Alfavita Newsroom Σε μια νέα, καθοριστική φάση εισέρχεται η νομική διαχείριση των παρενεργειών από τα εμβόλια κατά της Covid-19 στην Ελλάδα. Μια πρόσφατη δικαστική απόφαση έρχεται να μετατοπίσει το κέντρο βάρους από την ιατρική συζήτηση στην κοινωνική και συνταγματική ευθύνη του Κράτους, αναγνωρίζοντας ότι οι σπάνιες αλλά σοβαρές επιπτώσεις μιας εθνικής στρατηγικής δεν μπορούν να αποτελούν ατομικό ρίσκο του πολίτη.
Με την υπ' αριθμόν 11407/2025 απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, επιδικάστηκε συνολική αποζημίωση ύψους 300.000 ευρώ στην οικογένεια γυναίκας που έχασε τη ζωή της μετά από εμβολιασμό με το σκεύασμα της AstraZeneca. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο θάνατος, ο οποίος προκλήθηκε από θρομβωτικό επεισόδιο, συνδέεται άμεσα με τη χορήγηση του εμβολίου.
Το νομικό ενδιαφέρον εστιάζεται στο γεγονός ότι οι δικαστές απέρριψαν τον ισχυρισμό περί «οικειοθελούς» προσέλευσης. Ακόμη και αν ο εμβολιασμός δεν ήταν τυπικά υποχρεωτικός για τη συγκεκριμένη κατηγορία πληθυσμού, κρίθηκε ότι αποτελούσε μέρος μιας συνολικής κρατικής στρατηγικής για την προστασία της δημόσιας υγείας. Ως εκ τούτου, η Πολιτεία οφείλει να καλύψει τις δυσμενείς συνέπειες που υπέστη ένας πολίτης συμβάλλοντας στο συλλογικό καλό.
Η δικαιοσύνη προχώρησε σε μια συγκεκριμένη κατανομή των ποσών προς τους οικείους της θανούσας:
120.000 ευρώ επιδικάστηκαν στον σύζυγο.
90.000 ευρώ σε καθεμία από τις δύο κόρες της.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η ευθύνη αποδόθηκε αποκλειστικά στο Ελληνικό Δημόσιο, ως τον κεντρικό φορέα που σχεδίασε την εμβολιαστική πολιτική. Αντίθετα, οι τοπικοί υγειονομικοί φορείς απαλλάχθηκαν, καθώς εκτελούσαν κεντρικές εντολές, ενώ δεν διαπιστώθηκε καμία υπαιτιότητα της φαρμακευτικής εταιρείας, αφού το προϊόν δεν κρίθηκε ελαττωματικό βάσει των προδιαγραφών του.
Η νομική βάση της απόφασης δεν στηρίζεται σε κάποιο ιατρικό σφάλμα, αλλά στη συνταγματική αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη. Σύμφωνα με αυτήν, όταν μια κρατική πολιτική αποσκοπεί στο όφελος του κοινωνικού συνόλου, οι όποιες ακούσιες και σοβαρές ζημίες προκύπτουν δεν επιτρέπεται να επιβαρύνουν δυσανάλογα έναν μόνο άνθρωπο.
Το δικαστήριο δεν απαίτησε απόλυτη επιστημονική βεβαιότητα, αλλά βασίστηκε στη χρονική εγγύτητα του εμβολιασμού με το περιστατικό, την απουσία άλλων προϋπαρχόντων προβλημάτων υγείας και τη διεθνή βιβλιογραφία που τεκμηριώνει τη συγκεκριμένη παρενέργεια.
Η απόφαση αυτή δεν είναι η πρώτη του είδους, καθώς ακολουθεί το μονοπάτι που χάραξε το Συμβούλιο της Επικρατείας το 2021 σε αντίστοιχη υπόθεση ανηλίκου. Η κατεύθυνση που διαμορφώνεται δείχνει ότι το Δημόσιο οφείλει να αποζημιώνει τους πολίτες σε περιπτώσεις «νόμιμης αλλά ζημιογόνου» κρατικής δραστηριότητας.
Παρά τη σοβαρότητα της υπόθεσης, νομικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι η τάση αυτή δεν υπονομεύει την εμβολιαστική διαδικασία. Αντιθέτως, τη θωρακίζει θεσμικά, καθώς διαβεβαιώνει τους πολίτες ότι η Πολιτεία παραμένει εγγυητής και αναλαμβάνει την ευθύνη για τις σπάνιες αστοχίες, ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή και την εμπιστοσύνη στους θεσμούς.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Τέλος τα παλιά διπλώματα: Τι αλλάζει για όλους τους οδηγούς
Διορισμοί εκπαιδευτικών 2026: Το ΦΕΚ με τα νέα πτυχία που «ξεκλειδώνουν» 10.000 μόνιμες θέσεις
