Τον τελευταίο καιρό διάφοροι, καλοπροαίρετοι δεν αμφιβάλλω, έχουν επιδοθεί σε μια σχολαστική προσπάθεια να "διορθώσουν" καθιερωμένες πλέον στην ζωή του λαού ευχές, που συντάσσονται με το επίθετο "καλός, καλή, καλό". Ασχολούνται με τις ευχές "Καλή Παναγιά", "Καλό Πάσχα", "Καλή Ανάσταση", "Καλή επιτυχία" και άλλες. Το δε επιχείρημά τους λέει ότι το επίθετο "καλός" αποτελεί πλεονασμό και ακόμη περαιτέρω πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει κακό Πάσχα, κακή Παναγιά κλπ.
Η γνώμη μου και η ερμηνεία που δίνω είναι πολύ απλή:
Το ένστικτο του λαού ξέρει πολύ καλά να δημιουργεί εκφράσεις, οι οποίες δεν μένουν στο γράμμα, στο σημαίνον, αλλά πηγαίνουν πολύ πιο πέρα και σημαδεύουν το σημαινόμενο.
Πολύ απλά: Καλή Παναγιά = Με το καλό να φτάσεις και να γιορτάσεις την Παναγιά.
Καλή επιτυχία = Με το καλό να οδηγήσεις στην επιτυχία. Κατά τον ίδιο τρόπο και τα υπόλοιπα.
Και δυο τελευταία λόγια ακόμη. Η σχολαστική ακολουθία του τυπολογικού και συντακτικού μέρους της γλώσσας, την οδηγεί σε στραγγαλισμό. Εξάλλου, αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τον πλούτο των σχημάτων του λόγου, που κατακλύζουν το εκφραστικό όργανο του Ελληνικού λαού.
*Συνταξιούχος δάσκαλος
