Είμαστε το Γ4.
Στην τάξη μας υπάρχουν ο Γιάννης, η Μαρία, η Γεωργία, η Καίτη, ο Κώστας, ο Δημήτρης, η Ελπίδα, ο Μάριος, ο Σπύρος, η Φανή, η Κωνσταντίνα, η Βάσω, ο Γιώργος, η Κλαίρη, ο Νώντας και ο Βασίλ.
Στα χαρτιά είμαστε απλώς ονόματα σε έναν κατάλογο και δίπλα τους υπάρχουν βαθμοί, απουσίες, παρατηρήσεις και χαρακτηρισμοί. Στην πραγματικότητα, όμως, ο καθένας μας κουβαλά τη δική του ιστορία.
Ιστορίες που τις περισσότερες φορές μένουν κρυφές.
Ο Γιάννης που θέλει να περνά απαρατήρητος
Ο Γιάννης δεν αντέχει όταν οι καθηγητές ξεχνούν το όνομά του. Κάθε φορά που στην αυλή σχηματίζονται ομάδες για έναν αγώνα, τον πιάνει άγχος. Φοβάται μήπως είναι εκείνος που θα μείνει τελευταίος χωρίς ομάδα.
Το ίδιο συμβαίνει στις εκδρομές. Όταν οι συμμαθητές του αποφασίζουν με ποιον θα καθίσουν στο λεωφορείο ή ποιοι θα μοιραστούν το ίδιο δωμάτιο, εκείνος περιμένει σιωπηλός μέχρι να περισσέψει μια θέση.
Υπάρχει ένα παιδί που θέλει να γίνει φίλος του. Όμως μοιάζουν τόσο πολύ, που ο Γιάννης αισθάνεται πως του υπενθυμίζει συνεχώς πόσο διαφορετικός είναι από τους υπόλοιπους. Προτιμά, λοιπόν, να μένει μόνος.
Στην τάξη δεν σηκώνει ποτέ το χέρι. Αν ο καθηγητής τον ρωτήσει, μπλοκάρει και περιμένει με αγωνία να στραφεί η ερώτηση σε κάποιον άλλο.
Θέλει να είναι αόρατος.
Υπάρχει όμως μια καθηγήτρια που τον προσέχει. Εκείνη του είπε το πρώτο "μπράβο" που θυμάται στη ζωή του, ακόμη κι όταν η απάντησή του ήταν λανθασμένη. Θυμάται πάντα το όνομά του.
Και αυτό τον μπερδεύει. Για πρώτη φορά κάποιος τον κάνει να αναρωτιέται αν τελικά αξίζει περισσότερο απ' όσο πιστεύει.
Η Μαρία που ονειρεύεται να χορέψει
Η Μαρία αγαπά τον χορό. Όταν χορεύει, αισθάνεται ελεύθερη.
Στο σχολείο, όμως, δεν υπάρχει μάθημα χορού και η οικογένειά της δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να πληρώνει μια σχολή. Οι γονείς της επιμένουν πως προτεραιότητα πρέπει να είναι τα μαθήματα.
Η καλύτερή της φίλη, η Γεωργία, αγαπά το θέατρο και έχει ξεχωριστό ταλέντο στην υποκριτική. Ούτε όμως υπάρχει στο σχολείο κάποιος που θα μπορούσε να καλλιεργήσει αυτή την πλευρά της.
Έτσι, τα δύο κορίτσια έγιναν το κοινό η μία της άλλης.
Η Μαρία χορεύει για τη Γεωργία και η Γεωργία υποδύεται ρόλους για τη Μαρία. Δύο μεγάλα όνειρα που μεγαλώνουν μέσα σε ένα πολύ μικρό κοινό.
Η Καίτη που φοβάται να μιλήσει
Η Καίτη έχει χάσει τη μητέρα της. Ο πατέρας της, όπως λέει, είναι κατά βάθος καλός άνθρωπος, όμως πίνει και όταν πίνει γίνεται βίαιος.
Υπάρχουν ημέρες που αισθάνεται πως δεν αντέχει άλλο.
Στο σχολείο υπάρχει ψυχολόγος, ο οποίος επισκέπτεται το σχολείο μία φορά την εβδομάδα. Η Καίτη θα ήθελε να του μιλήσει. Για να γίνει όμως αυτό, χρειάζεται η συγκατάθεση του πατέρα της.
Όταν κάποια στιγμή βρήκε το θάρρος να του το ζητήσει, εκείνος τη χτύπησε ξανά, αυτή τη φορά χωρίς να έχει πιει.
Ο Κώστας που πρέπει να γίνει αυτό που θέλουν οι γονείς του
Ο Κώστας μεγαλώνει σε μια οικογένεια γιατρών. Οι γονείς του θεωρούν σχεδόν αυτονόητο ότι και ο ίδιος θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο.
Εκείνος, όμως, ονειρεύεται κάτι εντελώς διαφορετικό: θέλει να γίνει γυμναστής.
Από το Δημοτικό κάνει ιδιαίτερα μαθήματα, ώστε να είναι προετοιμασμένος για τις εξετάσεις που θα ακολουθήσουν.
Και βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα. Να πετύχει στις εξετάσεις και να κάνει περήφανους τους γονείς του, ακολουθώντας όμως μια πορεία που δεν επιθυμεί; Ή να κυνηγήσει το δικό του όνειρο, γνωρίζοντας ότι πιθανότατα θα απογοητεύσει τους ανθρώπους που περιμένουν κάτι άλλο από εκείνον;
Ο Δημήτρης που προσπαθεί χωρίς τις ίδιες ευκαιρίες
Ο Δημήτρης θέλει να είναι καλός μαθητής, όμως έχει μείνει πίσω και δυσκολεύεται να καλύψει τα κενά του.
Η οικογένειά του δεν μπορεί να πληρώσει φροντιστήριο. Ξεκίνησε ενισχυτική διδασκαλία, χωρίς οικονομική επιβάρυνση, όμως αυτή άρχισε μετά το πρώτο τετράμηνο, όταν οι κακοί βαθμοί είχαν ήδη καταγραφεί.
Ο πατέρας του δεν απογοητεύτηκε. Του είπε απλώς να τελειώσει το Γυμνάσιο και μετά να δουλέψουν μαζί στις ελιές.
Ο Δημήτρης ονειρεύεται να σπουδάσει. Δεν τολμά όμως να το πει.
Φοβάται ότι ο πατέρας του θα γελάσει. Και ίσως, μέσα του, φοβάται ακόμη περισσότερο μήπως τελικά έχει δίκιο.
Η Ελπίδα που βρίσκεται μέσα στην τάξη χωρίς να μπορεί να συμμετέχει
Η Ελπίδα είναι μαθήτρια Ρομά. Πηγαίνει στο Γυμνάσιο, όμως δεν έχει κατακτήσει ακόμη βασικές δεξιότητες ανάγνωσης και γραφής.
Κάθεται μόνη στο θρανίο. Το μάθημα περνά μπροστά της χωρίς να μπορεί πραγματικά να το παρακολουθήσει.
Αισθάνεται ότι οι εκπαιδευτικοί δεν την προσέχουν όταν μιλούν. Την προσέχουν κυρίως όταν δημιουργεί αναστάτωση.
Και έτσι, η Ελπίδα καταλήγει να κάνει φασαρία.
Ίσως επειδή η φασαρία είναι ο μόνος τρόπος που έχει βρει για να γίνει ορατή.
Ο Μάριος που πιστεύει ότι η ζωή κερδίζεται αλλιώς
Ο Μάριος θέλει από μικρός να γίνει γιατρός. Θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο, αλλά δεν αγαπά ιδιαίτερα το διάβασμα.
Πιστεύει ότι η λύση θα έρθει μέσα από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του και τη φοίτηση σε μη κρατικό πανεπιστήμιο.
Ο πατέρας του τού έχει μάθει πως στη ζωή δεν αρκεί να είσαι έξυπνος· πρέπει να ξέρεις και να εκμεταλλεύεσαι τις ευκαιρίες.
Ο Μάριος κοιτάζει τον Σπύρο, τον σημαιοφόρο της τάξης, και θεωρεί ότι εκείνος θα δυσκολευτεί περισσότερο στη ζωή. Πιστεύει ότι ο συμμαθητής του θα παλέψει σκληρά για να πετύχει στην Ιατρική, ενώ ο ίδιος θα καταφέρει να φτάσει εκεί από διαφορετικό δρόμο.
Και ίσως, βαθιά μέσα του, περιμένει κάποια μέρα να αντιστραφούν οι ρόλοι.
Η Φανή που δεν επιτρέπει στον εαυτό της να αποσπαστεί
Η Φανή είναι άριστη μαθήτρια. Οι καθηγητές και οι γονείς της είναι περήφανοι για εκείνη.
Για τη Φανή, όμως, η σχολική επιτυχία είναι ο βασικός στόχος.
Την ενοχλούν όσοι μιλούν στην τάξη. Τη δυσφορεί όταν μια συζήτηση ξεφεύγει από το μάθημα και δεν βρίσκει αστεία τα πειράγματα των καθηγητών.
Οι παρέες τής φαίνονται χάσιμο χρόνου.
Φοβάται ότι μια στιγμή χαλάρωσης μπορεί να την απομακρύνει από τον στόχο της.
Η Κωνσταντίνα που βλέπει τα γράμματα να μετακινούνται
Η Κωνσταντίνα αντιμετωπίζει δυσκολίες στην ανάγνωση. Κάποια γράμματα τα αντιλαμβάνεται διαφορετικά, ενώ όταν προσπαθεί να διαβάσει, αισθάνεται πως οι λέξεις και τα γράμματα μετακινούνται μπροστά στα μάτια της.
Αυτό την κάνει να διαβάζει πιο αργά και να δυσκολεύεται να ακολουθήσει τους υπόλοιπους.
Μια καθηγήτρια κατάλαβε ότι μπορεί να υπάρχει μαθησιακή δυσκολία και την παρότρυνε να απευθυνθεί στο ΚΕΔΑΣΥ. Η αξιολόγηση επιβεβαίωσε τη δυσλεξία και πλέον η Κωνσταντίνα εξετάζεται προφορικά.
Η προφορική εξέταση τη βοηθά, όμως η βασική δυσκολία παραμένει: όταν ανοίγει ένα βιβλίο, τα γράμματα εξακολουθούν να μην μένουν ήσυχα μπροστά της.
Η Βάσω που περιμένει να σταματήσει ο εκφοβισμός
Η Βάσω δέχεται συνεχώς σχόλια από ορισμένες συμμαθήτριές της.
Η μητέρα της γνωρίζει τι συμβαίνει, καθώς είχε αντιμετωπίσει παρόμοια συμπεριφορά όταν ήταν και η ίδια μαθήτρια. Ενημέρωσε τους καθηγητές, όμως αντί για κάποια ουσιαστική αλλαγή, οι μαθήτριες απλώς δέχθηκαν συστάσεις.
Τίποτα δεν σταμάτησε.
Ο πατέρας της θυμώνει, φωνάζει και λέει ότι θα κάνει κάτι. Στην πράξη, όμως, τίποτα δεν αλλάζει.
Και η Βάσω συνεχίζει να περιμένει.
Ο Γιώργος που έχει μπλέξει με τα ναρκωτικά
Ο Γιώργος έχει στραφεί στα ναρκωτικά και πιστεύει ότι μέσα από αυτά βλέπει τον κόσμο όπως πραγματικά είναι.
Θεωρεί τον εαυτό του πιο ώριμο και πιο προχωρημένο από τους υπόλοιπους συμμαθητές του, τους οποίους αντιμετωπίζει σαν παιδιά που δεν καταλαβαίνουν.
Οι καθηγητές και ο σχολικός ψυχολόγος προσπαθούν να τον στηρίξουν, όμως εκείνος δεν θέλει να σταματήσει.
Πρόσφατα έχασε έναν φίλο του από τα ναρκωτικά. Αντί όμως η απώλεια να τον απομακρύνει από αυτή τη ζωή, τον έκανε να συνειδητοποιήσει πόσο βαθιά έχει μπλέξει.
Η Κλαίρη που μεγάλωσε πριν την ώρα της
Η Κλαίρη έχει δύο μικρότερα αδέλφια.
Όταν η μητέρα τους έφυγε από το σπίτι, η ίδια ανέλαβε μεγάλο μέρος της φροντίδας τους. Ο πατέρας της αναγκάστηκε να βρει και δεύτερη δουλειά για να μπορέσει να συντηρήσει την οικογένεια.
Τα παιδιά πηγαίνουν το πρωί στο νηπιαγωγείο, όμως η Κλαίρη δεν έχει σχεδόν καθόλου χρόνο για διάβασμα.
Οι καθηγητές βλέπουν μόνο ότι οι βαθμοί της έχουν πέσει. Δεν γνωρίζουν τον λόγο.
Εκείνη δεν θέλει να τους μιλήσει. Δεν θέλει τον οίκτο τους ούτε ευνοϊκή μεταχείριση. Θέλει οι βαθμοί της να είναι αποτέλεσμα της δικής της προσπάθειας.
Ο Νώντας που θέλει να είναι ο δυνατός
Ο Νώντας θεωρεί τον εαυτό του αρχηγό.
Έχει δημιουργήσει τη δική του ομάδα στο σχολείο και πιστεύει ότι οι υπόλοιποι τον σέβονται. Στο προαύλιο επιτίθεται σε πιο αδύναμους μαθητές όταν οι εκπαιδευτικοί δεν κοιτούν.
Η σιωπή των άλλων την ερμηνεύει ως φόβο και σεβασμό.
Στο σπίτι, ο πατέρας του είναι αυστηρός και του έχει περάσει την αντίληψη ότι στη ζωή πρέπει να βρίσκεσαι με την πλευρά των ισχυρών.
Ο Νώντας φαίνεται δυνατός.
Ίσως όμως κανείς να μην έχει αναρωτηθεί τι ακριβώς προσπαθεί να αποδείξει με αυτή τη δύναμη.
Ο Βασίλ που κρύβει τον φόβο του πίσω από ένα χαμόγελο
Ο Βασίλ θέλει απλώς να αισθάνεται ότι ανήκει.
Όταν οι συμμαθητές του τον αποκαλούν υποτιμητικά "Βούλγαρο", προσπαθεί να χαμογελάσει σαν να μην τον επηρεάζει.
Του λένε ότι τους κοιτάζει περίεργα, ακόμη και απειλητικά.
Κανείς όμως δεν βλέπει αυτό που υπάρχει πραγματικά στο βλέμμα του.
Δεν είναι θυμός.
Είναι φόβος.
Φοβάται εκείνους που θεωρεί ισχυρότερους από τον ίδιο. Νιώθει πως υπάρχει μια πόρτα ανάμεσα σε εκείνον και τους υπόλοιπους και πως εκείνοι κρατούν το κλειδί.
Δεν θέλει να την παραβιάσει.
Θέλει απλώς να του ανοίξουν.
Είμαστε το Γ4
Και αυτές είναι μόνο μερικές από τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα ονόματά μας.
Στο σχολείο μπορεί να φαίνονται μόνο οι βαθμοί, οι επιδόσεις, οι απουσίες, οι αταξίες και οι παρατηρήσεις.
Όμως πίσω από κάθε μαθητή υπάρχει ένας άνθρωπος.
Κάποιος μπορεί να φοβάται, κάποιος να ονειρεύεται, κάποιος να παλεύει με δυσκολίες που κανείς δεν γνωρίζει, κάποιος να χρειάζεται βοήθεια και κάποιος να προσπαθεί απλώς να γίνει αποδεκτός.
Δεν μιλάμε εύκολα για όσα μας συμβαίνουν.
Φοβόμαστε ότι αν δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, θα αλλάξει η εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς.
Κι όμως, ίσως αυτό ακριβώς να χρειαζόμαστε περισσότερο.
Να μας κοιτάξει κάποιος πέρα από τον βαθμό.
Να θυμηθεί το όνομά μας.
Να ρωτήσει πραγματικά "πώς είσαι;".
Γιατί οι μαθητές δεν είναι αριθμοί σε έναν βαθμολογικό πίνακα.
Είναι ιστορίες. Και κάθε ιστορία αξίζει να ακουστεί.
