Στα 452 εκατομμύρια κατοίκους διαμορφώθηκε ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης την 1η Ιανουαρίου 2026, καταγράφοντας αύξηση κατά 706.000 άτομα σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για την πέμπτη διαδοχική χρονιά πληθυσμιακής ανόδου μετά την κάμψη της πανδημίας το 2021, τα στοιχεία της Eurostat αποκαλύπτουν μια δομική ανισορροπία: η φυσική μεταβολή παραμένει σταθερά αρνητική από το 2012, πράγμα που σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή ανάπτυξη στηρίζεται πλέον σχεδόν αποκλειστικά στη θετική καθαρή μετανάστευση.
Χωρίς τις εισρέουσες μεταναστευτικές ροές, ο πληθυσμός της ΕΕ θα συρρικνωνόταν, καθώς οι θάνατοι υπερβαίνουν συστηματικά τις γεννήσεις. Παράλληλα, ο ρυθμός αύξησης έχει επιβραδυνθεί δραματικά, αφού από τα 3 εκατομμύρια ετησίως τη δεκαετία του 1960, η Ένωση περιορίστηκε σε μόλις 600.000 άτομα ετησίως τη δεκαετία του 2010.
Στον γεωγραφικό χάρτη της ΕΕ, η Γερμανία παραμένει το πολυπληθέστερο κράτος-μέλος με 83,5 εκατομμύρια κατοίκους (18,5% του συνόλου), ενώ η Μάλτα κατέγραψε τη μεγαλύτερη ποσοστιαία πληθυσμιακή αύξηση, αφήνοντας στον αντίποδα τις Λετονία, Εσθονία και Ουγγαρία με τις εντονότερες απώλειες.
Στον αντίποδα της ευρωπαϊκής τάσης, η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα εξαιρετικά δυσοίωνο δημογραφικό μέλλον, καθώς οι μακροπρόθεσμες προβολές δείχνουν τρομακτική πληθυσμιακή συρρίκνωση κατά 30% έως το τέλος του αιώνα. Πιο συγκεκριμένα, ο πληθυσμός της χώρας αναμένεται να κατηφορίσει από τα 10,37 εκατομμύρια σήμερα σε μόλις 7,24 εκατομμύρια το έτος 2100, σημειώνοντας απώλεια άνω των 3,1 εκατομμυρίων ανθρώπων. Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στο τεράστιο χάσμα μεταξύ των γεννήσεων (4,33 εκατομμύρια) και των θανάτων (9,36 εκατομμύρια) που προβλέπονται για το διάστημα 2025-2099. Οι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι ακόμη και η αναμενόμενη καθαρή μετανάστευση των 1.9 εκατομμυρίων ατόμων δεν επαρκεί για να ισοσκελίσει αυτό το βαρύ δημογραφικό έλλειμμα.
Η ραγδαία αυτή γήρανση και μείωση του παραγωγικού πληθυσμού εκτιμάται ότι θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές, σοβαρές συνέπειες στην ελληνική οικονομία, ναρκοθετώντας την αγορά εργασίας, τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, τις δημόσιες δαπάνες υγείας και τις γενικότερες αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας.
