Δεν μπορώ να φανταστώ αυτές τις μέρες άλλο από το να μιλάμε στα παιδιά για την ειρήνη. Δε σκέφτομαι μάνα πατέρα δασκάλα δάσκαλο που δε μαθαίνει το χρέος στην ειρήνη: το μόνο μάθημα όταν βρέχει βαλλιστική φωτιά.
Δε μπορώ να σκεφτώ ασκήσεις, εργασίες, εγκλίσεις, ποιήματα, συναρτήσεις, πειράματα, προπαίδειες που δε βγάζουν αποτέλεσμα αντιπολεμικό.
Όχι με λόγια γλυκά και στρογγυλά, όχι ευχές και προσευχές. Με την κοφτερή γνώση και την οργή που γεννάνε τα εγκλήματα.
Δε μπορώ να σκεφτώ χέρι δασκάλου στην τάξη που δε δείχνει καθαρά εκείνους που βάζουν τη φωτιά κι εκείνα τα σκυφτά ανθρωπάκια που τους ανέχονται χωρίς να πούνε λέξη.
Δάσκαλος που δε μιλάει για την ειρήνη, που δεν ονοματίζει το τέρας. Τι αναίρεση
Τα είπε ο ποιητής:
"Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.
Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά."
