για τρεις μήνες από την τάξη του, μπορείς να του στερήσεις τρεις μισθούς, μπορείς να τον αναγκάσεις να πληρώσει ακριβά τη στάση του.
Αυτό που είναι πολύ δυσκολότερο να του αφαιρέσεις είναι εκείνο που δεν γράφεται σε κανένα υπηρεσιακό μητρώο: την απόφαση να μη σκύψει το κεφάλι.