Η προέλευση και η σωστή μορφή
Το ρήμα "απαυδώ" προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων "ἀπό" και "αὐδῶ" (που σημαίνει "μιλώ"). Στην αρχική του σημασία δήλωνε τη σιωπή ή την παύση της ομιλίας. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, η έννοια εξελίχθηκε και στον αόριστο "απήυδησα" απέκτησε τη σημασία της έντονης κόπωσης ή αγανάκτησης, δηλαδή "έφτασα στα όριά μου".
Πώς προέκυψε το λάθος
Επειδή ο αόριστος του ρήματος εμφανίζεται με αύξηση ("απηύδησα"), πολλοί θεώρησαν λανθασμένα ότι το "η" ανήκει σε όλους τους χρόνους του ρήματος. Έτσι δημιουργήθηκαν τύποι όπως "απηυδώ" και "έχω απηυδήσει", οι οποίοι όμως δεν είναι σωστοί.
Η αύξηση στα ελληνικά ρήματα εμφανίζεται μόνο σε συγκεκριμένους χρόνους, όπως ο παρατατικός και ο αόριστος, και μόνο στην οριστική έγκλιση. Δεν μεταφέρεται σε άλλους χρόνους, όπως ο παρακείμενος.
Η σωστή χρήση
Οι ορθοί τύποι του ρήματος είναι:
απηύδησα
έχω απαυδήσει
να/θα απαυδήσω
Η σωστή χρήση αυτών των τύπων βοηθά στη διατήρηση της ακρίβειας και της συνέπειας της γλώσσας, αποφεύγοντας λάθη που έχουν καθιερωθεί απλώς λόγω συνήθειας.
