Προς την κόρη μου, την παραμονή των εξετάσεων:
Αγαπημένο μου παιδί,
Αύριο ξεκινάς μια διαδρομή που λέγεται «Πανελλαδικές», αλλά στην ουσία είναι κάτι πιο μεγάλο: ξεκινάς να αναμετριέσαι με τον εαυτό σου, τα όνειρά σου, τις αντοχές σου – και κυρίως με τον φόβο σου.
Θέλω να σου πω κάτι που να το θυμάσαι:
Εγώ είμαι περήφανος για σένα από τώρα. Όχι για τον βαθμό, ούτε για τη σχολή· αλλά για τον δρόμο που ακολούθησες, για τον κόπο σου, για την επιμονή σου – και για το ότι, ό,τι κι αν γίνει, συνεχίζεις να προσπαθείς με καθαρή καρδιά.
Οι εξετάσεις είναι σημαντικές, αλλά δεν σε ορίζουν. Εσύ είσαι περισσότερα: είσαι ο τρόπος που γελάς, ο τρόπος που νοιάζεσαι, ο τρόπος που φαντάζεσαι έναν καλύτερο κόσμο. Και γι’ αυτό, σε αγαπώ απέραντα.
Μπες στην αίθουσα με ήρεμη δύναμη. Πάρε μια βαθιά ανάσα, και θυμήσου πως δεν είσαι μόνη. Είμαι εδώ. Θα είμαι κάθε στιγμή εδώ – με σκέψη, με πίστη.
Αν κάνεις λάθος, δεν πειράζει.
Αν πετύχεις, μπράβο σου.
Αν δεν πετύχεις τώρα, πάλι μπράβο σου.
Το πιο σημαντικό είναι ότι το τόλμησες.
Θυμήσου: η ζωή έχει άπειρες αρχές, όχι μία. Αλλά έχει μόνο μία κόρη σαν εσένα.
Σε αγαπώ,
Ο πατέρας σου.
