Μια υπόθεση που αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο το στεγαστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πολλοί εκπαιδευτικοί σε τουριστικές περιοχές ήρθε στο φως στην Κρήτη.
Νεοδιόριστη εκπαιδευτικός, η οποία τοποθετήθηκε στον Δήμο Αποκορώνου Χανίων, βρέθηκε να διαμένει προσωρινά σε σκηνή μαζί με την 4χρονη κόρη της, καθώς δεν κατάφερε να βρει διαθέσιμη κατοικία πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Η ίδια, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη, απηύθυνε δημόσια έκκληση μέσω των social media, περιγράφοντας την αδυναμία της να εξασφαλίσει μια στοιχειώδη και ασφαλή στέγη για την ίδια και το παιδί της.
Διορίστηκε στις Καλύβες, αλλά δεν έβρισκε σπίτι
Η εκπαιδευτικός είναι θεατρολόγος και μουσικός και έχει τοποθετηθεί στο Δημοτικό Σχολείο Καλυβών, ενώ αναμένεται να συμπληρώνει το ωράριό της και σε άλλες σχολικές μονάδες γειτονικών χωριών.
Παρά τις συνεχείς αναζητήσεις, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, τα διαθέσιμα σπίτια στην περιοχή ήταν ελάχιστα έως ανύπαρκτα.
Η βασική αιτία είναι ότι μεγάλο μέρος των καταλυμάτων εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τουριστική εκμετάλλευση, με πολλούς ιδιοκτήτες να δηλώνουν διαθεσιμότητα για μακροχρόνια μίσθωση μόνο μετά το τέλος της τουριστικής περιόδου, ακόμη και από τον Νοέμβριο.
Για έναν εκπαιδευτικό όμως που καλείται να παρουσιαστεί άμεσα στο σχολείο, το χρονικό αυτό κενό δεν είναι μικρό.
Μπορεί να σημαίνει εβδομάδες ή ακόμη και μήνες χωρίς σταθερή κατοικία.
Ζητούσε ακόμη και μια αυλή για να στήσει τη σκηνή
Φτάνοντας σε αδιέξοδο, η εκπαιδευτικός απηύθυνε έκκληση στους κατοίκους των Καλυβών, του Βάμου και των γύρω χωριών ζητώντας ακόμη και μια αυλή ή ένα οικόπεδο όπου θα μπορούσε να σταθμεύσει το όχημά της και να στήσει τη σκηνή της με ασφάλεια.
Όπως εξηγούσε, είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει νερό και ηλεκτρικό ρεύμα και αναζητούσε απλώς έναν νόμιμο και ασφαλή χώρο προσωρινής διαμονής μέχρι να μπορέσει να νοικιάσει σπίτι.
Η εικόνα μιας νεοδιόριστης εκπαιδευτικού να ζητά χώρο για σκηνή μαζί με το μικρό παιδί της προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Και κυρίως ανέδειξε για ακόμη μία φορά το παράδοξο που αντιμετωπίζουν κάθε Σεπτέμβριο χιλιάδες εκπαιδευτικοί: διορίζονται ή προσλαμβάνονται για να στελεχώσουν σχολεία σε περιοχές όπου συχνά δεν μπορούν να βρουν κατοικία με το εισόδημά τους ή δεν υπάρχει καν διαθέσιμη μακροχρόνια μίσθωση.
Παρέμβαση του Δήμου Αποκορώνου
Μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης, παρενέβη ο δήμαρχος Αποκορώνου Χαράλαμπος Κουκιανάκης.
Η λύση που βρέθηκε προβλέπει την προσωρινή φιλοξενία της εκπαιδευτικού και της κόρης της στο Παρθεναγωγείο Βάμου.
Με αυτόν τον τρόπο καλύπτονται οι άμεσες ανάγκες τους για την πρώτη περίοδο, έως ότου μπορέσει να βρεθεί πιο μόνιμη λύση στέγασης.
Η παρέμβαση έδωσε μια προσωρινή διέξοδο στο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά το πρόβλημα που αποκάλυψε παραμένει.
Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό
Η στέγαση εκπαιδευτικών έχει εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια σε ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα σε νησιά και τουριστικές περιοχές.
Η εκτόξευση των βραχυχρόνιων μισθώσεων, η περιορισμένη προσφορά κατοικιών για όλο τον χρόνο και οι υψηλές τιμές ενοικίων δημιουργούν συνθήκες στις οποίες ακόμη και μια μόνιμη θέση εργασίας δεν εγγυάται ότι ο εργαζόμενος θα μπορέσει να βρει σπίτι.
Και όταν πρόκειται για εκπαιδευτικούς, το ζήτημα δεν αφορά μόνο τους ίδιους.
Αφορά και τη λειτουργία των σχολείων.
Ένας δάσκαλος ή καθηγητής που καλείται να αναλάβει υπηρεσία εκατοντάδες χιλιόμετρα από το σπίτι του πρέπει πρώτα να λύσει το αυτονόητο: πού θα κοιμηθεί το βράδυ.
Όταν η ατομική λύση υποκαθιστά τη στεγαστική πολιτική
Η περίπτωση του Αποκόρωνα είχε τελικά μια ανθρώπινη λύση.
Όμως μια δημόσια έκκληση, η κινητοποίηση των κατοίκων ή μια έκτακτη παρέμβαση ενός δήμου δεν μπορούν να αποτελούν μόνιμο μηχανισμό στέγασης για όσους στελεχώνουν τα σχολεία της περιφέρειας.
Το περιστατικό επαναφέρει έτσι το ερώτημα αν χρειάζεται ένα πιο σταθερό πλαίσιο: δημοτικές ή κρατικές κατοικίες, επιδότηση στέγης, συνεργασία με ξενοδοχειακές μονάδες εκτός τουριστικής περιόδου ή άλλα οργανωμένα μέτρα για τις περιοχές όπου το πρόβλημα επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.
Γιατί όταν μια εκπαιδευτικός φτάνει στο σημείο να ζητά μια αυλή για να στήσει σκηνή με το παιδί της, το πρόβλημα δεν είναι πλέον ατομικό.
Είναι πρόβλημα λειτουργίας της ίδιας της δημόσιας εκπαίδευσης.
