Από την ταφή στην αποτέφρωση
Παλαιότερα, όταν πέθαινε ένα κατοικίδιο, η πιο συνηθισμένη λύση ήταν η ταφή στον κήπο του σπιτιού. Καθώς όμως οι κατοικίες με ιδιωτικούς κήπους μειώθηκαν, ορισμένοι κηδεμόνες επέλεγαν να θάψουν το ζώο τους σε κάποιο ιδιόκτητο οικόπεδο ή σε ένα απομακρυσμένο σημείο, όπως μια περιοχή στην ύπαιθρο.
Σε αρκετές περιπτώσεις, όταν το ζώο κατέληγε στο κτηνιατρείο, η διαδικασία μπορούσε να αναληφθεί από το προσωπικό. Ορισμένες από αυτές τις επιλογές εξακολουθούν να υπάρχουν.
Χρειάζεται, ωστόσο, ιδιαίτερη προσοχή στο θέμα της ταφής. Η ταφή ενός νεκρού κατοικιδίου σε αυλή, κήπο ή άλλο σημείο μέσα σε κατοικημένη περιοχή, όπως ένα πάρκο, δεν επιτρέπεται. Ένας από τους λόγους είναι και ο κίνδυνος μετάδοσης ασθενειών σε άλλα ζώα, ιδιαίτερα όταν το κατοικίδιο είχε πεθάνει από κάποια λοιμώδη νόσο.
Τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκαν στο εξωτερικό ειδικοί χώροι, όπως νεκροταφεία κατοικιδίων και εγκαταστάσεις αποτέφρωσης. Μάλιστα, η σχέση ανθρώπων και ζώων μετά τον θάνατο δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο. Ένα από τα αρχαιότερα γνωστά νεκροταφεία κατοικιδίων έχει εντοπιστεί στην Αίγυπτο και χρονολογείται περισσότερα από 2.000 χρόνια πριν.
Στην Ελλάδα λειτουργούν εδώ και χρόνια νόμιμες ιδιωτικές εγκαταστάσεις αποτέφρωσης κατοικιδίων, αν και παραμένουν σχετικά λίγες. Η αυξανόμενη ζήτηση, όμως, δείχνει ότι η συγκεκριμένη υπηρεσία ενδέχεται να επεκταθεί περισσότερο τα επόμενα χρόνια.
Αρχικά, πολλοί Έλληνες κηδεμόνες αντιμετώπιζαν την αποτέφρωση με επιφύλαξη. Η διαδικασία, το κόστος, αλλά και η συναισθηματική δυσκολία του να παραλάβουν τις στάχτες του ζώου τους λειτουργούσαν αποτρεπτικά. Σήμερα, όμως, η στάση αυτή φαίνεται να αλλάζει και όλο και περισσότεροι άνθρωποι εξετάζουν την αποτέφρωση ως έναν διαφορετικό τρόπο αποχαιρετισμού.
Πώς πραγματοποιείται η αποτέφρωση
Υπάρχουν δύο βασικές μορφές αποτέφρωσης κατοικιδίων.
Η ομαδική αποτέφρωση είναι συνήθως η οικονομικότερη επιλογή. Σε αυτή την περίπτωση, περισσότερα ζώα αποτεφρώνονται μαζί και ο κηδεμόνας δεν παραλαμβάνει αποκλειστικά την τέφρα του δικού του κατοικιδίου, αλλά μέρος της κοινής τέφρας.
Η δεύτερη επιλογή είναι η ατομική ή ιδιωτική αποτέφρωση. Το κατοικίδιο αποτεφρώνεται ξεχωριστά και οι στάχτες που παραδίδονται στον κηδεμόνα προέρχονται αποκλειστικά από το δικό του ζώο. Η συγκεκριμένη υπηρεσία έχει συνήθως υψηλότερο κόστος.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να επιλέγεται νόμιμη και αδειοδοτημένη εγκατάσταση.
Βέβαια, δεν υπάρχει μία σωστή απόφαση που να ταιριάζει σε όλους. Για ορισμένους ανθρώπους η αποτέφρωση μπορεί να λειτουργήσει ανακουφιστικά, ενώ άλλοι δεν θέλουν να έρθουν αντιμέτωποι με τη διαδικασία. Και οι δύο αντιδράσεις είναι απόλυτα σεβαστές.
Για όσους, πάντως, σκέφτονται την αποτέφρωση αλλά δεν είναι βέβαιοι αν είναι η κατάλληλη επιλογή, υπάρχουν ορισμένα πρακτικά και συναισθηματικά στοιχεία που αξίζει να εξετάσουν.
Ένας ιδιαίτερος τρόπος για το τελευταίο αντίο
Ο αποχωρισμός από ένα ζώο που υπήρξε μέρος της ζωής μας για χρόνια δεν είναι εύκολος. Η αποτέφρωση μπορεί να προσφέρει σε κάποιους ανθρώπους έναν τρόπο να αισθανθούν ότι συμμετέχουν ενεργά στον τελευταίο αποχαιρετισμό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει η δυνατότητα ο κηδεμόνας να βρίσκεται στον χώρο κατά τη διαδικασία. Για άλλους αυτό μπορεί να είναι πολύ δύσκολο συναισθηματικά. Δεν είναι απαραίτητο, επομένως, να παρακολουθήσει κανείς τη διαδικασία.
Κάποιοι προτιμούν να απομακρυνθούν για λίγο, να κάνουν μια βόλτα ή να ασχοληθούν με κάτι άλλο και να επιστρέψουν αργότερα για να παραλάβουν τις στάχτες.
Οι αναμνήσεις παραμένουν κοντά σας
Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα που βλέπουν αρκετοί κηδεμόνες στην αποτέφρωση είναι η δυνατότητα να κρατήσουν τις στάχτες του ζώου τους.
Μπορούν να τοποθετηθούν σε ένα ειδικό δοχείο ή σε μια τεφροδόχο και να φυλαχθούν σε ένα σημείο του σπιτιού. Για κάποιους μπορεί να είναι ένα εμφανές σημείο, ενώ άλλοι επιλέγουν έναν πιο προσωπικό χώρο.
Η παρουσία αυτή μπορεί να λειτουργήσει ως ένας συμβολικός τρόπος διατήρησης της σχέσης με το κατοικίδιο. Άλλωστε, το πένθος είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο και αυτό που προσφέρει ανακούφιση σε έναν μπορεί να μην έχει την ίδια σημασία για κάποιον άλλο.
Μια πρακτική λύση στην καθημερινότητα
Η αποτέφρωση μπορεί να αποδειχθεί και πιο πρακτική επιλογή σε σύγκριση με την ταφή σε κοιμητήριο κατοικιδίων.
Ένα κοιμητήριο σημαίνει ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος τάφος και ένας συγκεκριμένος χώρος στον οποίο πρέπει να μεταβαίνει ο κηδεμόνας. Αν βρίσκεται μακριά από την κατοικία, οι επισκέψεις μπορεί να γίνουν δύσκολες, ιδιαίτερα όταν περάσει ο καιρός.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα της συντήρησης και των σχετικών εξόδων. Πρόκειται για παράγοντες που μπορεί να μην υπολογίζει κανείς τη στιγμή της απώλειας, αλλά ενδέχεται να αποκτήσουν σημασία αργότερα.
Με την αποτέφρωση, οι στάχτες μπορούν να παραμείνουν στον προσωπικό χώρο του κηδεμόνα, χωρίς να απαιτείται η επίσκεψη σε έναν συγκεκριμένο τόπο.
Οι στάχτες μπορούν να σας ακολουθήσουν όπου κι αν πάτε
Η ζωή αλλάζει και μαζί της μπορεί να αλλάξει και ο τόπος κατοικίας μας. Μια μετακόμιση σε άλλη πόλη ή ακόμη και σε άλλη χώρα μπορεί να κάνει την επιλογή ενός κοιμητηρίου κατοικιδίων περισσότερο περίπλοκη.
Όταν, αντίθετα, οι στάχτες βρίσκονται μαζί σας, δεν υπάρχει αυτός ο περιορισμός. Μπορείτε να τις κρατήσετε στο νέο σας σπίτι ή, αν το επιθυμείτε, να τις μεταφέρετε σε ένα μέρος που έχει ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία.
Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να αποχαιρετήσετε το κατοικίδιό σας
Η απόφαση για το τι θα γίνει μετά τον θάνατο ενός κατοικιδίου είναι βαθιά προσωπική. Η αποτέφρωση δεν είναι η κατάλληλη επιλογή για όλους, όπως δεν είναι ούτε η ταφή.
Το σημαντικότερο είναι να επιλέξει ο κάθε άνθρωπος αυτό που μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα και αυτό που αισθάνεται ότι ταιριάζει στη σχέση που είχε με το ζώο του.
Είτε επιλέξει κανείς την ταφή είτε την αποτέφρωση, το ουσιαστικό δεν αλλάζει: οι αναμνήσεις, η αγάπη και όλα όσα μοιράστηκε με το κατοικίδιό του δεν χάνονται.
Γιατί η σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το ζώο του δεν τελειώνει απλώς επειδή σταματά η κοινή τους καθημερινότητα. Το κατοικίδιο που αγαπήσαμε παραμένει κομμάτι της ζωής μας και των αναμνήσεών μας.
