Το εκπαιδευτικό σύστημα που οδηγεί χιλιάδες νέους στην αβεβαιότητα, που έχει χτιστεί γύρω από τον στόχο των Πανελλαδικών και την πεποίθηση ότι «πρέπει να πάω φροντιστήριο για να πετύχω», το ίδιο σύστημα που αναγκάζει εφήβους να περνούν ολόκληρες μέρες ανάμεσα σε σχολείο, φροντιστήριο και διάβασμα, τους ρωτά σήμερα: «Νιώθεις μόνος; Μίλησέ μας για τη μοναξιά.» Κι εγώ αναρωτιέμαι: Πότε ακριβώς προλαβαίνουν να ζήσουν; Πότε να ερωτευτούν, να βαρεθούν, να παίξουν, να ονειρευτούν, να αποτύχουν χωρίς να κριθούν, να ανακαλύψουν ποιοι είναι;
Τους ζητάμε να τρέχουν ασταμάτητα σε έναν αγώνα που δεν διάλεξαν οι ίδιοι και ύστερα απορούμε που νιώθουν κουρασμένοι, αγχωμένοι ή μόνοι. Τους βάζουμε σε μια ρόδα που τρέχει και ύστερα λέμε «μην αγχωθείς αν δεν πας καλα, υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι να πάρεις».
Ας είμαστε ειλικρινείς. Δεν μπορούμε να χτίζουμε μια εφηβεία γύρω από εξετάσεις και μετά να απορούμε γιατί λείπει η ζωή. Δεν μπορούμε να μετράμε την αξία ενός παιδιού με βαθμούς και μόρια και ταυτόχρονα να μιλάμε για ψυχική ανθεκτικότητα. Με όλους μας τα βάζω. Με γονείς, εκπαιδευτικούς, πολιτικούς, με την κοινωνία ολόκληρη. Γιατί συχνά φερόμαστε άδικα στα παιδιά, στους νέους, ακόμη και στους νεότερους εαυτούς μας, και ύστερα βρίσκουμε τρόπους να το δικαιολογούμε. Αυτή είναι η υποκρισία μας.
Και τότε θυμάμαι τον Εμπειρίκο να γράφει:
«Χτύπα τη θλίψη καταγής.»
Και σκέφτομαι πως ίσως αυτή η φράση να αφορά και το ελληνικό σχολείο περισσότερο απ' όσο θα θέλαμε να παραδεχτούμε.
Μάριος Μάζαρης,
δάσκαλος, συγγραφέας και δημόσιος ομιλητής
