Τα θαμπά γυαλιά μυωπίας των υπουργών Παιδείας...!
Ο περίφημος «εθνικός διάλογος για την Παιδεία μας», ένα διαχρονικό ανέκδοτο που έχει διασκεδάσει πολλές φορές τις εντυπώσεις στον χώρο της εκπαίδευσης,

Να ‘μαστε λοιπόν ξανά μπροστά σε ακόμα μία μεταρρύθμιση στον πολύπαθο χώρο της Παιδείας μας! Άλλη μια ανέξοδη και αδιέξοδη πρόταση, όπως και όλες οι προηγούμενες.
Ο υπουργός-εμπνευστής της, διατείνεται ότι, με τις επιλογές του αναβαθμίζει την δημόσια εκπαίδευση, ενώ δεν πρωτοτυπεί στο να περιοριστεί κι εκείνος, όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, στην αλλαγή του συστήματος εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Φαίνεται πως καταδιώκει μια «κατάρα» τον ευαίσθητο χώρο της εκπαίδευσης, που έχει μπει διαχρονικά στο στόχαστρο επίδοξων πολιτικών οραματιστών-τυχοδιωκτών. Αμέτρητα ονόματα υπουργών-μεταρρυθμιστών, «κοσμούν» τις σελίδες της νεότερης ιστορίας του εκπαιδευτικού μας συστήματος  από τη μεταπολίτευση και μετά, χωρίς όμως δυστυχώς να καταγράφεται ταυτόχρονα καμία απολύτως  πρόοδος, στην προσπάθεια για την ουσιαστική αναβάθμιση του ρόλου του Λυκείου και γενικότερα, για την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης στη χώρα μας.

Φιλοδοξώντας μάλλον και ο νυν αξιότιμος υπουργός της Παιδείας μας να εισέλθει στο «πάνθεον» των υπουργών-μεταρρυθμιστών-ευεργετών της εκπαίδευσης, υπηρετώντας κι αυτός με τη σειρά του το δικό του προσωπικό «όραμα» για το εξεταστικό της Γ΄ Λυκείου και πιεζόμενος ενδεχομένως από τον χρόνο που βλέπει να λιγοστεύει, κάνει πρόχειρους υπολογισμούς με τους συμβούλους του, με τερτίπια του τύπου «σβήσε γράψε», «βάλε βγάλε», μέχρι να καταφέρει να αφήσει κι εκείνος το δικό του ανεξίτηλο αποτύπωμα.
Δεν παρέλειψε μάλιστα για φέτος ο υπουργός μας,  να καθορίσει τα δικά του στενά πλαίσια «συνεννόησης» με τους εκπαιδευτικούς της μέσης εκπαίδευσης, περιορίζοντας το ενδιαφέρον του και εκφράζοντας δημόσια την στήριξή του, προς την συμπαθή για εκείνον τάξη των «αναξιοπαθούντων» ιδιαιτεράδων!

Ελπίδες φωτεινής εξαίρεσης μεταξύ των ενοίκων του Υπουργείο Παιδείας μας έδωσε ο Νίκος Φίλης, αλλά δυστυχώς «απαλλάχθηκε» πολύ γρήγορα των καθηκόντων του, εξαιτίας της  «αλλεργίας που έχει στο …λιβάνι»!

Ο περίφημος «εθνικός διάλογος για την Παιδεία μας», ένα διαχρονικό ανέκδοτο που έχει διασκεδάσει πολλές φορές τις εντυπώσεις στον χώρο της εκπαίδευσης, καταλήγει δυστυχώς πάντα σε ένα κακόγουστο και μονότονο μονόλογο, του εκάστοτε μεταρρυθμιστή-υπουργού, με ωφελούμενες τις συντεχνίες, τα συμφέροντα των οποίων κάθε φορά, εκούσια ή ακούσια, εξυπηρετεί.

Έχω την τιμή να υπηρετώ την δημόσια εκπαίδευση, ως μάχιμος εκπαιδευτικός επί 18 συναπτά έτη. Κανένας όμως υπουργός Παιδείας μέχρι σήμερα δεν μπήκε στον κόπο όλα αυτά τα χρόνια να μου ζητήσει να καταθέσω, έστω και ανώνυμα, την άποψή μου. Μπορεί αυτή να είχε αποδειχθεί αχρείαστη, μπορεί όμως και όχι. Κανένας εκπαιδευτικός, από κανένα δημόσιο σχολείο, δεν κλήθηκε ποτέ από προϊστάμενο υπουργό του να πει την γνώμη του για τα «κακώς κείμενα», για το «τι φταίει», να καταθέσει προτάσεις που ενδεχομένως έχει αποκομίσει από την εμπειρία του, με σκοπό την βελτίωση των δομών και των λειτουργιών του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Απεναντίας, αφημένοι οι εκπαιδευτικοί στην τύχη τους και στο φιλότιμο του καθενός, χωρίς καμία ουσιαστική επικοινωνία με εκείνους που σχεδιάζουν γι’ αυτούς, χωρίς αυτούς, με μίζερα, ανέξοδα επιμορφωτικά προγράμματα για τυχερούς της «κληρωτίδας», με τις στρατιές των «προσφύγων της εκπαίδευσης» αναπληρωτών, να οριοθετούν, να χαρακτηρίζουν, αλλά και να στηρίζουν ουσιαστικά ένα ολόκληρο σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, δεν μπορεί παρά να νιώθουν απομονωμένοι, εγκαταλελειμμένοι και εξόριστοι, σε ένα άγνωστο και ανασφαλές μελλοντικό περιβάλλον.

Έτσι, οι βιοπαλαιστές εκπαιδευτικοί έχουν επιδοθεί σήμερα σε ένα ατέρμονο εξοντωτικό «κυνήγι»  συλλογής τίτλων σπουδών, μεταπτυχιακών πάσης φύσεως και ανάγκης, όχι τόσο γιατί το επιθυμούν οι ίδιοι, αλλά γιατί γνωρίζουν ότι τα μόρια των τυπικών προσόντων που θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν, θα λειτουργήσουν ευεργετικά για την μελλοντική παιδαγωγική τους επάρκεια, την οποία κάποιος άλλος επόμενος υπουργός ίσως να …αμφισβητήσει.
Έχει ριχτεί ο «σπόρος» αυτής της απειλής κατά το πρόσφατο παρελθόν και τώρα «φυτρώνει» ο φόβος της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας !

Έχουν περάσει τόσα χρόνια και έχουμε γνωρίσει τόσες και τόσες  μεταρρυθμίσεις στο Λύκειο, που δεν θυμόμαστε πόσες είναι κι όμως τα προβλήματα στην μέση εκπαίδευση παραμένουν δυστυχώς άλυτα.

Η αποκαλούμενη (πάντα στα χαρτιά βέβαια) «δωρεάν Παιδεία»,  τρολάρεται σήμερα  από την «παραπαιδεία», που όχι μόνο δεν αποτελεί πλέον ταμπού, όπως άλλες εποχές, αλλά αντίθετα μάλιστα, έχει εδραιώσει πλέον τη θέση και τον ρόλο της, όχι απλά ως «μοχλός» ενίσχυσης και «δεκανίκι» του μονίμως πάσχοντος εκπαιδευτικού μας συστήματος, αλλά και ως αναγκαίο υποκατάστατο αυτού του συστήματος εκπαίδευσης. Μέγιστη έκφραση της απαξίωσης του ρόλου του Λυκείου σήμερα, αποτελεί «το τρένο της μεγάλης φυγής» των μαθητών από τις σχολικές αίθουσες με προορισμό της φροντιστηριακές τάξεις.

Ένα ανοιξιάτικο μαθητικό «έθιμο» που τηρείται με ευλάβεια τα τελευταία χρόνια από τους μαθητές της Γ΄ Λυκείου, με τις ευλογίες των γονέων τους, των οικογενειακών τους ιατρών, αλλά και των αδιάφορων αρμόδιων υπουργών.

Ένα μεγάλο μέρος του εθνικού εισοδήματος από τον οικογενειακό προϋπολογισμό των Ελλήνων, «επενδύεται» κάθε χρόνο σε φροντιστηριακά μαθήματα, ενώ οι έφηβοι μαθητές του Λυκείου, αναγκάζονται να «διαβάζουν» το μακρινό και δυσανάγνωστο μέλλον τους, μέσα από τα θαμπά γυαλιά μυωπίας του εκάστοτε υπουργού Παιδείας!

Η ουσιαστική όμως «μεταρρύθμιση», κατά την ταπεινή μου άποψη, που χρειάζεται και χρειαζόταν πάντα η Παιδεία μας, θα μπορέσει ίσως κάποτε να πραγματοποιηθεί, εάν και εφόσον καταφέρουν κάποια στιγμή στο μέλλον να συνεννοηθούν, όλοι ανεξαιρέτως οι φορείς που εμπλέκονται στην δημόσια εκπαίδευση, με αποκλειστικό κριτήριο και γνώμονα, τον σεβασμό στα παιδιά μας, το μέλλον αυτού του τόπου…!

                                

Γιάννης Μοσχονάς

Εκπαιδευτικός στο 4ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου Κρήτης

[email protected]

 

 

σχετικά άρθρα

«Ο βιαστής είσαι εσύ»: Από τους δρόμους της Χιλής σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι γυναίκες χορεύουν και τραγουδούν ενάντια στους βιασμούς
«Ο βιαστής είσαι εσύ»: Από τους δρόμους της Χιλής σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι γυναίκες χορεύουν και τραγουδούν ενάντια στους βιασμούς
Δράσεις από τη φεμινιστική συλλογικότητα «Καμία Ανοχή», αύριο και την άλλη Κυριακή
«Ο βιαστής είσαι εσύ»: Από τους δρόμους της Χιλής σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη οι γυναίκες χορεύουν και τραγουδούν ενάντια στους βιασμούς