Στο προσκήνιο φέρνει εκ νέου η ΕΛΜΕ Ζακύνθου το οξύ πρόβλημα στέγασης που αντιμετωπίζουν δεκάδες εκπαιδευτικοί στο νησί, καταγγέλλοντας αδιαφορία από την Πολιτεία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση για μια κατάσταση που, όπως υποστηρίζει, επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο χωρίς ουσιαστική λύση.
Σε ανακοίνωσή της, η ΕΛΜΕ περιγράφει εικόνες που, όπως τονίζει, δεν συνάδουν με ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα: εκπαιδευτικοί που αδυνατούν να βρουν μόνιμη κατοικία, αναγκάζονται να μετακινούνται από σπίτι σε σπίτι ή ακόμη και να διαμένουν προσωρινά σε κάμπινγκ, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις καλούνται να εγκαταλείψουν τα ενοικιαζόμενα ακίνητα μεσούσης της σχολικής χρονιάς.
«Στο νησί που “βρέχει” εκατομμύρια, η Τοπική Διοίκηση αρνείται να χορηγήσει επίδομα στέγασης στους εκπαιδευτικούς», αναφέρει χαρακτηριστικά η ΕΛΜΕ, υποστηρίζοντας ότι η Ζάκυνθος εξακολουθεί να μην διαθέτει ένα οργανωμένο πλαίσιο στήριξης για τους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους.
Παράλληλα, το σωματείο απορρίπτει τις λύσεις προσωρινού χαρακτήρα και ζητά μόνιμη κρατική παρέμβαση, επισημαίνοντας ότι «η στέγαση των εκπαιδευτικών αποτελεί αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση του κράτους» και δεν μπορεί να εξαρτάται από πρωτοβουλίες ιδιωτών ή την καλή θέληση επιχειρήσεων.
Με σύνθημα «Ως εδώ με την αναλγησία Κράτους, Περιφέρειας και Δήμου», η ΕΛΜΕ Ζακύνθου ζητά άμεσες παρεμβάσεις για τη δημιουργία μόνιμων λύσεων στέγασης, προειδοποιώντας ότι το πρόβλημα λαμβάνει πλέον διαστάσεις που επηρεάζουν άμεσα τη λειτουργία των σχολείων και την καθημερινότητα των εκπαιδευτικών.
H ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Ζακύνθου
«Για την απαράδεκτη κατάσταση αναφορικά με τη στέγαση των εκπαιδευτικών»
Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Ζακύνθου με επανειλημμένες ανακοινώσεις και παρεμβάσεις έχει εδώ και πολλά χρόνια αναδείξει το τεράστιο ζήτημα της στέγασης των εκπαιδευτικών. Σημαντικό ποσοστό των συναδέλφων προέρχονται από περιοχές εκτός Ζακύνθου, αναζητούν στέγη με τον διορισμό (οι νεοδιόριστοι) ή την πρόσληψή τους (οι αναπληρωτές) και βρίσκονται αντιμέτωποι με το οξύτατο αυτό πρόβλημα. Επιπλέον, σε πολλές περιπτώσεις τα οικήματα διατίθενται μόνο για την περίοδο Οκτωβρίου-Μαΐου, με αποτέλεσμα οι εκπαιδευτικοί να αναγκάζονται να φιλοξενούνται σε άλλους συναδέλφους ή ακόμα και σε κάμπινγκ! Στα γνωστά αυτά προβλήματα προστίθεται και το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι ιδιοκτήτες διακόπτοντας την παροχή ρεύματος ή νερού απαιτούν την άμεση εκκένωσή του.
Απέναντι σε αυτές τις απαράδεκτες καταστάσεις, εμβληματική είναι η αδιαφορία του Κράτους, της Περιφέρειας και του Δήμου οι οποίοι, παρά τις διαρκείς παρεμβάσεις του σωματείου και της Ομοσπονδίας, αρνούνται συνειδητά να αντιμετωπίσουν το επαναλαμβανόμενο αυτό πρόβλημα.
Στο νησί που «βρέχει» εκατομμύρια, η Τοπική Διοίκηση (Δήμος-Περιφέρεια) αρνείται να χορηγήσει επίδομα στους εκπαιδευτικούς (όπως έχει ήδη συμβεί σε άλλες περιοχές της χώρας π.χ. Νίσυρος, Μύκονος κλπ) ή να στεγάσουν τους εκπαιδευτικούς σε οικήματά τους.
Στη χώρα που οι σκληρά δοκιμαζόμενοι μεγαλοξενοδόχοι, εφοπλιστές, τραπεζίτες και βιομήχανοι απολαμβάνουν προκλητικές φοροαπαλλαγές και επιδοτήσεις των κερδών τους και που δίνονται δισεκατομμύρια σε πολεμικές δαπάνες οι οποίες εξυπηρετούν το ΝΑΤΟ και όχι την άμυνα της πατρίδας μας, η κυβέρνηση αρνείται την οποιαδήποτε αρωγή στους εκπαιδευτικούς.
Στο νησί που βρίσκεται στην 6η θέση πανελλαδικά σε οικοδομική δραστηριότητα, Κράτος, Περιφέρεια και Δήμος προσπαθούν να μας πείσουν ότι … δεν μπορούν να βρουν λύση στο πρόβλημα στέγασης των εκπαιδευτικών!
Καμία έκπληξη! Κράτος, Περιφέρεια και Δήμος ευθυγραμμίζονται υλοποιώντας την πολιτική της τουριστικής ανάπτυξης, που ιδιοποιείται την γη με πεντάστερα, και θηριώδεις τουριστικές μονάδες, που βολεύεται με την άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων και αφήνει στα λαϊκά στρώματα του νησιού ως «προίκα» λύματα, ακρίβεια, ανύπαρκτες βασικές υποδομές, απρόσιτα και ανοίκεια open mall. Άλλωστε, αυτή η σύμπνοια Κράτους και τοπικής Διοίκησης αποκαλύπτεται στους νέους φόρους με τους οποίους θα φορολογείται η λαϊκή κατοικία από τους δήμους.
Το ΔΣ της ΕΛΜΕΖ ξεκαθαρίζει ότι η αντιμετώπιση του προβλήματος της στέγασης των εκπαιδευτικών δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια των ξενοδόχων. Μια τέτοια λύση είναι εκ φύσεως ασταθής, καθώς η ξενοδοχειακή μονάδα που φιλοξένησε φέτος εκπαιδευτικούς, μπορεί την επόμενη χρονιά να μην είναι διαθέσιμη, για τους οποιουσδήποτε λόγους.
Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί, κομμάτι των εργαζομένων, δηλαδή του πλέον βαρύτατα φορολογούμενου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, καταβάλλουν φόρους όχι στον οποιονδήποτε ιδιώτη αλλά στο Κράτος και από το τελευταίο απαιτούν να τους παράσχει στέγαση. Το Κράτος δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα να αποποιηθεί τις ευθύνες του, ούτε να τις «μεταβιβάζει» σε άλλους ευελπιστώντας ότι θα βρεθεί κάποια λύση ως δια μαγείας.
Η στέγαση των εκπαιδευτικών είναι απόλυτη και αμετάθετη υποχρέωση του Κράτους (σε επίπεδο Κεντρικό και Τοπικής Διοίκησης) και πρέπει να υλοποιείται μέσω της δημιουργίας δημόσιων υποδομών, που θα αποτελούν και στο μέλλον περιουσία του λαού. Όταν η κρατική αυτή υποχρέωση μετατίθεται στα χέρια επιχειρηματιών, το δικαίωμα στην στέγαση μετατρέπεται σε αντικείμενο real estate, φορολογικών deals, προεκλογικών σκοπιμοτήτων και ξεπλύματος του συστήματος της εκμετάλλευσης και «λιβανίσματος» διαφόρων ευεργετών.
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ-ΔΗΜΟΥ.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΛΥΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΓΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Συναδέλφισσες, συνάδελφοι λύσεις υπάρχουν, αν δεν συνηθίσουμε τις νέες μορφές εξαθλίωσης και επαιτείας. Με τον συλλογικό αγώνα μας μπορούμε να διεκδικήσουμε και να απαιτήσουμε
- Πραγματική αύξηση στους μισθούς μας που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες μας.
- Επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού.
- Δωρεάν στέγαση στη δημόσια ή δημοτική περιουσία είτε με την ανέγερση νέων κατοικιών είτε με την ανακαίνιση κτιρίων που ανήκουν στο κεντρικό Κράτος ή την τοπική Διοίκηση
- Κατάργηση των φόρων που επιβαρύνουν την λαϊκή κατοικία
- Μηδενισμό του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και όλων των φόρων στα καύσιμα
