Το άγχος των εξετάσεων, που τσακίζει εφηβικές ψυχές. Ο φόβος της αποτυχίας, που προβάλλει τόσο απειλητικός ακόμα και πριν έλθει η αποτυχία.
Νεανικά όνειρα, που μπορούν να συντρίβονται πολύ νωρίς. Το στεφάνι της επιτυχίας που έχει επιβληθεί ως μοναδική προοπτική για τη ζωή. Συνεντεύξεις από τους αριστούχους στα Μέσα Ενημέρωσης. Οι άλλοι είναι αόρατοι.
Η οικογένεια κρίνεται εδώ. Οι Πανελλαδικές έγιναν το απόλυτο σύμβολο της αντικειμενικότητας, γιατί η πολιτεία μας δεν μπόρεσε να διαμορφώσει άλλους θεσμούς απαλλαγμένους από παρεμβάσεις.
Η δραματοποίηση των εξετάσεων παραμένει ισχυρή, παρά το γεγονός ότι χιλιάδες πτυχιούχοι οδηγούνται σε ανεργία, σε ετεροαπασχόληση, σε ξένες χώρες.
Στομώνει η σκέψη. Κανένα συναίσθημα δεν μπορεί να αγγίξει την ψυχική τους δοκιμασία. Οι οικογένειές τους, τα αδέλφια τους, οι φίλοι τους, οι φίλες τους ερημώνουν. Το σχολείο τους βυθίζεται στο σκοτάδι. Το δράμα σε αντιπαράθεση με την ίδια τη ζωή!
Πόσο σκληρό, πόσο τρυφερό το μήνυμά της…
“Μαμά και μπαμπά. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα”.
Τι μπορείς να πεις σε αυτό το τραγικό μήνυμα – κατηγορητήριο…
