Με αφορμή κείμενο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα και επειδή η επαγγελματική είναι σημαντικό μέρος της συνολικής μου ταυτότητας, θα ήθελα εγώ να επιλέγω πως προσδιορίζομαι. Σίγουρα όχι ως «αγγλικού».
Πρώτον, δεν περιλαμβάνει και τα δύο φύλα, ούτε δηλώνει συμπεριληπτικότητα, εκτός και εάν η επιλογή επαγγέλματος αποτελεί κάποιο είδος πιστοποιητικού «αρρενωπότητας» ή έλλειψης αυτής. Διευκρίνηση: ούτε «αγγλικών», ούτε «αγγλικού» όμως είμαι, γιατί απλώς δεν ανήκω σε κανέναν και όπως λένε και οι αγαπημένοι Kinks, “I am not like everybody else”.
Δεν παριστάνω ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο, ούτε όμως πιστεύω ότι αυτό που κατέληξα να κάνω, εφόσον είναι διαφορετικό από αυτό που ονειρεύτηκα όταν πρωτοξεκίνησα να διδάσκω αγγλικά στο ελληνικό, δημόσιο σχολείο, χρήζει υποβάθμισης ή λύπης. Περισσότερο είναι λυπηρό το ότι αυτό που κάνω εγώ, και οι ξενόγλωσσοι συνάδελφοί μου γενικότερα, δεν τυγχάνει ευρείας αποδοχής ή βαθύτερης κατανόησης. Δεν μπορώ να ελέγξω όμως ούτε τι σκέφτονται οι άλλοι, ούτε, πολύ περισσότερο να ξεκινήσω επανάσταση για να αποδομήσω ένα σύστημα που είναι τόσο βαθιά αναχρονιστικό, πατριαρχικό και επιφανειακό. Πώς άλλωστε να χαρακτηρίσω απόψεις που εγείρονται σ’ αυτό και εξισώνουν την ευαισθησία με αδυναμία; Την επιμονή και υπομονή να μεταφέρω μέρος της απέραντης γνώσης και κουλτούρας που έχει το γνωστικό μου αντικείμενο με δευτερεύουσα ασχολία που αποτελεί αφορμή για «πλάκα», «χαβαλέ», γέλιο και αντιμετώπιση είδους καφενείου;
«Ναι, είναι εντάξει τα παιδιά, μη τους χαλάτε την καρδιά», τραγουδούσε κάποτε ο Πουλικάκος, και επειδή το να έχεις ψυχή, δεν έχει σχέση με ηλικία, αλλά με αυτό που καταθέτεις, ας γίνει αντιληπτό ότι όσοι διδάσκουμε αγγλικά στο δημόσιο σχολείο, έχουμε πρόσωπο και όχι μούτρα. Το να μεταφέρουμε ψήγματα της αγγλικής, αμερικανικής, καναδικής, αυστραλέζικής (ξέχασα καμία; ) κουλτούρας απαιτεί προσήλωση, πάθος, ευρηματικότητα, χιούμορ, και σε έναν κόσμο που ανάγει το ψέμα σε αλήθεια, ίσως είναι και πράξη αντίστασης.
Το έργο του Έλληνα εκπαιδευτικού άλλωστε είναι ιδιαίτερα δύσκολο, μέσα στη γενικότερη απαξίωση που αντιμετωπίζει. Και θα υψώσει τη φωνή, και θα χάσει την ψυχραιμία του και θα λυγίσει κάποιες φορές, αφού οι ανθρώπινες σχέσεις και δη, αυτές με νεαρά άτομα, χαρακτηρίζονται από τριβή. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως, είμαστε ειλικρινείς και συνεπείς στις αξίες, τις αρχές και τα ιδανικά μας, γιατί οποιοσδήποτε έχει επιλέξει αυτό το επάγγελμα, το έκανε από αγάπη - αγάπη για το γνωστικό του αντικείμενο, αγάπη για τα παιδιά.
Εάν το δημόσιο σχολείο θεωρείται πάρεργο των φροντιστηρίων από κάποιους, αυτό δεν αντανακλά κάποια αδυναμία ή ανικανότητα διαχείρισης της τάξης από τον μέσο εκπαιδευτικό γενικότερα, αλλά μια διελκυστίνδα αξιών, όπου η δίψα για μάθηση, γνώση, αξιοπρέπεια και υπεύθυνη στάση ζωής υποχωρούν εις όφελος της ευκολίας, της άμεσης ικανοποίησης, της εξειδίκευσης, της ουδετερότητας, της απάθειας και αδιαφορίας.
Δεν είναι εύκολος αγώνας. Όποιος μπαίνει σε σχολική τάξη, προσπαθεί να αποβάλει τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις και να προσελκύσει όσους περισσότερους μπορεί στη μαθησιακή διαδικασία. Το εάν αυτό είναι δυσκολότερο για όσους διδάσκουμε αγγλικά, δεν το ξέρω. Γνωρίζω ότι προσπαθώ καθημερινά και για αυτό απέχω από χαρακτηρισμούς. “kool thing? I don’t wanna, I don’t think so.”
Όλες οι σημαντικές και έκτακτες ειδήσεις σήμερα
Market Pass 2026: Πώς θα πάρετε το επίδομα για σούπερ μάρκετ
