Νίκος Τσούλιας 
Όταν τα βιβλία έχουν έντονη παρουσία στη ζωή σου και σε απασχολούν ακόμα και όταν δεν είσαι μαζί τους, όταν το διάβασμα είναι μία δραστηριότητα που δεν συμπίπτει με τα ανοιχτά βιβλία – και δεν εννοώ ότι υπάρχουν άλλες μορφές σήμερα ψηφιακού διαβάσματος – αλλά ότι κάθε στιγμή στο δρόμο που περπατάς, παντού διαβάζεις τίτλους και επιγραφές αλλά και όταν δεν υπάρχουν αυτά, βλέποντας ένα αντικείμενο του βάζεις τίτλο, ίσως του κολλάς και μια περιγραφή ή και μια αφήγηση, μα ακόμα πιο πέρα η ίδια η ματιά πάντα κάτι διαβάζει, πάντα έναν στοχασμό σου τον μετασχηματίζει με κάθε ερέθισμα του περιβάλλοντος, γιατί και η ίδια η σκέψη μας είναι μια μορφή ανάγνωσης και επανανάγνωσης… Ναι όταν το διάβασμα είναι ένα συνεχές, πολλά ζητήματα της ταυτότητας και ετερότητας φυτρώνουν…
Και όταν επιδίδεσαι στον συνήθη τύπο του διαβάσματος – φορτωμένος με όλο αυτό το ιδιαίτερο σύμπαν βιβλίων τους -, πάντα μια προετοιμασία προκύπτει θες δεν θες, και δεν είναι μόνο η επιλογή του βιβλίου – αν δεν είσαι ήδη στον κόσμο του -, αλλά να είναι μια μικρή τελετουργία για το πως θα ξεκινήσεις να διαβάζεις.
Από τη στιγμή που κάθεσαι στο γραφείο, απαιτείται και το ανάλογο σκηνικό, θα γίνει καθαριότητα ακόμα και όταν είναι τα πάντα ήδη καθαρά, τα αντικείμενα πάνω στο γραφείο θα πάρουν μία θέση τέτοια πού θα ομορφαίνουν πλεονασματικά αυτό που ήδη είναι όμορφο. Μα και το σκηνικό είναι μέρος της συζήτησης.
Ένα θεατρικό στήνεται, εσύ και το βιβλίο ή και ο συγγραφέας (δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκη), είστε οι πρωταγωνιστές, οι ήρωες, τα δρώντα πρόσωπα και το όλο έργο απαιτεί τα συμφραζόμενά του: βιβλιοθήκες παντού, είδη γραφείου (μολυβοθήκες, μελανοδοχείο, πένα, επώνυμο στυλό, διακοσμητικά με θέμα το βιβλίο, αγαπημένα δώρα, σελιδοδείκτης, κάποια φωτογραφία αγαπημένου συγγραφέα ή ήρωα μυθιστορήματος, δύο – τρία βιβλία που αναμένουν για την αποδελτίωσή τους), όλα σε θέσεις διάταξης.
Ναι, το βιβλίο αποκτά άλλη ακτινοβολία και το διάβασμα γίνεται πιο απαιτητικό, πιο στοχαστικόˑ το βλέμμα σου θα περιδιαβαίνει σε συμβολισμούς όλων αυτών των αντικειμένων, και αυτό το παράλληλο «διάβασμα» θα σε συνοδεύει και θα σου προσθέτει σημάδια θύμησηςˑ ναι αρκεί να διαβάσεις το ίδιο βιβλίο σε άλλο περιβάλλον (στο μετρό, στο καφέ…) και θα νιώσεις την προσθετικότητα του γραφείου σου, και τότε πρέπει να αντισταθμίσεις το «ελλιπές παράλληλο» διάβασμα με περισσότερο σκέψη περιδιαβαίνοντας πρόσωπα και καταστάσεις που έχουν άλλο σκηνικό. Και με όλα αυτά τα συμφραζόμενα το διάβασμα είναι πιο στοχαστικό και πιο γοητευτικό.
Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα έφτανα στο σημερινό μου πρόβλημα, ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των βιβλίων μου δεν θα προλάβω να το διαβάσω – το αντίθετο ακριβώς με απασχολούσε, μη μείνω κενός χωρίς βιβλία. Και το πρόβλημα πήγε ακόμα πιο πέρα.
Δεν έχω χώρο, δεν έχουν θέση τα βιβλία που θέλω, που όχι απλά και μόνο δεν θα προλάβω να τα διαβάσω – γι’ αυτό όσα νιώθω ότι απειλούνται από ...αδιαβασία τα πιάνω κάθε τόσο και τα χαζεύω μήπως και δεν στεναχωρηθούν και δεν θυμώσουν –, μα η έγνοια πάει ακόμα πιο πέρα από τα βιολογικά μου όρια, ότι δεν θα μπορώ να τα κληρονομήσω σε κάποιο απόγονο – στο σόι συνολικά και όχι μόνο στην οικογένεια –, γιατί θα πάρουν αναγκαστικά την άγουσα προς την έξοδο με ύστατη φροντίδα μου να πάνε σε κάποια χέρια βιβλιόφιλουˑ και μη μου λέτε ότι τώρα «τέλος τα έντυπα βιβλία», γιατί κάτι τέτοιο λέγεται εδώ και δεκαετίες και τίποτα σχετικό δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Άλλωστε, εμένα με ενδιαφέρει το τι θα γίνεται μέχρι την οριστική μου έξοδο. Έχω και μια ενδιαφέρουσα ελπίδα. Μπορεί κάποιος, έστω και μακρινός, απόγονός μου να εκτιμήσει κάποτε τα παλιά πλέον βιβλία μου, και να είναι πολύ τυχερός, αφού κάποια σίγουρα θα είναι τότε συλλεκτικά.
Όλες οι σημαντικές ειδήσεις
ΑΣΕΠ: Προ των πυλών τρεις νέοι διαγωνισμοί με 5.200 θέσεις
Νέο market pass για 40 ευρώ κάθε μήνα χωρίς αίτηση
Προκηρύξεις εκπαιδευτικών 2026: Πώς θα δεις πρώτος τους πίνακες μέσω google
