Alfavita Newsroom Με επιστολή προς τους γονείς και κηδεμόνες, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αμαρουσίου παρεμβαίνει δημόσια για τις συνθήκες που επικρατούν στο δημόσιο σχολείο, με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο εκπαιδευτικού που συγκλόνισε την εκπαιδευτική κοινότητα.
Στην ανακοίνωση, οι εκπαιδευτικοί εξηγούν τους λόγους της δίωρης στάσης εργασίας της 26ης Μαρτίου, αναδεικνύοντας παράλληλα τα προβλήματα πίεσης, υποβάθμισης και έλλειψης στήριξης που –όπως επισημαίνουν– αντιμετωπίζουν καθημερινά στα σχολεία.
Η επιστολή
προς τους γονείς των μαθητών μας
Αγαπητοί γονείς – κηδεμόνες των μαθητών/μαθητριών μας,
με αφορμή τον αδόκητο θάνατο της συναδέλφου μας Σ. Χ. (καθηγήτριας Αγγλικών στη Δευτεροβάθμια Εκπ/ση), ο οποίος συντάραξε το Πανελλήνιο και προβλημάτισε έντονα τον κλάδο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας & Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με την επιστολή μας αυτή επιδιώκουμε να σας ενημερώσουμε για όσα συμβαίνουν στο χώρο του Δημόσιου Σχολείου και να σας εξηγήσουμε γιατί απεργούμε (2ωρη στάση εργασίας) την Πέμπτη 26 – 3 – 2026.
Το θλιβερό γεγονός του θανάτου της συναδέλφου μας (Σ. Χ.) επαναφέρει στο προσκήνιο, με τραγικό τρόπο, την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα σχολεία ως αποτέλεσμα της διαχρονικής απαξίωσης και υποβάθμισης από τις κυβερνήσεις, του εκπαιδευτικού έργου και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως «μεμονωμένο». Αντιθέτως, αναδεικνύει την ασφυκτική πίεση, την εντατικοποίηση της εργασίας, τη γραφειοκρατική και ψυχολογική επιβάρυνση καθώς και το κλίμα αυταρχισμού που βιώνουν καθημερινά οι εκπαιδευτικοί, προσπαθώντας να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σχολείο χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία.
Η πραγματικότητα στις σχολικές μονάδες είναι αποκαλυπτική, αφού:
Οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που βιώνουν οι μαθητές αντανακλώνται μέσα στην τάξη, καθιστώντας τον παιδαγωγικό ρόλο του εκπαιδευτικού ακόμα πιο σύνθετο.
Τα πολυπληθή τμήματα, οι μετακινήσεις εκπαιδευτικών σε πολλά σχολεία, οι υποχρεωτικές υπερωρίες, επειδή δεν καλύπτει το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. τα χιλιάδες κενά, αλλά και η απουσία ενός ολοκληρωμένου πλαισίου στήριξης μαθητών και εκπαιδευτικών, συντελούν στην ενίσχυση ενός περιβάλλοντος εργασιακής εξουθένωσης.
Ταυτόχρονα, η ίδια η κυβέρνηση και το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. συμβάλλουν στο να κλονίζεται και να υπονομεύεται ο σεβασμός προς το πρόσωπο του/της εκπαιδευτικού, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, με τη συστηματική απαξίωση του έργου και της επιστημονικής οντότητας των εκπαιδευτικών μόνο και μόνο για να υλοποιήσει, με αυταρχικό τρόπο, αντιεκπαιδευτικές πολιτικές (π.χ. «αξιολόγηση», κατηγοριοποίηση των σχολείων κ.ά.).
Από το 2020 προσπαθεί η κυβέρνηση της Ν. Δ. να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι η επιβολή της περιβόητης «αξιολόγησης» στο σώμα της Δημόσιας Εκπαίδευσης θα φέρει την καλυτέρευση των όρων λειτουργίας των Δημόσιων Σχολείων λειτουργώντας ως πανάκεια για ο,τιδήποτε αρνητικό είχε το Δημόσιο Σχολείο, αφήνοντας να εννοηθεί ότι για τα «κακώς κείμενα» στο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης φταίνει κυρίως και αποκλειστικά οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στο Δημόσιο Σχολείο.
Από την άλλη μεριά η συνεχής υποβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου μέσω της υποχρηματοδότησής του, της αύξησης των μαθητών στο τμήμα από 22 που ήταν το 2019 στους 25 σήμερα, καθώς και η σταδιακή και γοργή αποψίλωση των σχολικών μονάδων από κάθε είδους υποστηρικτικές δομές που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία ενός πραγματικά συμπεριληπτικού σχολείου απογειώνουν τα προβλήματα λειτουργίας των σχολικών μονάδων αφήνοντας χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση τα έντονα προβλήματα παραβατικής συμπεριφοράς μαθητών που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια στα σχολεία τόσο της Πρωτοβάθμιας όσο και της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Πώς να μην συμβεί αυτό και πώς να μην μεταφερθούν εντός των σχολείων τα προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών – μαθητών χιλιάδων ελληνικών οικογενειών, όταν η χώρα μας είναι από τις ελάχιστες χώρες της Ε. Ε. που δεν διάθετει καμία απολύτως πολιτική και σχεδιασμό για την οικογένεια και τα προβλήματά της, ενώ διαθέτει ένα από το χειρότερα εργασιακά νομοθετήματα (13ωρη εργασία) για την συνεχή και αδιάλειπτη παραμονή και εργασία σε ημερήσια βάση των εργαζόμενων στο χώρο εργασίας τους προκειμένου να μπορούν να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν, εξαιτίας των μισθών πείνας που λαμβάνουν οι Έλληνες εργαζόμενοι οικογενειάρχες.
Άλλωστε όταν ένα παιδί μεγαλώνει ουσιαστικά μόνο του ή παρκαρισμένο σε ένα ολοήμερο νηπιαγωγείο ή σχολείο και στη συνέχεια σε ένα φροντιστήριο πώς να μην αναπτύξει θυμό – οργή και παραβατική συμπεριφορά;
Στην Ελλάδα του 2026 είναι αδύνατο να μη δουλεύουν και οι δύο γονείς περισσότερο από ένα οχτάωρο σε μια οικογένεια με ένα ή δύο παιδιά, αν θέλουν στοιχειωδώς να μπορούν ν’ ανταπεξέλθουν στα έξοδα διαβίωσής τους. Η κατάσταση δυσχεραίνει συνεχώς για τους εργαζόμενους εξαιτίας της παντελούς έλλειψης μαζικών συνδικαλιστικών και πολιτικών αγώνων για την διεκδίκηση καλύτερων όρων εργασίας και υψηλότερων αμοιβών ανοίγοντας τον δρόμο για την αποδοχή των ιδεολογημάτων που προβάλλει η κυβέρνηση του κοινωνικού αυτοματισμού και της υστερίας σε βάρος κάθε τι Δημόσιου και κρατικού συμβάλλοντας έτσι στον συνεχή εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας.
Στο πλαίσιο αυτό η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της υποβάθμισης του Δημόσιου Σχολείου και του εκπαιδευτικού οδηγεί χιλιάδες παιδιά και γονείς στη δημιουργία της αντίληψης ότι το σχολείο είναι «χαμένος χρόνος», τα ιδιωτικά σχολεία αξίζουν περισσότερο από τα Δημόσια ή τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα αξίζουν μόνο, λιπαίνοντας παράλληλα το έδαφος για τη δημιουργία σχολείων νησίδων «αριστείας» (Πρότυπα, Πειραματικά, Ωνάσεια) για επίλεκτους μαθητές εντός του σώματος της Δημόσιας εκπαίδευσης.
Επιπρόσθετα οι μαθητές/μαθήτριες στα σχολεία λειτουργούν πάντα υπό ένα πλαίσιο το οποίο φτιάχνεται από το κλίμα του σχολείου το οποία διαμορφώνεται πρώτιστα από τον Διευθυντή/Διευθύντρια του κάθε σχολείου, τον Σύλλογο των διδασκόντων και τελευταίο τον εκπαιδευτικό της τάξης. Το πλαίσιο αυτό σ’ όλα τα σχολεία της Δημόσιας Εκπαίδευσης της χώρας αυτή την στιγμή νοσεί βαρύτατα λόγω έλλειψης δημοκρατίας στη λήψη των αποφάσεων διοίκησης των σχολικών μονάδων και επιβολής φόβου κυρώσεων για τους εκπαιδευτικούς από τη στιγμή που θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν ή εναντιωθούν στις εντολές της διοίκησης και στις ορέξεις – κελεύσματα των γονέων τους οποίους η πολιτική του ΥΠΑΙΘΑ και της κυβέρνησης έχει μετατρέψει σε «πελάτες» που έχουν πάντα δίκιο προσαρμόζοντας την «ποιότητα» του παιδαγωγικού και διδακτικού έργου των εκπαιδευτικών στις απαιτήσεις τους δημιουργώντας την ψευδαίσθηση (στους γονείς) ότι μπορούν κι εκείνοι λιγάκι «να διατάξουν» τους εκπαιδευτικούς και να έχουν άποψη επί της εκπαιδεύσεως των παιδιών τους πριν οδηγηθούν, όσοι/όσες έχουν χρήματα, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια προς άγραν πτυχίων. Άλλωστε η αγορά και η προσφορά και η ζήτηση των πελατών είναι αυτή που θα κρίνει μέσω της «αξιολόγησης» πάντα τις ορθές ή μη επιλογές των γονέων και στο χώρο της παροχής εκπαίδευσης στα παιδιά τους.
Από την άλλη ο/η εκπαιδευτικός στην τάξη είναι τόσο πολύ δέσμιος των κυβερνητικών εκπαιδευτικών πολιτικών που του αφήνουν ελάχιστο περιθώριο παιδαγωγικής αυτονομίας και ευελιξίας έχοντας να «διδάξει» μια σειρά από άχρηστα και ανούσια για τους μαθητές/ τις μαθήτριες πράγματα, ενώ δεν έχει καμία απολύτως βοήθεια στην αντιμετώπιση και επίλυση προβλημάτων μέσα στην τάξη από παιδιά – μαθητές με έντονα μαθησιακά προβλήματα και προβλήματα συμπεριφοράς. Όσο ανεπαρκής είναι συχνά η έννοια του μπούλινγκ για να περιγράψει τις εντάσεις και συγκρούσεις μεταξύ μαθητών, άλλο τόσο ανεπαρκής είναι και για να περιγράψει την πίεση από τους μαθητές και τους γονείς στους εκπαιδευτικούς μέσα στην τάξη.
Ακόμα, τα τελευταία χρόνια βιώνουμε μια εποχή ιδιαίτερου παιδοκεντρισμού χωρίς να τίθενται όρια στα παιδιά.
Υπό αυτές τις συνθήκες στη δημόσια συζήτηση για το εκπαιδευτικό σύστημα, η έννοια της πειθαρχίας αντιμετωπίζεται ως κάτι αντιδραστικό το οποίο ακόμα και ως λέξη, πρέπει να εξοβελιστεί και που όποιος αναφέρεται σ’ αυτήν, επιδιώκει την καταστολή της νεολαίας.
Οι όποιες προσπάθειες του ΥΠΑΙΘΑ να αντιμετωπίσει τα ολοένα αυξανόμενα φαινόμενα βίας και παραβατικότητας στα σχολεία μέσω της δημιουργίας πλατφορμών για ηλεκτρονικές καταγγελίες (π.χ. πλατφόρμα bulling) καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία και επιπλέον επιβάρυνση του ήδη τεράστιου γραφειοκρατικού όγκου δουλειάς των σχολικών μονάδων.
Αυτή τη στιγμή είναι αναγκαία μια νέα οραματική πνοή για την αναζωογόνηση του Δημόσιου Σχολείου το οποίο σταδιακά βυθίζεται στο τέλμα της διάλυσης και της παρακμής εξαιτίας όλων των παραπάνω βαθιά αντιλαϊκών και αντιεκπαιδευτικών πολιτικών που εφαρμόζονται από την κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ.
Απέναντι στις πολιτικές διάλυσης του Δημόσιου Σχολείου και για να αντιμετωπίσουμε την κρίση και το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει το Δημόσιο Σχολείο δεν έχουμε άλλο δρόμο από το να γυρίσουμε στα βασικά επιχειρώντας να δώσουμε μια άλλη πνοή και τροπή στα πράγματα με την ελπίδα ότι ίσως η κατάσταση για το Δημόσιο Σχολείο, τη Δημόσια Παιδεία ν’ αλλάξει προς το καλύτερο για όλους μας εκπαιδευτικούς – μαθητές – γονείς. Δεν έχουμε φυσικά και άλλο δρόμο από αυτόν....
Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ - ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΜΑΖΙ...ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΛΑΪΚΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕ ΣΑΦΕΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΓΜΑΤΑ
Το λειτούργημα του Δασκάλου είναι μια βαριά διακονία και σε ποτίζει, ενώ η τάξη είναι πάντα ένα πεδίο μάχης. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι η λύση είναι να αρχίσουμε ισοπεδωτικά να εντοπίζουμε «παιδιά τέρατα». Το σχολείο δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία και ό,τι συμβαίνει έξω συμβαίνει και μέσα σ’ αυτό. Αν υπάρχει ένας δρόμος για να αλλάξουν τα πράγματα δεν είναι άλλος από την συλλογική και μαζική διεκδίκηση για καλύτερες συνθήκες εργασίας, με 15 παιδιά στο τμήμα, με αξιοπρεπείς αμοιβές, με υποστηρικτικές δομές για μαθητές και εκπαιδευτικούς (πρώιμη παρέμβαση, στελεχωμένα Τ. Ε., εκπαιδευτικούς παράλληλης στήριξης, σχολικούς ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, στελεχωμένα σχολεία με εκπαιδευτικούς χωρίς κενά και ελλείψεις, κατάλληλα και ασφαλή σχολικά κτήρια κ.λπ.), αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων και σχολικών εγχειριδίων στη βάση των προτάσεων των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών (ΔΟΕ – ΟΛΜΕ), πλήρη συνταξιοδότηση των εκπαιδευτικών στα 55 χρόνια με 30 έτη υπηρεσίας, είναι αδύνατο ένας εκπαιδευτικός να παραμένει στην τάξη έως τα 65 – 67 του χρόνια, ένα σχολείο που να επιδιώκει να επιβραβεύει ή να τιμωρεί στη βάση της δικαιοσύνης και όχι στη βάση της εξιδανίκευσης μιας ταξικά φορτισμένης «αριστείας», κατάργηση των νόμων 4692/2020 & 4823/2021 για την «αξιολόγηση» των εκπαιδευτικών και της σχολικής μονάδας, κατάργηση κάθε είδους πλατφόρμας ηλεκτρονικών καταγγελιών (bulling κ.λπ.), κατάργηση του νόμου για το Πειθαρχικό Δίκαιο των Δ. Υ., να σταματήσουν οι χιλιάδες διώξεις εκπαιδευτικών για τη συνδικαλιστική τους δράση και τη συμμετοχή τους στην Απεργία – Αποχή από την «αξιολόγηση», κατάργηση Πειραματικών & Ωνάσειων Σχολείων νησίδων «αριστείας». Σεβασμός και προστασία για τον δάσκαλο/την δασκάλα που όχι δεν δουλεύει 21 ώρες και μετά κάθεται, όπως μας κατηγορούν, αλλά είμαστε πάντα παρόντες και παρούσες, γιατί η τάξη και ο πίνακας διαδραστικός ή με κιμωλία όλα τα τρώει, πολλές φορές και την ίδια τη ζωή των εκπαιδευτικών.
Δεν θα επιτρέψουμε το δημόσιο σχολείο να λειτουργεί πάνω στην ανθρώπινη εξάντληση. Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε αναλώσιμοι!
Επιβάλλεται άμεσα:
- Κυβέρνηση και Υ.ΠΑΙ.Θ.Α. να προχωρήσουν σε αποτελεσματικά μέτρα που θα προστατεύουν – κατοχυρώνουν νομικά τον εκπαιδευτικό κατά την άσκηση του έργου του και θα αμβλύνουν την εργασιακή εξουθένωση (σύμφωνα με τις προτάσεις νόμου και το σχέδιο Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που έχουν κατατεθεί επανειλημμένα από το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε.).
- Να θεσμοθετηθεί και να υλοποιηθεί η σταθερή παρουσία κοινωνικών λειτουργών και ψυχολόγων σε κάθε σχολική μονάδα, από την αρχή της χρονιάς, για την ουσιαστική παρέμβαση προς όφελος των μαθητών και των εκπαιδευτικών.
- Ίδρυση και λειτουργία Σχολών Γονέων με υποχρεωτική συμμετοχή για τους γονείς με παιδιά με παραβατική συμπεριφορά αλλά και αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τον έλεγχο της γονεϊκής επιμέλειας σε περιπτώσεις ουσιαστικής απουσίας αυτής.
Γι’ αυτό είναι πλέον αναγκαία μια τέτοιου είδους μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση που θα εμπεριέχει όλα τα παραπάνω ως προϋπόθεση πριν θεσμοθετηθούν: α) νομικές ρυθμίσεις που θα καθιστούν την παρενόχληση ή την εξύβριση εκπαιδευτικού κατά την άσκηση των καθηκόντων του ιδιώνυμο αδίκημα με αυτεπάγγελτη δίωξη, ώστε ο εκπαιδευτικός να απαλλάσσεται από το οικονομικό και ψυχολογικό βάρος της υποβολής μήνυσης, β) παροχή δωρεάν νομικής υποστήριξης και συμβουλευτικής από την πολιτεία προς τους εκπαιδευτικούς που στοχοποιούνται, γ) σύσταση ειδικών νομικών τμημάτων ανά Διεύθυνση Εκπαίδευσης, τα οποία θα αναλαμβάνουν την πλήρη νομική υπεράσπιση του προσωπικού σε περιπτώσεις αβάσιμων καταγγελιών ή αγωγών.
Όλα τα παραπάνω έπρεπε να έχουν διεκδικηθεί από το εκπαιδευτικό λαϊκό κίνημα, το γονεϊκό κίνημα και να έχουν υλοποιηθεί από την επίσημη πολιτεία στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι η παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στα σχολεία αλλά και η αξιοπρέπεια των λειτουργών της εκπαίδευσης είναι αδιαπραγμάτευτες.
Για όλα τα παραπάνω απεργούμε (πανελλαδική δίωρη στάση εργασίας από 08:00 έως 10:00) την Πέμπτη 26 – 3 – 2026 με απόφαση του Δ. Σ. της Δ. Ο. Ε. υψώνοντας κραυγή αγωνίας για το Δημόσιο Σχολείο και καλούμε τους γονείς - κηδεμόνες των μαθητών/μαθητριών μας να συστρατευθούν μαζί μας στον αγώνα μας για τη σωτηρία και ανύψωση του Δημόσιου Δωρεάν Σχολείου.
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Voucher 750€: Βγήκε το Μητρώο Ωφελουμένων - Μάθετε αν είστε μέσα και ξεκινήστε
Αλλαγή νόμου: ΝΕΑ εξ αποστάσεως Πιστοποίηση Η/Υ για Προσλήψεις Εκπαιδευτικών
