Νέες Δομές Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου: Μύθοι και πραγματικότητες
Γράφει ο Απόστολος Κ. Καρύδας, Συντονιστής Εκπαιδευτικού Έργου, που ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη

Τις τελευταίες εβδομάδες έχουν δει το φως της δημοσιότητας αρκετά δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό και έντυπο τύπο τα οποία επιχειρούν να καταδείξουν την ανεπάρκεια των Νέων Δομών Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Έργου, γνωστών με το όνομα Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕΚΕΣ). Το βασικό επιχείρημα εναντίων των Νέων Δομών είναι ότι βρίσκονται μακριά από τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς και ως εκ τούτου παρέχουν ελλιπή εκπαιδευτική υποστήριξης σε αυτά.

Η υπουργός Παιδείας κ. Κεραμέως, μάλιστα (Βουλή, προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης, 22.07.2019) έκανε σαφείς τις προθέσεις της δηλώνοντας: «Αναδιοργανώνουμε τις δομές υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου, με γνώμονα δομές πιο κοντά στις σχολικές μονάδες, με σταδιακή κατάργηση των υφιστάμενων, υδροκέφαλων και συγκεντρωτικών δομών».

Είναι τα πράγματα, όμως, σχετικά με τις Νέες Δομές τόσο τραγικά; Η αλήθεια είναι πως όχι. Οι Νέες Δομές υποστήριξης του εκπαιδευτικού έργου έχουν σημαντικά πλεονεκτήματα να επιδείξουν. Συγκεκριμένα:

  1. Η συνύπαρξη στις Δομές ενός συνόλου Συντονιστών και Συντονιστριών Εκπαιδευτικού Έργου (ΣΕΕ) και από τις δύο βαθμίδες εκπαίδευσης (Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια) προσφέρει πολλές ευκαιρίες για συνεργασίες, συνέργειες και συμπράξεις σε ένα ευρύ φάσμα πεδίων (επιμορφωτικές συνεργασίες, ομάδες εργασίας για επίλυση προβλήματος, διοργάνωση ημερίδων και συνεδρίων κ. ό. κ.),. Αυτή η συνύπαρξη βοηθά σημαντικά την επικοινωνία μεταξύ των βαθμίδων και το στο κτίσιμο γεφυρών ανάμεσά τους.

  2. Ο θεσμός των Ολομελειών των ΣΕΕ, επίσης, παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη και σύνθεση διαφορετικών παιδαγωγικών απόψεων και οπτικών βοηθώντας, έτσι τους/τις ΣΕΕ να μάθουν να συνυπάρχουν, να συνεργάζονται, να δημιουργούν και να συνθέτουν.

  3. Ακόμα, η θεσμικά προβλεπόμενη συνεργασία και με άλλες υποστηρικτικές δομές όπως τα ΚΕΣΥ (Κέντρα Εκπαιδευτικής και Συμβουλευτικής Υποστήριξης) είναι σε μεγάλο βαθμό δημιουργική και συμβάλλει στην αποτελεσματική και από κοινού αντιμετώπιση των ζητημάτων των σχολείων και της σχολικής ζωής.

Προβλήματα, προφανώς υπάρχουν, και στις Νέες Δομές. Αυτά όμως είναι κυρίως οργανωτικής φύσης (ανεπαρκής υλικοτεχνική υποδομή, ελλιπής γραμματειακή υποστήριξη, υποστελέχωση των ΚΕΣΥ, αναστολή λειτουργίας των Κέντρων Εκπαίδευσης για την Αειφορία, ΚΕΑ κ. ά.). Το επιχείρημα που εμφανίζεται, επίσης, στον τύπο και στα κοινωνικά δίκτυα και υιοθετείται από τη νέα πολιτική ηγεσία ότι οι Νέες Δομές είναι «συγκεντρωτικές και υδροκέφαλες και μακριά από τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς» είναι αναληθές, αφού κανείς δεν εμποδίζει τους/τις ΣΕΕ να επισκέπτονται τα σχολεία και να προσφέρουν δια ζώσης παιδαγωγική υποστήριξη στους μαθητές και τις μαθήτριες και στους εκπαιδευτικούς. Ζήτημα αποτελεί, ίσως, ο μεγάλος αριθμός των σχολικών μονάδων ο οποίος αντιστοιχεί σε κάποιους/ες ΣΕΕ (κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα και τις νησιωτικές περιοχές), κάτι το οποίο κάνει δύσκολη την επαρκή υποστήριξη, αλλά και αυτό είναι θέμα τεχνικής φύσης και θα μπορούσε να λυθεί με αύξηση του αριθμού των ΣΕΕ.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι άλλο. Ότι με κάθε αλλαγή πολιτικής ηγεσίας (κάποτε δε και με την απλή αλλαγή υπουργού) καταργούνται ή και τροποποιούνται οι υφιστάμενες δομές υποστήριξης των σχολείων για να αντικατασταθούν με νέες ή και παλαιότερες. Αυτή η κατάσταση (που αποτελεί, εξόχως, ελληνική ιδιαιτερότητα) αποδιοργανώνει τα σχολεία και τους/τις εκπαιδευτικούς, δημιουργεί παιδαγωγική σύγχυση και αβεβαιότητα και αποβαίνει, εντέλει, σε βάρος της μόρφωσης των παιδιών.

Είναι, ίσως, καιρός στο σχεδιασμό της Εκπαιδευτικής Πολιτικής να επιχειρηθούν διακομματικές συνεργασίες, συγκλίσεις και συνθέσεις. Και είναι, επίσης, καιρός να μάθουμε να σχεδιάζουμε τα ζητήματα της εκπαίδευσης σε βάθος χρόνου και όχι ευκαιριακά και εποχιακά, παίρνοντας υπόψη τόσο την τοπική ιδιαιτερότητα, όσο και την διεθνή συγκυρία (παγκοσμιοποίηση, ψηφιακή εποχή, κοινωνία της γνώσης κ. ά).

Αλλιώς, ας έχουμε υπόψη τη λαϊκή παροιμία που λέει πως: «όπως σπείρεις, θα θερίσεις»! Το ζήτημα, εδώ, όμως είναι πως «το χωράφι είναι τα ίδια μας τα παιδιά»!

Πρώτη δημοσίευση του άρθρου στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (Δευτέρα 09.09.2019)

best of network

σχετικά άρθρα