Το ρεύμα αλλαγής της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής είναι ήδη ισχυρό – τίποτα δεν μπορεί να το υποκαταστήσει. Η ΝΔ προεξοφλώντας την ήττα της - ήττα στρατηγικής σημασίας αφού περί το 20% της δίνουν οι πραγματικές δημοσκοπήσεις – επιχειρεί να συγκρατήσει τις κομματικές δυνάμεις της με επιχείρημα τον φόβο, κλασικό εκλογικό εργαλείο των συντηρητικών κομμάτων.
Φόβο, γιατί δεν υπάρχει ένα ισχυρό κομματικό πλειοψηφικό ρεύμα για να κυβερνήσει μόνο του, φόβο γιατί δεν σχηματοποιούνται από τώρα οι όποιες μετεκλογικές συνεργασίες, φόβο για έλλειψη “σταθερότητας” και άλλα παρόμοια φληναφήματα. Οι εκλογές είναι λύση – όχι απλά και μόνο για θεσμικούς λόγους, αλλά κυρίως για να φύγει η νεοφιλελεύθερη ΝΔ που ερήμωσε την κοινωνία, που διέφθειρε την πολιτική, τον κοινοβουλευτισμό, τη δημοκρατία.
Η ΝΔ θέτει ερωτήματα κυρίως στο ΠΑΣΟΚ όσον αφορά το θέμα της διακυβέρνησης. Φυσικά, δεν θέτει το ίδιο ερώτημα στον εαυτό της, γιατί πολύ απλά δεν έχει δυνατότητα συνεργασίας παρά μόνο με την ακροδεξιά, δυνατότητα που εκ των πραγμάτων είναι ανεδαφική. Το ΠΑΣΟΚ, με λυμένο το ζήτημα για τη δεξιά πλευρά του πολιτικού συστήματος με το “καμιά συνεργασία με τη ΝΔ”, έχει απελευθερώσει τις δυνατότητές του για την επόμενη φάση. Ήδη υπάρχουν κόμματα αριστερά που αναφέρονται θετικά στην επιλογή προοδευτικών συνεργασιών. Φυσικά, όλα αυτά έπονται των εκλογών – ποτέ πριν!
Η όλη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ έχει δύο βασικά πεδία δράσης: α) ιδεολογική αντιπαράθεση με την νεοφιλελεύθερη και αυταρχική πολιτική της ΝΔ και β) κοινωνική ανάδειξη του προγραμματικού του λόγου. Στόχος του είναι ένας: να είναι πρώτο κόμμα, και αυτό είναι στοιχείο per se για ευρεία πολιτική δυναμική.
Και αν με τα σημερινά στοιχεία ανάλυσης δεν διαφαίνεται ισχυρός κομματικός πόλος διακυβέρνησης, στις δεύτερες εκλογές και με δεδομένο ότι το ΠΑΣΟΚ θα έχει σημαντική κοινωνική και εκλογική αναφορά, η δυναμική των γεγονότων θα του δώσει σε κάθε περίπτωση τη δυνατότητα για περαιτέρω ανάπτυξη. Η σελίδα της πολιτικής θα έχει αλλάξει.
Είναι ο πολιτικός φορέας της σύγχρονης ιστορίας, που έχει συνδεθεί όσο κανένα άλλο κόμμα με τη δημιουργία του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου. Εδώ είναι η πρώτη των επιλογών του. Γιατί το κοινωνικό κράτος αποδομήθηκε ως πρώτη πολιτική της ΝΔ. Οι ιδιωτικοποιήσεις ήταν η πρώτη επιλογή. Η συνταγή ήταν γνωστή. “Θέλεις να καταστρέψεις ένα σύστημα; Αρχικά το υποχρηματοδοτείς. Συνεπώς δεν θα λειτουργεί. Ο κόσμος θα θυμώσει και θα ζητήσει κάτι άλλο. Πρόκειται για τη συνήθη πρακτική που οδηγεί στην ιδιωτικοποίηση ενός συστήματος” (Ν. Τσόμσκι, Ρέκβιεμ για το Αμερικάνικο όνειρο).
Η διαφαινόμενη συντριπτική ήττα της ΝΔ έχει δημιουργήσει ένα “κλίμα εφόδου” για τις εκλογές από πρόσωπα, γνωστά και άγνωστα στην πολιτική. Μέχρι και ο Τσίπρας που ο Μητσοτάκης τον είχε κερδίσει κατ’ επανάληψη, βλέπει το σκληρό τέλος του Μητσοτάκη και αναθάρρησε από τον μέχρι τώρα αναχωρητισμό του. Τον ετοίμασαν καλά οι μηχανισμοί οικονομικής εξουσίας. Τα ονόματα είναι γνωστά – μικρή η χώρα μας… Ο Τσίπρας αποτάσσεται τον ΣΥΡΙΖΑ και το όποιο κυβερνητικό έργο του, για να δείξει ότι είναι κάποιος άλλος! Αλλά όταν ένας πρώην πρωθυπουργός απορρίπτει με τον πιο εμφατικό τρόπο το προηγούμενο έργο του, πώς μπορεί να πείσει; Απλά θα συνοδεύσει τον Μητσοτάκη στην έξοδό του προσθέτοντας και την ακόμα μια φορά δική του πολιτική έξοδο.
Ο τόπος θέλει αλλαγή σελίδας. Και το ΠΑΣΟΚ έχει εκ των πραγμάτων την κύρια ευθύνη. Έχει πρόεδρο που σηκώνει το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης απέναντι στη ΝΔ. Γι’ αυτό και η δεξιά παράταξη έχει επιδοθεί ακόμα και πριν την εκλογή του στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σε συνεχή πόλεμο λάσπης και συκοφαντίας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης αγωνίζεται σθεναρά απέναντι στη διαφθορά και στις παρανομίες της ΝΔ. Ο ρόλος του είναι πρωταγωνιστικός.
Το ΠΑΣΟΚ έχει επιπρόσθετα και άλλο βασικό στοιχείο: πληθώρα στελεχών με προγραμματικό λόγο, άφθαρτα και δυναμικά, με ιδέες και προτάσεις για το νέο κυβερνητικό σχήμα. Ήδη συσπειρώνει στελέχη και πέραν του παραδοσιακού του ορίζοντα. Έχει ισχυρές κοινωνικές δυνάμεις στα μαζικά κινήματα, στην αυτοδιοίκηση, στην επιστημονική κοινότητα. Το ρεύμα του έχει ήδη δημιουργηθεί…
