Σε μια συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία που αποτυπώνει το αδιέξοδο και τις αντίξοες συνθήκες στο ελληνικό δημόσιο σχολείο προχώρησε μια πρώην εκπαιδευτικός, εξηγώντας τους λόγους που την οδήγησαν στην παραίτηση μετά από 15 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας. Παρά το γεγονός ότι εισήχθη στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση με το υψηλότατο σκορ των 18.600 μορίων και υπηρέτησε σε περισσότερα από 25 σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα, η ίδια αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την τάξη, καθώς ο ετήσιος μισθός των 9.800 ευρώ καθιστούσε αδύνατη την επιβίωσή της, ειδικά από τη στιγμή που δεν διέθετε ιδιόκτητη στέγη και καλείτο να καλύψει το αυξημένο κόστος των ενοικίων.
Απαντώντας στο διαχρονικό στερεότυπο ότι οι εκπαιδευτικοί «κάθονται το καλοκαίρι», η πρώην δασκάλα ανέδειξε την αθέατη πλευρά του επαγγέλματος, η οποία περιλαμβάνει διαρκείς μετακινήσεις σε διαφορετικούς δήμους και νομούς, αναγκαστική παράλληλη απασχόληση σε δεύτερες και τρίτες δουλειές και μια συνεχή πάλη για διατήρηση της αξιοπρέπειας. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε, οι εκπαιδευτικοί βιώνουν μια θεσμική και μισθολογική απαξίωση, καθώς οι επικρατούσες συνθήκες εργασίας, η απουσία ουσιαστικής υπηρεσιακής εξέλιξης και η έντονη καθημερινή πίεση εντός των σχολικών αιθουσών εξαντλούν τα περιθώρια αντοχής τους.
Παρά το γεγονός ότι η ασφάλεια της μονιμότητας αποτελεί τον κύριο λόγο που κρατά πολλούς εργαζόμενους στο Δημόσιο, η ίδια αποφάσισε να ρισκάρει και να εγκαταλείψει την οργανική της θέση, υπογραμμίζοντας ότι το πάθος και η αγάπη για τη διδασκαλία δεν αρκούν όταν δεν διασφαλίζονται οι βασικές βιοτικές ανάγκες. Καταλήγοντας, επεσήμανε ότι η προοπτική να παραμείνει σε έναν εργασιακό χώρο μέχρι την ηλικία των 67 ετών χωρίς οικονομική και ψυχική ανταμοιβή την ώθησε να διεκδικήσει μια διαφορετική ποιότητα ζωής, αποδεικνύοντας ότι η παραίτηση δεν σημαίνει έλλειψη αγάπης για το λειτούργημα, αλλά μια αναγκαία πράξη αυτοπροστασίας.
