25 χρόνια πριν, το μακρινό 2000, ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, ο διαπρεπής Γερμανός Κοινωνιολόγος, στο βιβλίο του «Πολιτική και Πολιτισμός» (εκδόσεις Scripta, σε μετάφραση Θανάση Λάμπρου και Μαρίας Τοπάλη), έγραψε το εξής προφητικό: «Πενήντα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ένα είναι σίγουρο: δεν απέτυχε μόνον η αυτοκτονία της Γερμανίας, αλλά όλης της Ευρώπης. Όσο όμως η χερσόνησός μας κλίνει και πάλι προς το επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής και της παγκόσμιας αγοράς, τόσο περισσότερο θα κερδίζει έδαφος ένας ευρωκεντρισμός νέου τύπου. Ήδη αναδύεται στη συζήτηση το σλόγκαν, το copy right του οποίου διεκδικεί ο ίδιος ο Γιόζεφ Γκαίμπελς: το σλόγκαν «οχυρό Ευρώπη». Αυτό που τότε είχε στρατιωτική έννοια επιστρέφει ως οικονομική και δημογραφική σύλληψη. Υπό αυτές τις περιστάσεις καλά θα κάνει η ευημερούσα Ευρώπη να θυμηθεί την Ευρώπη των ερειπίων, από την οποία μάς χωρίζουν λίγες μονάχα δεκαετίες».
Στο κεφάλαιο δε που ο Έντσενσμπεργκερ ονομάζει «Έλεος για τους πολιτικούς», αναφέρει: «Αν ρίξουμε μια ματιά στην εξελικτική πορεία των πολιτικών της Βόννης, του Παρισιού, της Μαδρίτης, βλέπουμε πως ο επαγγελματίας πολιτικός είναι κατά κανόνα ένας άνθρωπος χωρίς κανένα επάγγελμα. Ήδη από την εφηβεία του περνά τον καιρό του σε μια μαθητική ή νεολαιίστικη πανεπιστημιακή οργάνωση. Μόνον όποιος παραμελεί τις σπουδές, δηλαδή όποιος μελετά όσο δυνατόν λιγότερο, καταφέρνει να γίνει εκπρόσωπος, αντιπρόσωπος, πρόεδρος. Είναι ένα δύσκολο σχολείο, όπου μαθαίνει κανείς να χρησιμοποιεί τους αγκώνες του για να σπρώχνει. Μόλις αυτή η επίπονη εκπαίδευση που περνά μέσα από τον τοπικό σύλλογο, την περιφερειακή επιτροπή, το δημοτικό συμβούλιο, αποπερατωθεί και το άλμα στη νομαρχιακή συντονιστική επιτροπή στεφθεί από επιτυχία, καθίσταται πλέον περιττή η αναζήτηση βιοποριστικού επαγγέλματος […] Το πρώτο που κάνει εντύπωση στη ζωή αυτών των σημαδεμένων είναι η ανήκουστη πλήξη στην οποία εκτίθενται. Η πολιτική σαν επάγγελμα είναι του βασίλειο του παντοτινά όμοιου, της ανελέητης επανάληψης. Η κύρια δραστηριότητα ενός πολιτικού συνίσταται ακριβώς σε αυτό, δηλαδή η συμμετοχή σε συνεδριάσεις. Όλοι συνεδριάζουν. Οι φορείς συνεδριάζουν οι κοινοβουλευτικές επιτροπές συνεδριάζουν, επιτροπές, υποεπιτροπές, συμβούλια, αντιπροσωπείες, διοικητικά συμβούλια, νομαρχιακές και οικονομικές ημερίδες, σύλλογοι, επιμελητήρια, κύκλοι συζητήσεων, συναντήσεις πολιτικών αρχηγών. […] Το δωμάτιο μέσα στο οποίο κλείνεται είναι σκοτεινό, άοσμο και μονωμένο από κάθε ήχο. Το κοινωνικό αντίστοιχο του πειράματος αυτού είναι η παράδοξη απομόνωση στην οποία εκτίθεται ένας επαγγελματίας πολιτικός. Όσο περισσότερο ανέρχεται, τόσο ριζικότερα αποκόπτονται οι σχέσεις του με την κοινωνία. Δεν έχει ιδέα πόσο κοστίζει ένα κιλό ζάχαρη ή μια μπίρα, πως ανανεώνει κανείς του διαβατήριό του ή πώς βγάζει εισιτήριο για τον ηλεκτρικό […] Πάνω σε αυτήν την απομόνωση θεμελιώνεται η χαρακτηριστική απώλεια αίσθησης της πραγματικότητας, η οποία εξηγεί γιατί, πέρα από τις διανοητικές του ικανότητες, ο πολιτικός είναι κατά κανόνα ο τελευταίος που κατανοεί τι συμβαίνει στην κοινωνία».
Επισημαίνει δε πως για τους πολιτικούς ζητούμενο είναι η ΠΡΟΣΟΧΗ, η οποία είναι περιορισμένο αγαθό, για την κατανομή του οποίου αγωνίζονται απελπισμένα όλα Μέσα Ενημέρωσης. Παράλληλα, σημειώνει πως ο πολιτισμός όταν είναι δημιουργικός δεν προσφέρει σε αυτούς που είναι επιφορτισμένοι με τη διαχείριση των κονδυλίων, τη διάθεση πόρων και την κατανομή του προϋπολογισμού, δηλαδή στους πολιτικούς την παραμικρή ευκαιρία να προβληθούν.
Και ένα άλλο προφητικό, που θα μπορούσε να είναι γραμμένο σήμερα: «Όσον αφορά την κλασική ρητορική της Δεξιάς δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Θωπεύει πάντοτε του ίδιους φόβους. Από αμνημονεύτων χρόνων εξορκίζει την κατάρρευση του δυτικού πολιτισμού και την απώλεια του κεντρώου χώρου. Το κόμμα της μπουλντόζας διαμαρτύρεται συστηματικά για την κατάρρευση των αξιών, το κόμμα της διαφθοράς για τον ηθικό ξεπεσμό, το κόμμα των άξεστων για την καταστροφή του πολιτισμού. Άλλωστε κάτι τέτοιες μικρές δυσαρμονίες ποτέ δεν ενόχλησαν τους ρήτορες που τις διατύπωναν».
Ο Έντσενσμπεργκερ δεν αφήνει έξω από την κριτική ούτε τους δημοσιογράφους. «Ο δεύτερος πυλώνας της κουλτούρας των εκδηλώσεων είναι οι παρουσιαστές, ο νομαδικός λαός. Όπως και σε όλους τους κλάδους της βιομηχανίας του θεάματος έτσι και εδώ έχει και εδώ να κάνει κανείς με μια ευαίσθητη ιεραρχία. Όποιος γνωρίζει καλά τα πράγματα σε αυτόν τον χώρο, μπορεί να διακρίνει με την πρώτη ματιά τον σταρ από τον κομπάρσο, τον βιρτουόζο από τον βαρετό, την πρώτη από την δεύτερη κατηγορία. Όσοι συμμετέχουν σε αυτό το τσίρκο, γνωρίζουν ποιος κάθεται στο ψηλότερο κλαδί και ποιος στο χαμηλότερο. Οι τιμές ανεβοκατεβαίνουν όπως στο χρηματιστήριο και μαζί τους και οι αμοιβές».
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Διευθυντές καλούνται να δηλώσουν ποιοι εκπαιδευτικοί δεν έκαναν τηλεκπαίδευση και για ποιο λόγο
