Η «ομπρέλα» είναι από εκείνες τις λέξεις που χρησιμοποιούμε τόσο αυθόρμητα στην καθημερινότητά μας, ώστε σπάνια αναρωτιόμαστε από πού προέρχεται. Κι όμως, δεν είναι ελληνική. Έχει τις ρίζες της στην ιταλική λέξη ombrella, η οποία με τη σειρά της συνδέεται με το ombra (σκιά).
Το αντικείμενο που κρατάμε στα χέρια μας τις βροχερές μέρες —ή στις παραλίες το καλοκαίρι— έχει μάλιστα ελληνικές «εναλλακτικές». Όταν αναφερόμαστε σε ομπρέλα για τη βροχή, η λέξη είναι «αλεξιβρόχιο»· για τον ήλιο, το σωστότερο ελληνικό όνομα είναι «αλεξήλιο». Και οι δύο είναι σύνθετες λέξεις: αποτελούνται από το ρήμα «αλέξω» (αποκρούω, προστατεύω) και τα ουσιαστικά «βροχή» ή «ήλιος», αντίστοιχα.
Παρότι αυτές οι λέξεις υπάρχουν και είναι απόλυτα κατανοητές, η «ομπρέλα» επικράτησε —πιθανότατα λόγω συντομίας, αλλά και της επιρροής της ιταλικής γλώσσας, ιδίως κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας.
Ένα απλό παράδειγμα του πώς η καθημερινή γλώσσα κρατά μέσα της ιστορίες μετακινήσεων, δανεισμών και γλωσσικών ανταλλαγών.
